Category: Are you being served

Die investeerders in V&D

Reacties uitgeschakeld voor Die investeerders in V&D
januari 6th, 2016 Permalink

Einde V&D niet door Internet

Reacties uitgeschakeld voor Einde V&D niet door Internet
december 27th, 2015 Permalink

Vroom3

“Ja die bekabeling is inderdaad een grote puinhoop, maar dat ziet niemand. Het zit achter een plafond en in magazijnen, waar geen klant komt.”

Het is 2004 en ik heb een internetprovider die zich richt op kostenbesparing in de retail. We introduceren als eerste nieuwe technologie, waardoor de kosten die gemoeid gaan methet mogelijk maken van betaalverkeer (pin enzo) per winkellocatie met 35-75% dalen. Per maand! De nieuwe technologie biedt bovendien prima mogelijkheden om klanten digitaal te helpen en om de winkelsystemen te integreren met internet. We zijn succesvol en talloze winkeliers en ketens stappen over van die groene reus naar dat kleine bedrijfje in Zwolle (inmiddels onderdeel van Ziggo). Om mijn producten aan de man te brengen spreek ik ruim tien jaar met bergen potentiële klanten van mensen met één winkel tot de grootste ketens: groenteboeren, slagers, boekverkopers, kastenbouwers, speelgoedparadijzen, bakkers, supermarkten, bouwketens, een wapenhandelaar, pornokoningen en ook verschillende bazen van (de winkelautomatisering van) V&D.

Hoewel ik telecom deed, ging dat eerste gesprek bij V&D vooral over kassa’s en pinterminals. Allebei zwaar verouderd en door fraude onder grote druk. De gebruikte netwerktopologie was in de jaren ’80 populair, maar werd in 2005 nog slechts hier en daar in het voormalig oostblok gebruikt en in Nederland door V&D.

Dat was allemaal niet mijn business, want het ging mij om de bekabeling en de telecomverbinding. De eerste hing van plakband aan elkaar en beide waren niet meer van deze tijd, maar dat maakte V&D niet uit, want klanten zagen dat niet.

Dat klopt op zich, maar klanten en ook personeel hebben wel te maken met de uitwassen van die zooi. Kassa’s liepen vast en er moest herhaaldelijk opnieuw gepind worden omdat het ‘even niet wilde’. Dat helpt niet voor klanttevredenheid en bevordert ook de effectiviteit van personeel niet. Bovendien kon V&D met die infrastructuur niet mee met de markt en zaten ze in een doodlopende straat.

Dat snapten ze zelf ook en dus wilde V&D wel praten over die broodnodige modernisering, maar niet over nieuwe bekabeling. Als wij dat belangrijk vonden, dan moesten wij dat maar vervangen …. en betalen.

In beide scenario’s zagen wij geen brood. Zonder nieuwe bekabeling konden we geen goede dienst leveren en als wij de nieuwe bekabeling moesten betalen dan was het project voor ons niet rendabel. Zo dansten we jaren om elkaar heen. V&D hield het initieel bij pappen en nathouden en zocht later haar toevlucht in lapmiddelen. Na de zoveelste dooddoener vond ik het in 2013 welletjes en legde ik me erbij neer dat het door mij zo geliefde V&D nooit klant bij me zou worden. Hoeveel eer valt er te behalen aan een partij die zelf niet wil opbouwen?

Door de jaren heen sprak ik meer dan twintig mensen die hoge leidinggevende posities hadden bij V&D en vanaf de zijlijn maakte ik zo diverse reorganisaties mee. Het management wilde niet begrijpen dat succes op de winkelvloer ook bepaald wordt door die saaie troep achter de plafondplaten. En als ruim 20 topmanagers zo omgaan met telecom, dan mag je verwachten dat die visie niet beperkt blijft tot kabels, maar zich uitstrekt tot alle onzichtbare hoeken van het warenhuis. Het topmanagement was bezig met spreadsheets en niet met de realiteit achter een kassa of op de winkelvloer.

Als je in 2005 kiest voor een leven als galbeer dan kies je voor een gecontroleerd einde. Dan rest een faillissement en dan moet je niet de schuld geven aan Internet, want dat heeft er geen fuck mee te maken.

Meer retail

Shit happens: gokken met een warenhuis.

– Faillissement V&D prima ontwikkeling

– Winkeltje spelen kan iedereen. Toch?

– Sommige retailers vragen er zelf om.

– Als koopvee je winkel zat is.

