Ook in Alkmaar sluit Topshelf na een jaar de deuren na onenigheid met de verhuurder Bouwfonds want in tegenstelling tot de schreeuwers op internet zit Topshelf niet voor een habbekrats in die ex-V&D panden. In Alkmaar betaalt de keten ruim een 1.2 miljoen Euro per jaar (meer dus dan V&D) en in totaal bedroeg de kosten bijna 5 miljoen euro als je de andere drie filialen erbij pakt.

Stevig.

Daar komt dan nog een verbouwing bij die nodig was om de filialen na het vertrek van V&D representatief te krijgen. Die filialen waren uitgewoond, omdat V&D er niets aan deed deed (of kon/mocht doen). Hoe dan ook, voor Alkmaar liep de rekening richting de miljoen euro.

Ook fors.

En ja, dan kun je erover discussiëren of het nu wel zo nodig was om die epische klok op dat mooie pand weer werkend te maken en of het allemaal zo luxe moest. Of die piano geen overkill was en weet ik het. Klopt allemaal, maar je kunt het ook andersom bekijken: de huurder – een Nederlandse ondernemer – heeft kosten noch moeite gespaard om dat pand representatief open te krijgen. En met alles gedaan bedoel ik: de directie liep tot de opening te sjouwen en te schilderen, de eigenaresse gleed tijdens de verbouwing uit en deed de opening met gekneusde ribben.

Ik hoor je zeggen: maar dat is ondernemen. Juist en dat deed de verhuurder dus niet.

Het publiek ontdekte de winkels van Topshelf langzamer dan verwacht en een deel van het bezoek verwachtte een V&D en vond Topshelf te duur of te exclusief. Topshelf worstelde initieel bovendien met het compleet krijgen van het assortiment en de klantenservice (garantieregelingen, etc). Maar in alle filialen vond de omzet uiteindelijk de weg naar boven, alleen ging dat minder snel dan gepland. Op basis van ervaringen in andere filialen sprak Topshelf daarom al ruim voor de zomervakantie met de verhuurder over een aanpassing van de manier van samenwerken. Concreet wilde Topshelf – volgens de informatie die ik heb – na een periode van 2 jaar beslissen over een huurcontract van 5 tot 10 jaar en niet na 10 maanden. Bouwfonds reageerde niet.

Als je dan de reacties en beoordelingen van de afgelopen maanden op social media van Topshelf bekijkt, dan valt het op dat ze beide sterk stijgen. Het publiek weet Topshelf in toenemende mate te vinden en het winkelbedrijf heeft zijn klantenservice en assortiment steeds beter onder controle.

Maar als het gat van de omzet ten opzichte van de vaste lasten te groot is, dan kun je bezuinigen op alle posten, maar dat blijft allemaal kruimelwerk tov. de stevige huur met bijkomende kosten (elektra, etc). En als die partij niet beweegt, dan houdt het op.

Rest natuurlijk de vraag waarom zo’n verhuurder gebaat is bij leegstand.

Op basis van halve informatie (1 bron uit de vastgoedwereld) begrijp ik dat Bouwfonds al geruime tijd bezig is met plannen om het pand te verbouwen naar appartementen. Ik heb geen idee of dit een ‘plan b’ is, omdat andere huurders niet te vinden zijn (En nee, kom niet aan zetten met die luchtfietsers uit Canada) of dat dit zelfs een vooropgezette situatie is en dat Topshelf door Bouwfonds een jaar gebruikt is om een budget dicht te fietsen. Dat zou wel een heel zwartgallig scenario zijn trouwens: iemand met voorbedachte rade een miljoen uit de zak trekken en voor bijna een miljoen laten verbouwen om haar dan het pand uit te trappen. Het gekke is dat je het die vastgoedpooiers gewoon ziet doen, want die huisjesmelkers hebben de betrouwbaarheid van een woekerpolisverkoper.

Feit is dat het vertrek van zo’n winkelketen een binnenstad niet helpt. Zeker niet als ze op zo’n prominente plek zitten als in Alkmaar. En daar is een verhuurder (mede) schuld aan.

Voor Topshelf eindigt het verhaal hier overigens niet. Volgend jaar openen ze nieuwe winkels, maar zitten ze ze zoals het er nu naar uitziet niet meer in Alkmaar, tenzij Bouwfonds zijn oor laat hangen naar de actie die een aantal klanten is gestart om Topshelf voor de kaasstad te behouden.

 

Yes or no?

november 16th, 2017 Permalink

Next level bullshit

Reacties uitgeschakeld voor Next level bullshit
november 8th, 2017 Permalink

Next level zou het winkelen bij Hudson’s Bay worden, aldus de marketingafdeling en de commercieel directeur. Ik was gisteren in de vestiging Zwolle en snap wat ze daar met Next Level bedoelen: een sterfhuis.

De etalage vertelt een verhaal van snuggly wool en belooft een mooie collectie. Dat treft, want het is koud en mijn dochter (7) heeft behoefte aan een paar nieuwe wollen handschoenen.

