I love nadenken in het verkeer

Reacties uitgeschakeld voor I love nadenken in het verkeer
november 30th, 2005 Permalink

Het is 9.35 uur wanneer piepende remmen mij dwingen uit mijn woonkamerraam te kijken. Ik zie een witte vrachtauto op de brug voor mijn huis in de ankers zie gaan voor een blauwe vrachtauto die uit de niet-voorrangsweg/voetgangersgebied op rechts komt. De ervaren chauffeur in het wit moet snel tot de conclusie gekomen zijn dat hij zijn collega beter even voorrang kan geven, omdat die er anders door de drukte op die kruising misschien wel 45 minuten niet door komt. De blauwe vrachtauto begrijpt de hint en trekt op.

Achter de witte vrachtauto rijden 3 personenauto’s, een paar fietsers en wat scooters. Stoppen? Dacht het niet. Blijkbaar in de veronderstelling dat de vrachtwagen midden op de brug gaat staan lossen (yeah right … the Boston Teaparty in Zwolle?), rijden ze hem aan alle kanten voorbij. De vrouwelijke bestuurder van de voorste personenauto realiseert zich haar vergissing op het moment dat ze de blauwe 18 tonner een meter voor haar auto in de remmen ziet schieten. De chauffeur kan geen kant meer op, want voor hem staan drie personenauto’s, en voor – en achter hem schieten de scooters en fietsers langs. Allemaal mensen die blijkbaar een hekel aan zichzelf hebben. Met de professionele chauffeur erger ik me aan die scholieren en huisvrouwen die wel rijden, maar niet denken. Yuk!

Het is vervolgens een uur of 2 wanneer ik uit Amsterdam terugkom en op de A28 richting Harderwijk naar links voorsorteer om met 140 km/u twee vrachtauto’s te passeren. Voor me rijdt een blauwe Peugeot 306. Net op het moment dat hij de achterste in gaat halen, schiet de vrachtauto zonder knipperlicht naar links. Een noodstop van de Peugeot is het gevolg. Ik zit er gelukkig ver genoeg achter om problemen te voorkomen.

De vrachtauto is met 83 km/u aan het inhalen, zo zegt mijn boordcomputer. Niet meer normaal natuurlijk en dat zou direct verboden moeten worden. Niet alleen duurt de hele actie dus tot ver achter Harderwijk, maar ook bouwt zich achter ons een heuse file op. Ik erger me aan het gedrag, maar maak me er niet echt meer druk om. Daar heb ik iets teveel kilometers voor gereden.

De Peugeot heeft dat niveau blijkbaar nog niet bereikt en probeert met wat Kamikaze achtige acties links en rechts langs de inhalende truck te scheuren. Dat lukt niet, ook omdat de vrachtauto keurig de deur dicht houdt.

Wanneer de vrachtauto dan eindelijk naar rechts gaat, zet de Peugeot zijn auto ernaast om verhaal te halen. Dat is natuurlijk nooit een goed plan. Je mag dan wel iets sneller zijn, maar 18 ton is serieus zwaar. Een slinger van de vrachtauto is voldoende om de Peugeot het hazenpad te laten kiezen. Niet voordat er natuurlijk de nodige herrie met de toeter is gemaakt en er wat vingers zijn uitgewisseld in het kader van de betere up yours.

Natuurlijk ben ik het hier in beginsel met die Peugeot chauffeur eens. Die lijmsnuiver in de vrachtauto mag natuurlijk nooit die auto zo voor die Peugeot schuiven op het moment dat het snelheidsverschil zo groot is (140+ tegen 83). Niet handig. Aan de andere kant was die poging tot links en rechts inhalen ook niet de meest doordachte actie. Dat blijkt wel uit het feit dat hij niet gewoon ‘ogen dicht’ via de vluchtstrook is gedemareerd. Om maar wat te noemen.

Hoe dan ook, ondanks het succes van de “I love” campagne, valt er nog genoeg te leren. Nadenken bijvoorbeeld.

Comments are closed.