Category: Blog

Weet jij nog waar je was?

september 11th, 2017 Permalink

Het gaat over die aanslag op de Twin Towers op 11 september 2001. En ja, ik weet nog waar ik was. En ik weet ook hoe ik het hoorde.

Op kantoor van mijn e-commerce software-startup in Zwolle bracht ik een klant naar de parkeerplaats. Op de weg terug naar mijn werkplek checkte ik mijn email op mijn Palm Treo Smartphone. Het nieuwste bericht kwam van mijn collega Peter en had een foto als bovenstaand (niet die maar wel dat idee: gast op flat met een vliegtuig vlak achter hem) met de tekst “heeft iemand iets van mijn broer gehoord, dit is de laatste foto die ik van hem heb.”

Peter deed front-end werkt (HTML indertijd), was een meester met pixel-art (top-guru deluxe) en had altijd wilde visuele grappen. Ook dit was vast een grap, al kon ik hem toen niet plaatsen.

Binnen was drukte. Er werd een beamer aangesloten en in no-time stond CNN op de muur. Ik zag het WTC en rook, maar begreep niet wat er aan de hand was. Richard (DEV) legde het uit, maar werd onderbroken door een telefoontje van de directeur van een medische groothandel die al wat jaren klant was. We wisselende wat woorden uit, maar hij hing direct op, toen zijn secretaresse inbrak en hem vertelde wat er aan de hand was. Mijn aandacht ging terug naar het bewegend beeld: “Er is een vliegtuig in gevlogen!”

Een vliegtuig?

Holy shit.

Weer ging mijn mobiel. Wim, van onze koeriersdienst. Broer van Richard: “Heb je het nieuws gevolgd?” Ja … en toen klapte het 2e vliegtuig erin. Ongeloof. “Was dat een ander vliegtuig” vroeg Wim, inmiddels op de speaker.

We hadden geen idee.

Ja dus. Nog altijd moeilijk te bevatten.

Ook niet te bevatten is de snelheid waarmee ik die eerste afbeelding op de mail kreeg. Die kreeg ik dus vlak nadat het eerste vliegtuig in het WTC gevlogen was en ruim voor de 2e. Ongelofelijk hoe snel het menselijk creatieve brein soms werkt.

Ik weet eigenlijk nog steeds niet of Peter wel een broer heeft.

 

Kantelpunten

Reacties uitgeschakeld voor Kantelpunten
december 13th, 2016 Permalink

Woudenberg

Een jaar geleden gaf bijna niemand toe PVV te stemmen. Dat is nu anders.

Vorige week had ik een vroege Kerstborrel in de Randstad. Ik stond tussen tweeverdieners met een hogere opleiding en serieuze carrière. Eentje woonde in een probleemwijk, de rest twee-onder-1-kap of vrijstaand. Vier uit zes stemden PVV en van de drie die later in het gesprek aansloten stemden er twee Wilders. Twee van de drie stemden Christelijk rechts, 1 wist het nog niet precies maar overwoog onder meer Piraten of Libertijnen.

Hoe anders was het een jaar geleden. Toen gaf één van de aanwezigen onomwonden aan PVV te stemmen. Het gevolg was een ongemakkelijke stilte, gevolgd door wat voorzichtig prikken van een paar mensen die op gehoorafstand stonden. Die PVV-stemmer kon op weinig begrip of bijval rekenen, dus om de sfeer goed te houden ging het snel weer over auto’s.

Opmerkelijk in het gesprek ook dit jaar: niemand deed schimmig of moeilijk over de reden voor die keuze. Toen ik vroeg naar het ‘waarom’ kreeg ik van één een duidelijk anti-Islam statement. Eén was teleurgesteld en zag in Wilders iemand die hem nog niet belazerd had. Voor de anderen was het de zorg, de pensioenleeftijd, justitie en defensie.

Met een goede vriend mailde ik wat over mijn verbazing. We waren het eens: het kantelpunt is geweest, de PVV is geen taboe meer. De verkiezingen in maart gaan heel verrassend uitpakken.

Waarom?

december 24th, 2014 Permalink

kerstSofia: “Papa, waarom ben je altijd weg?”
Ik: “Ik ben aan het werk.”
Sofia: “Vind je dat leuk?”
Ik: “Eh, op dit moment niet.”
Sofia: “Waarom doe je het dan?”

Ja, waarom eigenlijk? Omdat het ooit heel leuk was en ik – tegen beter weten in – een verwoede poging deed om het weer leuk te maken? Omdat ik me verplicht voelde richting crew en klanten? Omdat ik nog wat mensen verder wilde helpen? Omdat ik geen oog had voor mezelf?

