Wat doet u precies?

Reacties uitgeschakeld voor Wat doet u precies?
september 28th, 2005 Permalink

Aangezien mijn vlucht 90 minuten vertraging heeft, ben ik veel te vroeg bij mijn gate. Een bewuste actie, want zo kan ik rustig door de beveiliging, waarna ik daarna de tijd heb voor een bak koffie en om email te checken.

Aandachtig bekijkt de bewaker die verantwoordelijk is voor de screening mijn boardingpass en paspoort: "Meneer, u wordt over ruim een uur pas verwacht."
– "Dat begrijp ik, maar u heeft het nu rustig. Doe dus als het half kan, nu even heel dat interview, want dan kan ik daarna ergens op mijn gemak koffie gaan drinken."
"Meneer doet graag iemand anders zijn werk?"
– "Nee, ik beheer mijn eigen agenda. Ook bij vertragingen. Heeft u tijd, of moet ik echt over een uur terugkomen?"
"Wij kunnen daar echt niet aan gaan beginnen hoor. Als iedereen dat doet, wordt het hier een complete puinhoop."

Ik werp een blik over zijn schouder en zie vier profilers (de formele functietitel) met elkaar staan te praten en lachen. Op zich goed, want ik hou wel van een goede sfeer, maar het wekt op mij niet de indruk dat ze erg druk zijn. Laat staan dat er sprake is van een ‘complete puinhoop’.
De screener volgt mijn blik en realiseert zich dat ik ergens wel een beetje gelijk moet hebben. Hij zegt mij vooral geduld te hebben, maakt zich uit de voeten en smoest wat met een collega. Die weet zowaar binnen 5 minuten de gang naar voren te maken. Wow, ik word geholpen!

Nors wijst de bewaker mij naar een tafeltje: "Neem daar maar vast plaats, ik kom er zo aan."
Ik wandel op mijn gemak richting de hoge kruk waar ik plaats mag nemen en pak de Financial Times uit mijn tas. Zo snel zie ik die bewaker niet terug zijn. Maar dat valt mee.

"Wat gaat u doen in Israël?"
– "Nou gewoon, afkicken. Beetje werken, maar vooral van het land genieten."
"En waar gaat u dat doen?"
– "Tel Aviv en verder heb ik het nog niet gepland."
"Waar verblijft u?"
– "Een appartement in Tel Aviv."
"Zo, dat is mooi."
– "Zeker mooi. Ik weet niet of u er een beetje bekend bent, maar we zitten vlak bij de zee. Erg mooi, zeer relaxed."
"Paspoort."
– "Ja, heb ik."
"Mag ik het even zien?"
– "Ah, dat bedoelt u. Zeker."

Nadat hij mijn paspoort in ontvangst heeft genomen, gaat hij er als een speer vandoor. Mogelijk buikloop of zo? Binnen een minuut is hij echter terug: "Sorry, boardingpass vergeten!"
Nadat ik die heb overhandigd, vertrekt hij weer. Dit keer blijft hij een minuut of 10 weg. Net genoeg om een artikeltje door te nemen over de teloorgang van de Amerikaanse luchtvaartindustrie.

"U reist alleen?"
– "Samen met mijn tas."
"Zit er een computer in die tas?"
– "Minimaal 1, afhankelijk van je definitie."
"Kunt u hem eruit halen?"

Weer zo’n typische Windows gebruiker. Voor dat soort types is een computer mannelijk, een hij. Triest, want wij Mac gebruikers weten beter. De zachtaardigheid van OS X en het prachtige design van Apple zijn op zich al redenen te over om de powerbook vrouwelijk te behandelen. Op mijn gemak haal ik ‘haar’ dus uit mijn tas.

