Category: Columns

Duitsers

september 10th, 2017 Permalink

>>>> Deze column verscheen eerder op Duitslandnieuws.nl.

Het is koud en er waait een gure wind de kraam in. Ik heb het over 1996 als ik met vis op de markt in Dinxperlo sta (zoals we bijvoorbeeld in deze podcast bespraken).

Het is een kleine markt, maar door de vele Duitse bezoekers financieel razend interessant. Bij ons kom je voor kwaliteit. Veel voor weinig koop je aan de overkant, een lokale visboer die een stuk vrijer omgaat met termen zoals ‘vers’ en ‘hygiëne’. Het merendeel van de Duitsers winkelt bij ons.

De meeste klanten staan op één van de vele campings in de Achterhoek of rond Bocholt. Ze komen uit het Ruhrgebied, maar ook uit Rijnland-Palts, Saarland, Hessen en Nedersaksen. De voertaal aan de kraam is Rudi Carells en er wordt betaald in Deutsche Mark.

We hebben een ruim assortiment vis: vers, gebakken, gerookt en ingelegd. Ook mosselen, oesters en schaaldieren. En we zijn er altijd. Weer of geen weer. Dientengevolge hebben we heel veel vaste klanten.

Een van die vaste klanten is een Duitser van rond de 50 jaar. Hij komt tweewekelijks, altijd zo aan het begin van de markt en koopt steevast voor zo’n 250 DM. Dat maakt hem voor een visboer een grote klant. Als ik hem help dan praten we over het weer, de wereld en de sfeer op de markt. Ik probeer het gesprek altijd wel persoonlijk te maken, maar hij laat dat niet toe. Ik help hem inmiddels bijna drie jaar, maar weet niets van hem.

Ook nu kiest hij weer een uitgebreid assortiment spullen en we hebben een leuk gesprek. Als hij wil afrekenen blijkt hij geen geld bij zich te hebben. Hij schrikt zich een hoedje, want hij is zijn portemonnee kwijt. Wellicht gestolen, mogelijk thuis vergeten.

Ik zie hem denken en biedt hem aan dat hij de spullen meeneemt en over twee weken komt betalen. Ik zie daar geen probleem in, aangezien hij al jaar en dag vaste klant is. Al mijn collega’s kennen hem. Maar hij voelt zich er niet lekker bij: “U weet helemaal niet wie ik ben”.

Daar heeft hij in beginsel gelijk in, maar met iemand die je al jaren iedere twee weken ziet, heb je wel een andere band dan met iemand die voor het eerst komt. Ook al weet je van beide niets.

Rood hoofd

Hij kijkt een paar keer naar de tassen op de toonbank en twijfelt. Met een rood gezicht gaat hij uiteindelijk akkoord, maar wel onder de uitdrukkelijke voorwaarde dat hij eerst een visitekaartje uit zijn auto mag halen, voordat hij de vis aanneemt. Hij wacht mijn antwoord niet af, laat de tassen staan en schuifelt over de sneeuw richting parkeerplaats.

Het is druk, dus ik zet de spullen in de koeling en terwijl ik de vis van volgende klant inpak overleg ik met een collega over de situatie. Op basis van het accent, de regelmaat en de grote hoeveelheid die hij koopt, vermoed ik dat die man best een eind rijdt. Ik kan me niet voorstellen dat hij alleen voor vis naar Dinxperlo komt.

Binnen vijftien minuten wappert hij het visitekaartje voor mijn neus. Ik pak het aan en stop het zonder te kijken in de zak van mijn schort, want we zijn druk. Voordat ik hem daarna de tassen geef, vraag ik wat hij normaal nog meer aan boodschappen doet en of hij daar een paar mark extra voor wil lenen. Weer twijfel, maar uiteindelijk vraagt hij om 100DM voor groente en fruit.

Vertrouwen

Na een lange koude dag glibberen we met auto’s en aanhangers terug naar Winterswijk. We nemen de dag door en die gebeurtenis met die Duitser passeert de revue: “Wat staat er eigenlijk op dat kaartje?”.

Goeie vraag en ik trek het uit mijn schort. Schoon en ongekreukt is het niet meer, maar de gedrukte contactinformatie is duidelijk leesbaar. Met pen zijn er twee telefoonnummers en een voornaam bijgeschreven. De klant blijkt een hoge politie-beambte uit de regio Keulen.