Het was februari 2014 en mijn 3 jarige dochter vroeg me hoe het zat. Hoewel ik geen tegenargumenten had, wilde ik niet direct aan de waarheid. Het was even niet leuk, maar dat kwam wel weer goed. Bovendien deed ik ook nog een hoop dingen die wel energie gaven. Dat de balans al enige tijd zoek was, wilde ik op dat moment nog even niet zien. Dat zou tot april duren.

Een futiliteit bevestigde dat ik te veel tijd doorbracht in een toneelvereniging waar ik niet paste. Het was niet goed voor mijn werkvreugde en mijn bloeddruk. Ik besloot per direct te stoppen. Op een harde belofte tot beterschap, verlengde ik na veel aandringen mijn contract met vier maanden om het nog even aan te zien.

Slechte beslissing van me, want het werd niet beter. Althans niet in die vier maanden. Ik was bovendien door mijn geduld heen en had concrete resultaten nodig om me aan op te trekken en niet een lichtpuntje hier of daar. Die vier maanden trok een stevige wissel op mijn mentale gesteldheid.

Het afbouwen per eind september leidde tot een agenda zonder operationele verplichtingen eind november. Een goeie maand geleden zeg maar.

Een onwerkelijke maand. December was de afgelopen jaren voor mij de drukste maand van het jaar. Een maand waarin ik van hot naar her rende en nauwelijks sliep. Een maand waarin werkdruk en stress vaak ongezonde niveaus bereikte. Een maand waarin ik 20+ privé afspraken (verjaardagen, feestdagen) in een reeds overvolle zakelijke agenda probeerde te puzzelen en vrienden en familie vaak teleur moest stellen omdat ik mijn werk automatisch voorrang gaf. Een maand waarin ik mijn verjaardag eigenlijk nooit vierde. Een maand waarin … ach, de essentie is duidelijk. Maar dit jaar was het allemaal anders.

We vierden sinterklaas op vrijdag 5 december. Gewoon overdag. Ik was zomaar een week weg. En een paar dagen ziek, want het lichaam vond dat het kon. Mijn verjaardag werd een soort geweldige stuif es in van vrienden en familie die onaangekondigd langs kwamen. En voor het eerst in negen jaar vierden we onze trouwdag. Ik kreeg niet alle privé verplichtingen nog goed gepland, maar heb wel wat stappen gemaakt.

Dankzij mijn dochter ontliep ik uiteindelijk de man met de hamer. Net. “Waarom?” Zo’n logische vraag, waar iedere bedrijfsvoering bij me om draait. Van elk van mijn bedrijven wist ik precies te vertellen waarom we er waren, waarom we opereerden zoals we opereerden en welk probleem we gingen oplossen om de samenleving beter te maken. Maar mezelf had ik die vraag nooit gesteld, dus nooit beantwoord. Tot afgelopen voorjaar.

2015 belooft prachtig te worden. Ben voor inspiratie rechtstreeks naar mijn adviseur gerend. Komend jaar gaan we lezen, spelen, muziek maken, reizen, wandelen en paddestoelen plukken. We gaan een vliegtuig bouwen en een molen. En we gaan fietsen. Veel fietsen.

Fijne kerst en een bijzonder gaaf 2015!

XTRA_Roy

En plots heb ik een lege agenda. Relatief leeg is wellicht de betere aanduiding. Na bijna 15 jaar volcontinue ondernemertje gespeeld te hebben met veelal meerdere bedrijven naast elkaar, nam ik bijna twee weken terug definitief afscheid van mijn laatste. Een beslissing die ik drie jaar geleden nam, maar waar ik de uitvoering van bleef uitstellen, omdat ik mijn werk gewoon te leuk vond. Voor de zomervakantie waren er reeds geen excuses meer, dus was de tijd rijp. Maar wat ga ik met al die tijd doen?

Voordat ik die vraag ga beantwoorden, moet ik mijn hoofd leegmaken. Dat zit nu nog vol met de ervaringen bij Detron en Ziggo, de één een onderneming, de ander een instituut. Veel geleerd bij beide. Ook veel gelachen. Die recente gebeurtenissen onderdrukken eerdere avonturen in binnen- en buitenland met mijn softwareclub. Een machtige ervaring die ik nooit echt heb kunnen verwerken omdat ik tijdens de afsluiting in 2008 reeds vol in Zoranet zat. Dus volgt nu een periode van relatieve rust met tijd voor mijn dochter, die Leica en de verwerking.

Hoewel ik snap dat de online wereld deels verhuisd is naar Facebook, Instagram en Twitter, zal ik de verslaglegging vooral via dit blogje doen. Voor mijn eigen oude dag. Dan heb ik tegen die tijd wat te lezen.

