Return of the Champions

Reacties uitgeschakeld voor Return of the Champions
oktober 5th, 2005 Permalink

Queen_rogersHet was indertijd een persbericht dat me attent maakte op de nieuwe Europese tour van Queen. Pardon, een tour van Queen zonder de in 1991 overleden Mercury? Blijkbaar durfden de mannen het aan, althans gitarist May en drummer Taylor, want bassist Deacon bedankte voor de eer.

Taylor en May deden voor vocals een beroep op hun vriend Paul Rodgers (Bad Company, Free, The Firm) en haalden er ter ondersteuning nog een drietal nietszeggende artiesten bij.

Een Queen tour dus, met Rodgers in de rol van de durfal die Mercury vervangt. Dat is geen eenvoudige job, zeker niet omdat Rodgers nu niet echt als een unieke persoonlijkheid te boek staat. Het was voor mij reden om maar geen moeite te doen het concert te bezoeken.

Inmiddels is de CD uit van het concert: Return of the Champions. Het stond niet op mijn verlanglijst deze te kopen, totdat ik zag dat ze ’39 speelden, een favoriet van me van het album Night at the Opera en nog nooit live gehoord. Dus toch maar even die 10 euro neertikken bij de iTunes Music Store en downloaden die handel.

Nou … ik wil niet zeggen dat het compleet zonde van het geld is, maar Paul Rodgers is zeker bad company voor Queen gitarist Brain May en drummer John Taylor. Hoewel hij de alltime classic "Bohemian Rhapsody" redelijk neerzet, komt hij duidelijk stem tekort. In "Radio GaGa", "A kind of magic" en "I want to break free" haakt ie vervolgens helemaal af … tenenkrommend erg. Het gebrek aan harmonie in de stemmen komt maximaal naar voren in "I want it all". Heel veschrikkelijk en Queen onwaardig.

Niet alleen muzikaal is ie beneden de maat. Hij is ook niet in staat om de show te maken door persoonlijk optreden: grapjes, intermezzo’s en speeches. Hij mist zoveel personality en improvisatievermogen dat hij in één keer de goede introductie van Brian May (Please welcome our new friend and companion … an inspiration) de nek om draait met het populaire God bless ya  ….. Verder doet ie wat halve pogingen om klassieke reacties van Mercury te imiteren (in "Another one Bites the Dust", om een voorbeeld te noemen). Ook de eigen nummers van Rodgers voegen weinig toe. Oh, wat heb ik medelijden met fans die de concerten bezochten of de DVD hebben gekocht. Oef.

Hoogtepunten? Natuurlijk zijn die er. Brian May met een geweldige gitaarsolo bijvoorbeeld … dat is 7 minuten puur genieten. Ook "I’m in love with my car" is goed, geschreven en gezongen door drummer Taylor ter nagedachtenis aan een vriend die omkwam bij een auto ongeluk. "Fat bottomed Girls" is aardig en "Hammer to fall’ valt ook niet tegen.

De kwaliteit van de muziek maakt natuurlijk veel goed, waardoor het overall best een voldoende scoort. Zeker als je in staat bent het allemaal los te zien van Mercury. Maar zie, dat is nu net mijn probleem. Ondanks dat alle Queen leden nummer 1 hits geschreven hebben, is en blijft Freddy Mercury toch de belichaming van die eens zo machtige en innovatieve rockband. Het album krijgt geen topplek in mijn collectie en ik vind het niet eens een verplichte aankoop …

26 songs sluiten ze af met het traditionele Engelse volkslied: God save the Queen. Nou, als ze zo doorgaan, dan is er niet veel meer te redden, denk ik. Dit was geen Queen en May en Taylor moeten dat geweten hebben. Daarom was het wellicht beter geweest als ze dit in de naamgeving erkend hadden. Dan hadden ze in plaats van het "Return of the Champions" by "Queen and Paul Rodgers" iets passenders kunnen kiezen, zoals "Nothing like it was" by "May, Taylor, Rodgers en three totally unknown musicians". Het had de verwachtingen getemperd … 

En ’39? Tja, afgezien van een verneukte intro, werd die song eigenlijk best aardig neergezet.

Comments are closed.