Waaaahhhhh

Reacties uitgeschakeld voor Waaaahhhhh
januari 11th, 2006 Permalink

Ik hoor het mezelf nog zeggen op de vraag waarom ik Apple gebruikte: “Stabieler, crasht nooit en doet het altijd. Gewoon altijd.” En dat is ook echt zo, behalve gisterenavond.

Het moet een uur of twee geweest zijn na mijn uitspraak, toen ik mijn notebook open deed om even een schemaatje te mailen naar mijn gesprekspartner. Zoals gebruikelijk was mijn Powerbook binnen twee seconden wakker uit slaapstand. Terwijl ik het bestand opzocht in mijn projectdirectory, dook “software update” op met updates voor het OS (10.4.4), update voor iTunes, Quicktime en nog wat zaken. Aanklikken en downloaden, terwijl ik de mail verstuurde … zo dacht ik.

Daar kwam even een kop koffie tussendoor, was de update klaar en werd een reset geadviseerd in verband met het bijwerken van het besturingssysteem. Aangezien het geen kwaad kan om af en toe eens opnieuw op te starten, ging ik akkoord. De email ging ik na de reboot versturen.

Nee dus, want mijn trouwe Powerbook kwam niet meer terug in de grafische interface en presenteerde mij één terminal. Leuk voor Unix hacks, maar niet aan mij besteed. Met kunst en vliegwerk deed ik wat diskchecking en runde ik wat standaard utilities. Daarbij geholpen door mijn vriendin vrouw, die technisch beter op de hoogte is dan ik. Het mocht niet helpen … het was inmiddels half 2 ’s nachts, dus ik besloot het probleem voor de volgende dag te laten.

Die volgende dag bracht heel veel helderheid in de vorm van een groot aantal vage tips op diverse forums. “Besturingssysteem bijwerken,” zij een klein stemmetje in mijn achterhoofd. Dat is een proces waarbij je eigenlijk je OS vervangt, maar al je instellingen en applicaties behoudt. Goed concept van Apple. 27 minuten werk … goeie optie, maar dan werd het probleem niet opgelost en dat kan ook niet de bedoeling zijn. En dus ging ik eerst een tooltjes kopen (DiskWarrior), installeren op een andere Powerbook en zien dat ik via een Firewirekabel de boel gerepareerd kreeg. Dat lukte na veel vijven en zessen en dus was er hoop dat het alsnog goed kwam.

Maar nee …. mijn Powerbookje bleef lekker in de terminal hangen. Heerrrrrrrlijk. En dus ging ik alsnog het besturingssysteem bijwerken. Het was inmiddels over half 5 en ik was er dus al een uurtje of – och – 8 mee bezig. Zonde van de tijd, maar aan de andere kant een teken dat ik rustiger ben geworden, want vijf jaar geleden had mijn mooie alu 17″ Powerbook al een carrière als frisbee gehad.

Tien over 5 was ik up-and-running met mijn OS, al mijn applicaties en instellingen. Nog geen half uurtje herinstall. Tja, dat had ik ’s ochtends toch direct moeten doen. Maar ja, dan had ik me altijd afgevraagd wat nu precies de reden van die crash was …. kijk, op zich vraag ik me dat natuurlijk nu ook af, maar wel in de wetenschap dat ik het in ieder geval in acht uur met alle power van Google niet heb kunnen vinden. Daar word je op zich niet beter van, maar het houd je van de straat en dat is dan ook wel weer wat waard.

Comments are closed.