Trippel trappel dierensinterklaas

Reacties uitgeschakeld voor Trippel trappel dierensinterklaas
september 28th, 2014 Permalink

trippeltrappel

Trippel Trappel Dierensinterklaas is een lange animatiefilm, een genre dat zelden in Nederland wordt gemaakt. Ik zag de premiere op het Nederlands Filmfestival in Utrecht. Door het festival werd de film aangekondigd als een productie die kan wedijveren met hetgeen Pixar maakt. Trippel Trappel Dierenstinterklaas is een puik gemaakte en fraai geanimeerde  familiefilm die muzikaal goed in elkaar zit, maar qua verhaal en karakters vlakker is dan de flevopolder. Een vergelijking met Pixar is alleen op basis daarvan al ongepast. Trippel Trappel Dierensinterklaas moet zelfs  z’n meerdere erkennen in Zwelgje, de Rob Houwer productie uit 1983Als je begrijpt wat ik bedoel.

Trippel Trappel lijkt een productie van mensen die persé een animatiefilm wilden maken en daar een half verhaal voor hadden. Aan initiële schetsen hebben ze wat karakters overgehouden die er aardig uitzien en daar is vervolgens een alternatief scenario bij geknutseld. Toen dat tekort bleek voor een lange film is de hoofdpuzzel gekopieerd en in een ander jasje nogmaals aan de film toegevoegd. Met succes, want nu duurt de film 67 minuten. Een derde daarvan is stevig geïnspireerd op “Charlie en de Sjokoladefabriek” en de Oempa Loempa’s. De muziek is bij vlagen geweldig, maar bij de film is niet iemand bij betrokken geweest die “het bedenken en vertellen van verhalen” als professie heeft. Het kinderrijke publiek lachte één keer hardop (om K’nijn en z’n wortel). Sofia (4) laat weten hem niet nogmaals te willen zien.

Kijken? Ja. Alleen al voor de muziek, de tekeningen en de animaties. En de knechten, want waar de stoomboot een metamorfose heeft ondergaan, is Zwarte Piet gewoon … juist: Zwart.

Sancties als teken van zwakte

Reacties uitgeschakeld voor Sancties als teken van zwakte
juli 27th, 2014 Permalink

adidas-brand-anthemSancties. Het populaire wapen van het westen tegen het grote kwaad. Sancties zijn anoniem en geweldloos. Sancties leiden tot mooie speeches zonder confronterende foto’s van platgebombardeerde huizen en dode kinderen. Het is clean een middel waarmee tijd wordt gekocht, zodat er achter de schermen onderhandeld kan worden over een echte oplossing. Werkt prima bij heersers die berekenend zijn en omzichtig opereren, maar – zoals 1938 rond Tsjecheslowakije bewees – is geen oplossing tegen leiders die alles of niets spelen.

Vladimir Putin is all in. Zijn denkwijze past prima in de WK commercial van Adidas. Ex-KGB agent Putin (standplaats: Oost-Berlin) is liefhebber van grote Russische leiders als Stalin, Peter de Grote  en Ivan de Verschrikkelijke. Net als z’n voorbeelden wil Putin het Russische rijk groter maken. En dat doet hij ook: Georgië (2008), Tjetchenië (1999) en de Krim (2014).

Het westen maakt de foutieve inschatting dat sancties Putin zal vervreemden van zijn rijke vrienden. Een naïeve gedachte, zo bewees Mikhail Khodorkovsky. Hij ging tegen zijn oude maatje Putin in en eindigde een decennium in de bak en toen hij eruit kwam was hij een hele partij miljarden en macht armer. Eén van de oligarchen liet op een feestje weten totaal niet onder de indruk te zijn van sancties die leidden tot een serieuze persoonlijke waardevermindering: “Een bezit met een waarde van een paar miljard is altijd beter dan helemaal niets of een verbanning naar een verre koude gevangenis.”

Maar de bevolking dan? Heeft die geen last van die sancties? Zeker wel, maar daar staat tegenover dat Putin na jaren van chaos weer rust brengt en daar hunkeren velen naar. Beter een voorspelbare dictator dan een onvoorspelbare klootviool. Wij mogen neerkijken op de USSR en al haar uitwassen, maar voor veel Russen was het een periode van grote stabiliteit en vooruitgang. En de armoe die wij signaleren? Die was overal, dus dat was de way of life. Daar stond (en staat) niemand bij stil. Gorbatjov en Jeltsin hebben in de ogen van de gemiddelde burger – opgeleid in de USSR – weinig goeds gedaan. Putin brengt rust en dat zorgt ervoor dat z’n populariteit altijd zo rond de 70-85% schommelt. En nee, dat zijn geen gekunstelde cijfers. Als Putin ergens op TV is, dan bellen talloze Russen kun kinderen en kleinkinderen om hen daarop te wijzen en da’s geen verplichting, maar dat doen ze omdat ze heilig in hem geloven.

