Toen

Reacties uitgeschakeld voor Toen
juli 1st, 2017 Permalink

In 2002 hield de dood op vreselijke wijze huis bij me. In een tijdsbestek van een paar maanden verloor ik drie van de vijf mensen die mij een geweldige jeugd hebben gegeven. Sindsdien kan ik moeilijk omgaan met dergelijk nieuws, ook al zit het soms ver weg.

Voor de dood van mijn opa kon ik nog wel wat begrip opbrengen. Hij leefde toen al 30 jaar in de extra tijd, nadat ie in 1973 in het ziekenhuis was opgegeven. In 1997 ging het weer bijna mis. En dan zijn daar nog de avonturen uit de oorlog, waar hij het nooit over wilde hebben, maar waar brieven en ‘souvenirs’ boekdelen over spreken. Ja, het was zijn tijd, hij ging in de nacht en dat deed pijn, maar het was goed.

Mijn oma was de goedheid zelve. Ze geloofde niet, was geen lid van een kerk, maar deed desondanks veel vrijwilligerswerk voor de nonnen in het klooster van Utrecht. “Gezellig met elkaar de handen uit de mouwen, Geurt aan de rekstok aan de muur.” Ik hoor het haar nog zeggen. Tot haar 71e kachelde ze op haar fiets heen en weer tussen dat klooster en haar huis in De Bilt. Nix e-bike, geen versnellingen, maar gewoon doortrappen. In weer en wind. Ik kon haar nauwelijks bijhouden. Maar plots had ze pijn en volgde een naar ziekbed.

Slik. Maar goed … ruim 70. Oorlog en een hongerwinter overleefd. Dus er zijn nog wel wat verzachtende omstandigheden te noemen. Voor de manier waarop heb ik geen goed woord over. Als er een god bestaat, dan is hij compleet van lotje getikt.

Een hartstilstand maakte een einde aan het leven van mijn vader. 53. Net. Geen vlieg kwaad gedaan, altijd hard gewerkt. Ik heb het nooit een plek kunnen geven. Nog niet.

Poeh. Dat staat. Voor jullie niet relevant, maar voor mij echt een hele stap.

Als eerbetoon aan die generatie en zijn moeder maakt Jan Dijkgraaf een boekje met 99 korte verhalen over toen. Dat is hij aan het crowdfunden en daar kun je hier aan meedoen.

 

Comments are closed.