Kansspelondernemen met V&D

december 23rd, 2015 Permalink

Kassa

Je koopt een zieltogend en leeggeroofd warenhuis op. Dat doe je voor een appel en een ei. Je geeft een paar garanties op uitstaande leningen en financiert wat voorraden. Werkkapitaal noemen we dat. Je zet de bijl in de kosten. Je schuift een partij eigen medewerkers met hippe titels naar binnen: turnaround managers, growth hackers, identity consultants en meer van die lulkoekbingo. Dat doe je allemaal niet gratis, want je laat dat warenhuis riant betalen voor al die diensten. Je roept dat je het bedrijf opnieuw opbouwt, maar in werkelijkheid ben je daar niet van. Dat kost tijd en geld en dat heb je er beide niet voor over. Met al die ingrepen breng je met beperkt risico het rendement binnen 3-4 jaar naar 20% en dan verkoop je de boel.

Lukt dat niet, dan trek je een partij noodmaatregelen uit de kast. Je eist een verlaging van de lonen en chanteert pand-eigenaren. Je zet de overheid en vakbonden onder druk. Zo breng je de kosten nog even stevig omlaag. Als tegenprestatie beloof je zelf nog wat werkkapitaal te storten. Dat geeft je wat tijd om een koper te vinden.

Als er geen interesse blijkt te zijn, dan trek je de stekker uit het leeggeroofde bedrijf door het werkkapitaal niet meer aan te vullen. Dat is juridisch vast allemaal prima geregeld, want Sun Capital Partners doet dit niet voor het eerst. Daarna volgt uitstel van betaling, een faillissement en uitverkoop van de voorraden. Al dan niet in combinatie met een doorstart van 50-60% van het aantal filialen. Het personeel heeft een zwarte kerst, maar de investeringsmaatschappij gaat met één hoofdpijn minder het nieuwe jaar in. Gegokt en niet gelukt. Shit happens. En dat keurig binnen de 5 jaar die ze dit soort avonturen gunt.

Meer V&D

VD_logo_1936Je heronderhandelt begin van het jaar op onfrisse manier je huurcontracten en wat arbeidsovereenkomsten en steekt de besparingen in eigen zak. Vervolgens ga je het bestaande tekort wegwerken met omzetgroei die je zegt te realiseren met een formule die al jaren de aansluiting bij de markt kwijt is en die je niet verfrist.

En dat krijg je ook nog verkocht bij vakbonden en lokale overheden.

Dan zit het in november en december niet mee, is het geld op en moet je uitstel van betaling aanvragen. En dreigt een faillissement. Goh.

Hopen dat de curator een doorstart realiseert via een koper die er echt wat van wil maken. Iemand die afscheid neemt van het kaasschaafbeleid gericht op het uitwonen van een formule en personeel al ware het een galbeer. Hij moet op zoek naar een partij die van V&D weer een Vroom en Dreesmann maakt, het terug brengt bij de middenklasse en dat biedt waar klanten nu om zitten te springen: versmarkten in de kelders en op de begane grond bijvoorbeeld.

Meer V&D

Cadeaubon inleveren bij Wissel.nl in Houten

Reacties uitgeschakeld voor Cadeaubon inleveren bij Wissel.nl in Houten
december 21st, 2015 Permalink

wissel

Cadeaubonnen! Wie heeft ze niet in de keukenla liggen? Weet je dat die dingen vaak maar tijdelijk ingeleverd kunnen worden? Wissel.nl weet dat wel en ruilt de bonnen – waar jij niets mee kunt – om voor Cash. Scheelt je dus dat geklooi via Marktplaats, waarbij je dan nog maar moet afwachten of je die poen krijgt of dat een oplichter een loopje met je neemt. Wissel BV zit in Houten en test daar op 23 december de markt met een oude VW in een winkelcentrum. Via de website kun je vanuit je luie stoel je cadeaubon ruilen voor geld en hoef je de regen niet te trotseren.

Desgevraagd zegt Wissel uiterlijk begin januari met een webshop te komen waarop je al die ingeleverde bonnen kunt kopen, zodat je met forse kortingen aan je iTunes tegoed komt of uit eten kunt. Ben benieuwd of het initiatief aanslaat. De eerste reviews zijn in ieder geval positief.

IMG_5866

Op het eetplein buiten de GelreDome stonden tijdens het laatste concert van Normaal mensen in eindeloze rijen te wachten op patat die nooit kwam. In het stadion dezelfde situatie bij de eetkramen met braadworst. Oh sorry, ‘Ciabatta grilled sausage’. Personeel rende van hot naar her, omdat het proces in de kramen niet klopte. Gevolg: veel gemiste omzet voor La Place, gefrustreerd personeel en ontevreden klanten.