Als we twee weken later op de vroege ochtend de markt op rijden, staat hij ons al op te wachten. Of hij gelijk kan betalen. En als dank voor het vertrouwen heeft hij een aardigheidje uit de streek bij zich. Hij koopt die week geen vis, want hij moet zich haasten naar het vliegveld in Düsseldorf, waar vandaan hij die middag voor vier weken naar zijn dochter in Amerika vertrekt: “Ze gaat trouwen, weet je.”

>>>> Meer van mij op Duitslandnieuws.nl

Het sleepnet

september 6th, 2017 Permalink

 

“Bent u Roy van Veen, directeur van het telecombedrijf met registratienummers <nummer> en <nummer> dat het draadloze netwerk in de binnenstad van <plaatsnaam> beheert?”

– “Ja, dat ben ik.”

“Ik ben <naam> en werkzaam als <functie> bij de politie en zoals u misschien heeft gehoord is er een aanslag gepleegd op een restaurant. Wij willen van u graag alle informatie die u via het draadloze- en vaste netwerk heeft opgeslagen voor het onderzoek naar de dader.”

– “Welke informatie zoekt u precies?”

“Mobiele apparaten die u op het netwerk geregistreerd heeft, hoe gebruikers die avond en nacht door de stad gelopen zijn, wat ze op het netwerk gedaan hebben en alle historie die u heeft met e-mailadresen, nummers en apparaten op en rond die specifieke locatie, inkomend en uitgaand. En alle gebruikersinformatie voor zover u daarover beschikt, liefst zo lang mogelijk terug.”

– “Op het hele netwerk in de binnenstad?”

“Ja.”

– “De telecombranche heeft met justitie afspraken gemaakt over hoe u aan die informatie kunt komen, voor zover wij die hebben. Ik ontvang conform die afspraken graag het formele verzoek op faxnummer <nummer>.”

“Ja, van die procedure ben ik op de hoogte. U weet ook dat het weken gaat duren voordat u die fax heeft. Dat helpt het onderzoek niet.”

– “Die data, voor zover we die hebben, loopt niet weg. Ik ontvang graag uw fax.”

“U begrijpt de ernst van de situatie niet meneer Van Veen. Er is een aanslag gepleegd en de dader loopt vrij rond. Wij hebben die informatie nodig om hem op te pakken om te voorkomen dat hij meer slachtoffers maakt.”

– “Hij? U bent blijkbaar al ver met een profiel. Maar volgens het nieuwsbericht wonen er 40 studenten in het complex boven het restaurant en zijn er nog 20 andere woningen in de directe omgeving. Als ik uw vraag invul ga ik u de internet-historie van die avond van tenminste 40 gezinnen doorgeven en daarmee hun privacy schenden. Als we over de ‘hele binnenstad’ spreken dan gaat het over duizenden mensen. Als ik dat in het kader van het onderzoek moet doen, dan ontvang ik conform de afspraak graag het fax-bericht.”

“Dat duurt weken en u weet ook dat we dan niet vrijelijk met die data om kunnen gaan. Juist voor het onderzoek is dat van belang.”

– “Dit wil ik even goed begrijpen om vast te kunnen stellen of ik u ga helpen. U wilt onbeperkt kunnen grasduinen in de data die we kunnen aanleveren en omdat de formele procedures dat verbieden doet u een informeel beroep op mij om u buiten alle procedures om de netwerkdata op een harddisk (of zo) aan te leveren? Het proces is dus niet te traag, maar beperkt u in uw onderzoeksmogelijkheden.”

“Eh … ja. Aan een harddisk had ik nog niet gedacht, maar dat is een goed idee.”

– “Moet u dan niet het werkproces aanpassen, zodat de privacy van de burger niet meer in de weg staat? U vraagt mij nu om een strafbaar feit te plegen en de privacy van duizenden mensen ondergeschikt te maken aan uw verhaal en een nieuwsbericht.”

“Ik ga niet over de afspraken met de telecombranche. Ik probeer gewoon mijn werk te doen. Net als u. En ik vraag om wat hulp en daar heeft u verder geen last van.”

– “Waar ik emotioneel of principieel wel of geen last van heb, dat is nog altijd aan mij. Ik wacht op uw fax.”

“Dat valt me ernstig tegen. U helpt hiermee een misdadiger en verstoort het onderzoek. Dat heeft consequenties voor uw organisatie en uw persoon. Ik maak hier een notitie van en u hoort van ons.”