a5Putin is een knokker. Hij wil winnen. Of het nou een hockeywedstrijd is of gaat om armpje drukken in Georgië. Hij vergeet de kleine dingen niet: op de dag dat hij een urenlange speech hield voor het Parlement over de situatie op de Krim, nam hij ook nog de tijd om jarige veteranen uit de tweede wereldoorlog persoonlijk te feliciteren. Putin is wars van appeasement en vindt het inzetten van sancties een teken van zwakte van het Westen. En op die visie opereert hij. Putin gaat niet terugtrekken uit Oost-Oekraïne. Hij laat zich echt niet afschrikken door Nederland, z’n handvol commando’s en de vakbond. Putin is all in en als we dat te lichtvaardig opvatten, dan gaan er nog heel wat vluchten op Eindhoven volgen.

 

1 raket

Reacties uitgeschakeld voor 1 raket
juli 22nd, 2014 Permalink

Eén raket haalde vlucht MH17 neer. Naar alle waarschijnlijkheid door een menselijke fuckup. Bijna 300 doden, waarvan bijna 200 de Nederlandse nationaliteit hebben. Volkswoede als resultaat. Die lichamen moesten terug, desnoods met geweld. Verschillende nabestaanden en (indirect) betrokken vonden dat het Nederlandse leger moest ingrijpen. Een invasie vanuit Polen zou een appeltje en eitje zijn. 30 commando’s …. meer was er niet nodig.

Stel nou dat die raket wel was afgevuurd, maar had gemist. Hoe hadden we dan gereageerd? Business as usual of nog altijd volkswoede en onbegrip? Stel nou dat het geen foutje was geweest, maar een doelbewuste actie om onschuldige mensen te doden. Wat hadden we daarvan gevonden?

Stel nou dat het een berg raketten was geweest. In je achtertuin. Welke reactie had je dan normaal gevonden?

Daar stond ie dan. Nog één keer onderdeel van het team waarmee hij de afgelopen vier jaar hard had gewerkt. Wilde jaren. Een rollercoaster noemde hij het zelf. Er waren mooie woorden en bloemen. Er was een nieuwe uitdaging met Japanners en Adidas-meisjes. Zijn woord van dank was optimistisch en vol zelfspot. De moegestreden maar altijd optimistische strijder nam met pijn in zijn hart afscheid. Hij was eerlijk en vond het goed zo.

Mijn gedachten gingen terug naar die dag ergens in oktober. Of was het november? Ik maakte hem voor het eerst operationeel mee in een budgetvergadering bij Ziggo. We waren met een man of tien en die vergadering liep gruwelijk uit. Teveel noten, te weinig -krakers. We sloten af met een biertje en een vage ongezonde rijst-hap. Toen naar huis.

Als gebruikelijk zette ik mijn tas in mijn kofferbak. Ik gooide het deksel dicht en hoorde de auto op slot gaan. Hey, dat was niet de bedoeling. Mijn keyless-drive-sensor-dinges zat in mijn tas en theoretisch kon die auto niet op slot, tenzij ik hem van binnen afsloot. Theoretisch dus, want nu stond ik om tien uur ’s avonds op een verlaten industrieterrein in Utrecht bij een afgesloten auto. Terwijl ik als telecommer de ironie van een weigerende telecom-oplossing (RFID) inzag en puzzelde over dit probleem, reden mijn collega’s achter me weg. Wat nu?

De Bikkel was er nog en stopte bij m’n auto. Uit zichzelf: “Van Veen, wat is er met die bak aan de hand?” Ik legde het probleem uit. Een frons, een lach: “Joh, stap in. Ik breng je even naar huis.” Dat vond ik tof aangeboden, maar niet een handig idee. Ik woon immers niet om de hoek. Die mogelijkheid realiseerde hij zich ook, want hij vroeg waar thuis was: “Zwolle.” Zijn gezicht vertrok, want hij woonde een heel eind aan de andere kant van Utrecht, maar verbaal bleef hij cool: “Geen punt, stap in.”Een seconde overwoog ik het, maar koos toch voor de trein. Hij had een lange dag achter de rug en ik vond het niet een goed idee om hem een uur richting Zwolle te laten rijden en vervolgens in zijn eentje nog anderhalf uur de andere kant op. De trein dus. Maar als ik was ingestapt, dan had hij me weggebracht. Gewoon omdat ik een collega was.

En nu was hij er voor het laatst. Een rare gewaarwording. Optimistisch en vol branie tot het bittere eind. Mooi om mee te maken. Leerzaam ook. Het zijn types die je niet dagelijks ziet, maar wel degelijk mist. Dergelijke Bikkels gaan voorop in de strijd en als het even tegen zit, dan helpen ze dweilen. En daar hoef je niet om te vragen.