Bij La Place had blijkbaar niemand zich gerealiseerd dat 33.000 aanhangers ergens tussen 17.30 en 19.30 zouden gaan eten. Kramen draaiden op halve bezetting. Mensen stonden soms langer dan een uur in de rij. Toen Normaal om half 8 begon, hielden vele høkers het bij La Place voor gezien en droogden rijen op.

Houten (nep) veilingkisten met zakken aardappels sierden de patatkramen. Diverse soorten sla deden dat in de kramen binnen. Het zal er op een tekentafel ergens in een ivoren toren in Amsterdam goed uit hebben gezien, maar het zorgde voor een complete chaos in de uitlevering, omdat bedienend personeel eromheen moest werken en de slalom ervoor zorgde dat ze elkaar in de weg gingen lopen.

Het eten was goed, maar iedere braadworst werd na het bakken tenminste 3 keer met een tang opgepakt en ergens anders neergelegd: van transportbak naar bereidingsbak, vandaar naar een tweede bak en vandaar naar een broodje. Hetzelfde met gebakken uien en sla. Saus kwam uit kleine flessen die doorlopend leeg waren. Bedienend personeel was eindeloos veel tijd kwijt met het oplossen van allerhande operationele problemen en daardoor moesten klanten eindeloos wachten.

Personeel stond schouder aan schouder te bikkelen om bestellingen op te leveren. De ruimte op de bereidingstafel werd beperkt door decoratief neergelegde lollo rosso sla en rijen bekers sap. Er werd gevochten om ruimte om bestellingen te kunnen bereiden en daarbij deden ze hun uiterste best om die bekers jus vooral niet om te gooien.

Neem van deze ex-visboer aan dat je een piekdrukte bij een evenement prima kunt overleven, als je proces goed is. Ik snap dat een formule belangrijk is, maar verse jus en Cappuccino bij een concert van Normaal? Feit is dat je bij zo’n evenement beperkte tijd hebt om je klanten te helpen. De focus moet liggen op bereiding en uitlevering, uitstraling bouw je er omheen.

Meer V&D

 

IMG_5863

Niederrhein Döner

Reacties uitgeschakeld voor Niederrhein Döner
december 2nd, 2015 Permalink

Doner“Wat maakt deze döner bijzonder?”

– “We maken hem met beenham. En zonder salade.”

“Oh. Maar met knoflooksaus neem ik aan?”

– “Nee natuurlijk niet. Hij komt met zoete mosterd. Knoflook is Aziatisch en heeft met döner niet zo heel veel te maken. ”

“Maar varkensvlees ook niet. Dus is alleen het broodje traditioneel.”

– “Vergeet onze matige service en slechte hygiëne niet. Als u wilt, dan krijgt u er een Duits servetje bij.”

 

Mag ik het bonnetje?

Reacties uitgeschakeld voor Mag ik het bonnetje?
oktober 29th, 2015 Permalink

Bonnetje

“Mag ik twee rode wijn en die tapas excellent?”

Het is 15.22 uur en ik zit in een vliegtuig. Transavia brengt ons van Berlijn naar Rotterdam. Een vlucht van nog geen uur. Ik zit aan het gangpad en bij het raam zit iemand die blijkbaar dorst heeft. Midden ’50 is ie, denk ik. De stoel in het midden is leeg. Althans: er zit niemand, maar is gevuld met zijn tas, een geruit jasje en wat andere kleine dingetjes van hem. De transactie vindt over mijn hoofd plaats.

“En mag ik daar een bonnetje van?”

De stewardess geeft een plastic bekertje en de flesjes wijn: “Mijn collega brengt u zo de Tapas.”

“Excellent heh. En mag ik daar een bonnetje van?” Ondertussen bestudeert hij aandachtig het label van de wijn.

Het bestek vindt een weg richting het raam: “Da’s precies 15 euro. Cash of Card?”

“Mag ik het bonnetje? Oh, card trouwens.”

Er wordt afgerekend: “Heeft u voor mij het bonnetje?”

De stewardess geeft hem zijn card terug met daarbij het felbegeerde bonnetje. Haar collega brengt de tapas.

Hij kijkt me aan terwijl hij voor me neus de zak snacks van de dame aanpakt.

“Ambtenaar?” vraag ik.

Hij: “Ja, hoezo? … Oh … OOOHHH! Ehh … ja. Weet je … het was een lange vergadering.”