"Goed, dank u. Heeft u verder nog electronica in uw tas zitten?"
– "Is hiermee het hoofdstuk computers afgesloten en betekent dit dat alle andere zaken automatisch onder ‘electronica’ vallen?"
"Ja, tenzij u nog een computer in uw tas heeft zitten."
– "Nou, mijn PSP heeft twee 333mhz risc processors en dat is ongeveer 5000x de rekenkracht waarmee we naar de maan gingen. Ik vind dat derhalve een computer. Maar het is geen notebook, dus ik weet niet waar u het onder vindt horen."
"Doet u altijd zo moeilijk?"
– "Sorry, ik ben me er niet van bewust dat ik moeilijk doe."
"Eh, wat heeft u verder precies in uw tas zitten aan electronica?"
– "Eh, mijn Sony PSP, Canon EOS 350D met wat lenzen en mijn telebanking calculatortje."
"Zo, dat is fors. Nog meer?"
– "Jazeker, mijn iPod nano en nog een nano als geschenk voor mijn nichtje. Dan nog mijn mobiele telefoon en een opvouwbaar toetsenbordje."
"Dat is het?"
– "Nee, ik heb ook nog wat opladers bij me. Headset, GPRS/UMTS kaart, voeding van mijn Mac en wat geheugenkaartjes. Volgens mij heb ik het zo …. oh wacht … "

Voordat ik mijn zin kan afmaken, valt de medewerker van Securicor mij in de reden:
"Wat doet u precies?"
– "Voor zover ik weet beantwoord ik uw vragen."
Op de één of andere manier irriteert hij zich aan mijn antwoorden. Vreemd, want ik probeer zo goed mogelijk mee te werken. Als frequent flyer heb ik één ding geleerd: je gaat niet winnen van het systeem en dus kun je maar beter gewoon meewerken.
Zwaart geërgerd vervolgt hij zijn overvraging: "Wat is uw beroep?"

Ah, de bekende vraag en – ook weer uit ervaring – weet ik dat het volslagen kansloos is om hier serieus op in te gaan. Voor vliegvelden vat ik mijn werk altijd samen als ‘schrijver’.
"U heeft wel veel spullen bij zich voor een schrijver."
– "Vindt u?"
"Ja, al die electronica enzo."
– "U heeft toch ook meer dan één uniform? Dat werkt voor mij net zo."
"Wat schijft u?"
– "Ik schrijf korte verhalen en columns. Daarnaast veel commercieel werk, reclame enzo."
"En dat doet u in Israël?"
– "Ook, maar nu ga ik vooral uitrusten. Over het strand lopen, enzo."
"Maar waar heeft u dan die electronica voor nodig?"
– "Computer voor werk, PSP voor mobiel internet, camera voor werk, nano voor muziek tijdens het lopen. En ik denk dat ik met mijn telefoon dit keer maar eens ga bellen, voor de verandering."
"U bent echt niet leuk hoor!"
– "Daar was ik ook achter, want anders had ik wel iets met cabaret gedaan, denkt u niet?"
"Wacht hier."

En weg is ie, om vijf minuten later terug te komen met een vrouwelijke collega: "Zij neemt het even van me over, want ik .. eh .. moet even wat anders doen."

De vrouw neemt plaats op de kruk tegenover me, werpt een blik op mijn ticket en bestudeert de stempels in mijn paspoort. "Is Tel Aviv erg mooi?"
– "Ja, prachtig. Altijd mooi weer en zeer relaxte mensen."
"Ben er nog nooit geweest, misschien toch eens doen. Is het er niet gevaarlijk?"
– "Zeker niet, tenzij je het opzoekt. Maar waar geldt dat niet voor."
"Dat is waar."

Ze stickert mijn paspoort als ‘veilig’ en wenst me een goede reis. Op mijn weg naar de koffie, werpt de screener me nog even bot toe dat ik me in het vervolg gewoon aan de regels moet houden en op tijd moet komen, want "Hier schiet niemand iets mee op."

Mijn door de KLM reeds verneukte goede bui werd er niet beter van. Gelukkig was hulp dichtbij.

Comments are closed.