Aan het systeem kan het niet liggen, toch?

Reacties uitgeschakeld voor Aan het systeem kan het niet liggen, toch?
december 15th, 2016 Permalink
Sterrennacht boven de Rhône, door Vincent van Gogh. Van Gogh wordt nu op handen gedragen en het Van Gogh museum is zo’n beetje heilig. Maar toen Van Gogh leefde moest de samenleving hem niet en werd hij met ernstige psychische problemen uit het schoolsysteem gegooid. De schilder Van Gogh kreeg bij leven geen erkenning en verkocht slechts 1 schilderij. Na zijn dood ontdekten ze pas zijn talent.

 

Post van het Ministerie van OCW, afdeling Onderwijs. Je weet wel, die afdeling waarop we in Nederland altijd een Staatssecretaris benoemen die zelf geen kinderen heeft. Zo bereiden we hem voor op het ouderschap zeg maar.

De mail gaat over kinderen die thuiszitten, omdat ze psychische of lichamelijke problemen hebben waar het schoolsysteem niets mee kan. In jargon: Leerplicht, artikel 5a.

Dat zijn kinderen die door de ouders conform regelgeving zijn aangemeld bij een school en daar ook naartoe zijn gegaan. Totdat ze uitvielen doordat het systeem niet paste bij hun persoonlijkheid of lichamelijke gesteldheid.

Verplaats je even in die ouders: je bent tweeverdiener en je krijgt een kind. De eerste paar jaar gaat dat kind naar de opvang. Daarna naar school. Daar omheen regel je oppas en naschoolse opvang, want je wilt immers wel blijven werken. Iets met carrière, hypotheek en tennis enzo. Of wellicht een andere reden. Hoe dan ook: je bent een ‘normale’ ouder en je zit er niet op te wachten om zelf je kind op te leiden. Daar hebben we in Nederland een schoolsysteem voor.

Maar dan blijkt je kind daar niet in te passen. Omdat onderwijzers geen tijd hebben voor individuele begeleiding en het systeem niet kunnen aanpassen,  komt je kind met ernstige psychische problemen thuis te zitten.

En dan?

Je leven is er niet op ingericht om je kind zelf te onderwijzen. Daar ben je conform wetgeving dan wel toe verplicht. Zelf onderwijzen? Je hebt geen idee waar te beginnen en hoe dat aan te vliegen. Maar het is verdorie je kind, dus je moet iets. Je neemt een paar dagen of weken vrij om in en met het systeem op zoek te gaan naar een oplossing.

Je loopt instanties af en praat met allerhande goedwillende mensen. Maar wat je ook probeert, het lukt niet.

Je loopt uit je vrije dagen. Onbetaald verlof lukt onvoldoende. Er ontstaat gedoe op je werk, want je bent niet langer te missen. Je wordt (deels) vervangen. Hoe moet dat financieel? Het wegvallen van een inkomen leidt in veel gezinnen tot enorme zorgen. En je hebt al een kind met problemen thuis die je moet opleiden. Hoe ga je dat rond breien?

Dat is de situatie waarop het persbericht van OCW van vanochtend van toepassing is. In plaats van het systeem te verbeteren, maakt meneer Dekker de beoordeling strenger. Gemeentes moeten kritischer worden op de aanvraag van vrijstelling. Afwijzen bedoelt hij. Kinderen met problemen moeten gewoon de gehaktmolen in.

Daar zit je dan als ouder. Je leven staat op zijn kop en de overheid biedt een helpende hand door je te dwingen je kind terug te sturen naar het instituut waar het kapot ging. Doe je dat niet dan word je vervolgd door het Openbaar Ministerie.

Zo doen we dat in het fatsoenlijke Nederland.

Comments are closed.