Op weg naar de Hudson’s Bay in Zwolle passeren we de discounter Op = Op, die er tegenover zit. Voor de deur 2 rekken met handschoenen en mutsen, binnen nog een grote collectie sjaals. Sofia duikt erin, maar komt snel teleurgesteld terug: “70% acryl. Daar heb ik geen zin in. Ik zoek wol.”

We stappen de Hb binnen en worden verwelkomd door een hele partij winkelmeisjes. Meisjes ja, ik zie geen jongen. Ik loop een rondje op de begane grond, tel 18 medewerkers en constateer dat mijn dochter en ik de enige daar zijn zonder HB contract. Afdeling kinderen blijkt op de 2e verdieping, aldus een medewerker.

Op weg naar boven kom ik geen klant tegen. Ook op de 2e zijn we de enige. Ik tel 3 winkelmeisjes en 2 beveiligingsmedewerkers, waarvan 1 de lege lunchroom bewaakt.

De kindercollectie blijkt beperkt tot een 4 rekken. Op een display staat een houdertje met kinderwanten en handschoenen in grijs met zwart: “Acryl! Daar heb ik geen zin in.” aldus mijn dochter.

Als man zet ik me over de drempel: “Okay, ik ga het vragen.” Met frisse tegenzin loop ik naar een winkelmedewerker. Ik voel me bijna schuldig dat ik haar uit haar telefoon moet halen: “Poeh, kinderen …. mijn collega die over die afdeling gaat is er even niet. Ik zoek haar op!”

En zoeken doet ze. Ik zie haar links en rechts over de verdieping rennen. Mijn dochter en ik doden de tijd door te verkennen wat er nog meer te koop is. Dat trekt de aandacht van een bewaker. En geef hem eens ongelijk: eindelijk iemand om in de gaten te houden. Ik krijg flashbacks naar Onkel X uit de familie Knots.

De collega van ‘kinderen’ is gevonden!

“Wollen kinderhandschoenen! Ja die hebben we. Op de display.”

– “U bedoelt die twee?”

“Ja, meer hebben we niet.”

– “Maar dat is acryl.”

“Oh.”

– “En dat snuggly wool uit de vitrine dan?”

“Eh, dat is deze week een sweater.”

– “Niet voor kinderen?”

“Nee, en ook niet 100% wol volgens mij.”

+1 voor de eerlijkheid. Maar wow: Hudson’s Bay is dus gewoon Next Level Bullshit met de uitstraling van een mortuarium, zoals ik al eerder constateerde in Duitsland.

Maar wat doe je met al die kastanjes

Reacties uitgeschakeld voor Maar wat doe je met al die kastanjes
oktober 12th, 2017 Permalink

Vriendjes

Reacties uitgeschakeld voor Vriendjes
oktober 10th, 2017 Permalink

Je mag een kind maken en een huis kopen. Je mag stemmen en zonder training de vierdaagse van Nijmegen lopen of zelfs een (te) hoge berg beklimmen. Maar vriendjes regelen voor je dochter?  Dat kan alleen de school.

Over dat offer

Reacties uitgeschakeld voor Over dat offer
oktober 4th, 2017 Permalink

“Minister sneuvelt op dossier mortiergranaat.”

“Topman leger brengt hoogste offer.”

“Generaal sneuvelt in het zicht van de haven.”

Een paar koppen uit het nieuws vandaag over het aftreden van MinDef Hennis en legercommandant Middendorp. Veel fouter kunnen de koppen niet zijn. We hebben het immers over mensen die met gepoetste schoenen en riante pensioen/wachtgeldregelingen aftreden.

Sneuvelen en doodgaan deden die beide jongens toen die ondeugdelijke mortiergranaat ontplofte.

Er zijn veteranen zat die je daar van alles over kunnen en willen vertellen. 

 

 

 

Onderwijs doen we zo

Reacties uitgeschakeld voor Onderwijs doen we zo
oktober 1st, 2017 Permalink

Een leven lang leren is een mindset, niet een aaneenschakeling van workshops of zo. Voor Olaf Ontdekt schrijf ik er een serie blog-posts over. Dit is de eerste.

De hobbit

Reacties uitgeschakeld voor De hobbit
september 26th, 2017 Permalink

The Road goes ever on and on
Down from the door where it began.
Now far ahead the Road has gone,
And I must follow, if I can,
Pursuing it with eager feet,
Until it joins some larger way
Where many paths and errands meet.
And whither then? I cannot say.

J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring

We lezen heel veel voor thuis in zowel het Nederlands als het Russisch. Op dit moment lezen we het klassieke ‘De mannen van Sliedrecht’ van K. Norel, terwijl we in het Russisch bezig zijn met wiskundige sprookjes. In de clip van vorig jaar legt Sofia uit waarom ‘De Hobbit’ op de moment haar favoriete boek is. Op dit moment is het ‘in de ban van de ring’, maar leest ze zelf (in het Nederlands) ‘De Hobbit’.