– “Ik wacht op uw fax. En mag ik even uw naam controleren. Schrijf ik het een G of een K?”

“Dat gaat u verder niets aan.”

 


 

Dit betreft een gebeurtenis uit 2012. De beloofde fax kwam nooit en ik ontving van justitie nooit een reactie op mijn brief waarin ik mijn ergernis uitspreek over het structureel negeren van het afgesproken protocol tussen telecombedrijven en justitie. Bij die brief zaten een aantal transcripten van gesprekken, waaronder deze, met naam en toenaam (het was een K). In de kader van de afspraak tussen justitie en telecom noem ik plaats, datum en namen niet.

De veronderstelde aanslag bleek later een gevalletje verzekeringsfraude: de eigenaar van het restaurant had de boel in de fik gestoken voor zijn eigen gewin en daarmee het leven van 40 studenten (“verdachten” volgens de justitiemedewerker die mij belde) in de waagschaal gesteld.

Als u het gedrag van die justitiemedewerker helemaal top vindt, dan doet u niets. Hecht u aan uw privacy en wilt u zo’n toekomst niet, dan checkt u dit even.

 

Daar zit een luchtje aan

Reacties uitgeschakeld voor Daar zit een luchtje aan
augustus 31st, 2017 Permalink
Drie controllers solliciteren naar dezelfde functie. Welke denk je dat wordt aangenomen?

 

In de maakbare samenleving is geld verdienen belangrijker dan ethiek of principes. Het gaat er om hoe je het uitlegt, niet om wat je doet.

>>>> Deze column verscheen eerder op Duitslandnieuws.nl.

Het begon met de gesneden uien. Ze waren eigenlijk niet zo vers als ze moesten zijn. Even spoelen en een middeltje toevoegen en het leek weer prima. Gezond is anders. Iedereen wist het, niemand zei er iets van.

De gerookte makrelen gingen doorgaans drie tot vier weken mee, maar met een beetje spray wel drie maanden. Theoretisch kon het, maar in de praktijk waren ze kniftig en gezond was het middeltje zeker niet.

Schele Karel had er iets van gezegd, maar hij kon direct gaan. En klanten boeit het niet, want de ramsj makrelen vliegen de kraam af.

De opvolger van De Schele is Jeroen. Een toffe gast, met een geweldig gevoel voor humor en een ruggengraat van rubber. Jeroen ziet alles, maar kent zijn vrienden. Als er meuk verkocht moet worden van de baas, dan staat hij vooraan. Jeroen heeft inmiddels van alles te vertellen.

Zo werkt het over het algemeen. Eerlijkheid wordt beloond zolang het binnen de commerciële doelstellingen past. Anders kun je beter je mond houden, tenzij je op zoek wilt naar een andere werkgever.

Toen de voedsel- en warenautoriteit een inval deed bij die visboer en het bedrog ontdekte, wist niemand er zogenaamd van. Er volgde een boete en het beleid binnen het bedrijf werd aangepast aan de manier waarop de controleurs meten. Het maakte de vis niet verser, maar de overtreding was verholpen.

Fout gedrag

Waar een klein bedrijf het teamgedrag in de wandelgangen bouwt en bewaakt, doet een corporate dat via een uitgekiend rapportagemodel met bonussen, promoties en ontslagen. Dat zorgt ervoor dat iedereen in de pas blijft, want op klokkenluiders zit niemand te wachten. Het gaat er niet om wat je doet, maar hoe je het uitlegt. Boetes en beroepsprocedures zijn ‘part of the game’ en de grotere bedrijven hebben daar speciale afdelingen voor met een batterij juristen.

Voor hele grote bedrijven is fout gedrag een rekensom. Ze weten hoeveel FTE de toezichthouder voor hen beschikbaar heeft en als je dat team maar druk genoeg maakt, dan kun je overal een loopje mee nemen, zoals al jaren bewezen wordt in de telecombranche en voedingsindustrie. Een stevige lobby zorgt voor de rest.

Principes

En de consument doet lekker mee. Wij kopen hybride SUVs om op subsidie voor weinig een grote wagen te kunnen rijden. Geen hond die dat ding oplaadt, want het milieu boeit ons minder dan onze portemonnee.

