Typisch gevalletje Windows

Reacties uitgeschakeld voor Typisch gevalletje Windows
oktober 9th, 2005 Permalink

Het is druk op het terras als een lange Israëliër vriendelijk vraagt of hij bij ons mag zitten. Natuurlijk vinden we dat geen probleem. Kwestie van schuiven, notebooktassen op de grond zetten en hij kan aanschuiven.

Glimlachend haalt hij zijn notebook tevoorschijn. Een zeer recent model Compaq, volgens PC standaard uitgevoerd met allerhande kleurige connectors achterop om het gebruik van extra hardware voor de gebruiker zo simpel mogelijk te maken: blauw voor video, paars voor de printer, groen-rood-blauw voor audio en zwart voor USB. Altijd een schril contrast met de cleane Apple powerbooks die wij gebruiken.

In zijn tas scharrelt hij verder een muis op en een voeding. En twee stekkers later is hij klaar om aan het werk te gaan. Ook dat doen wij anders. Wij trekken onze powerbook uit de tas en gaan zitten werken. De interne muis van de Apple is gewoon goed en over stroom gaan we ons met een uur of twee wel een keer druk maken.

Na enig freubelen vraagt de Israëliër welk draadloos netwerk we gebruiken. Logisch vraag, aangezien er zo’n 6 WiFi netwerken door de lucht zweven die niet allemaal gratis of even snel zijn. Mijn vrouw geeft hem de twee goede opties (default en Café Neto) en we gaan weer aan het werk.

Een moment later meldt de Israeliër zich weer. Het blijkt dat zijn interne WiFi kaart geen ontvangst heeft. Raar, want onze beide Macs hebben wel ontvangst, hoewel het signaal inderdaad zwak is. Hij besluit het maar op te geven en zijn alternatieve verbinding te fixen: GPRS.

Het betekent dat hij weer in zijn tas moet duiken om er dit keer een BlueTooth USB connector uit te
halen, zodat hij kan communiceren met zijn telefoon. Geroutineerd plugt ie deze op een USB poort en begint hij met frisse tegenzin zijn GPRS-over-BlueTooth connectie op te bouwen. Dat gaat natuurlijk niet van een leien dakje, maar dat had ik ook niet verwacht. Wat je met een Mac met één muisklik regelt, is op een PC met Windows nog altijd een complex proces. Enfin, ondanks een paar (lange) belletjes naar een "support contact" en de nodige reboots blijkt de verbinding na 45 minuten toch niet werkend te krijgen. Met een glimlach verwijdert hij zijn BlueTooth USB dongeltje en legt hij zich neer bij de situatie. Je kan niet alles hebben, zeg maar …

Het geduld en de rust waarmee hij dat proces doorloopt verwondert me. Met enige zekerheid (100% zekerheid, volgens mensen die me kennen) kan ik zeggen dat ik ontploft was en dat mijn notebook het had moeten ontgelden. De realiteit is dat ik het niet normaal vind dat ik voor iedere vooraf gedefinieerde connectie met vooraf geïnstalleerde hardware drie kwartier moet martelen en dan nog maar mag hopen dat het gaat werken. Daar kan ik niet tegen hoor. Een computer moet het gewoon doen, altijd.

Oh, en dan niet gaan zeggen dat ik makkelijk praten heb, omdat ik over de nieuwste hardware enzo beschik. Allemaal onzin. Mijn telefoon is een jaar oud en mijn Powerbook 2 1/2 jaar. Dat laatste geeft aan hoe eenvoudig OS X in gebruik is, want anders had ie nooit 2 geworden …..

Comments are closed.