We snappen dat het t-shirtje van 1 euro bij die discounter het product is van moderne slavernij en dat 3 euro voor een hardhouten schoenenrek bij die Zweedse meubelboer onmogelijk een duurzaam productieproces kan stimuleren. We bloggen en twitteren over de opwarming van de aarde, maar staan massaal in de rij voor die koopjes.

Het merendeel van de mensen zegt het gedrag van Volkswagen niet in de haak te vinden en daar nooit aan mee te zullen werken. Stoere uitspraken, maar in de praktijk kom ik te weinig mensen tegen die principes onder de streep boven geld stellen.

>>>> Meer van mij op Duitslandnieuws.nl

Frisse Lucht

Reacties uitgeschakeld voor Frisse Lucht
augustus 28th, 2017 Permalink

De trein brengt ons van een perron dat we niet kennen naar een dorp waar we nog nooit van hebben gehoord. Onze wagon heeft 140 zitplaatsen, maar op deze warme dag staan, zitten en hangen er tenminste 300 mensen.

Het bankje waar ik op zit is berekend op de Rus van de jaren ’50. Daarvan pasten er met gemak 3 op een rij, maar dat is anders sinds de kameraden het kapitalisme hebben ontdekt. Ik zit klemvast tussen twee grote kerels, die in een overall zonder shirt op weg zijn naar hun werk. Hun vochtige huid glinstert in de ochtendzon.

De treinreis duurt twee uur en daar maak ik het beste van. Mijn vrouw en dochter zitten drie banken verderop te lezen, dus kan ik prima werken. Feitelijk heb ik al jaren geen vakantie gehad of ben ik iedere dag vrij. Het is maar hoe je het bekijkt. Ik wurm een smartphone uit mijn broekzak en bestudeer mijn todo-lijst.

….

Vakantie of toch aan het werk? Voor Detron beschreef ik een dag uit mijn leven. De hele column leest u hier. 

Niemand voor het hoofd willen stoten

Reacties uitgeschakeld voor Niemand voor het hoofd willen stoten
juni 19th, 2017 Permalink
Struikelstenen in Mönchengladbach. Foto: Roy van Veen

Deze column verscheen eerder op Duitslandnieuws.nl 

 

“Waarom lieten jullie het gebeuren?”

“We wilden niemand voor het hoofd stoten.”

“Maar op die manier kwamen zij …”

“Dat wij-zij probeerden we juist te voorkomen. We wilden iedereen ontzien, onszelf wegcijferen.”

“Maar als je het steeds erger ziet worden, dan houdt dat toch op?”

“We rationaliseerden alles, want het kan altijd erger. Onze leiders wezen op de goede dingen en de goede mensen. En op wat we nog meer te verliezen hadden.”

“Het was natuurlijk een minderheid die vijandig was.”

“Openlijk vijandig was eigenlijk niemand. Zeker in het begin niet. We hadden bovendien veel vrienden die bij ons over de vloer kwamen.”

“Maar er kwamen steeds meer verboden. Je tradities kwamen onder druk. Wat vonden die vrienden daarvan?”

“We mochten steeds minder inderdaad.”

“En uiteindelijk hielpen die vrienden niet?”

“In het begin wel, maar op een gegeven negeerden ze ons.”

“En toen zagen jullie nog niet in dat het verkeerd zou kunnen aflopen?”

“We zagen wel een risico, maar we dachten dat het mee zou vallen.”

“Mee zou vallen?”

“Ja, een paar rotte appels maakt niet een heel volk fout. We hadden verwacht dat we behandeld zouden worden als tweederangs burger en dat het verder los zou lopen.”

“Maar dat gebeurde dus niet.”

“Nee en toen kwamen de razzia’s.”

“Was dat het dieptepunt?”

“Ja, dat mensen meededen die twee jaar eerder nog bij ons thuis feest hadden gevierd. Aan onze tafel hadden gezeten, uit onze glazen dronken, onze liederen zongen. Twee van die ‘vrienden’ liepen zelfs mee naar het station. In uniform, met een geweer.”

Dov Klain, 89 jaar, overleefde dankzij zijn talenkennis diverse kampen, waaronder Auschwitz.

Meer van mijn op Duitslandnieuws.nl vind je hier.

Referendum over afschaffing van democratie.

Reacties uitgeschakeld voor Referendum over afschaffing van democratie.
februari 22nd, 2017 Permalink
President Erdogan maakt het rabia-teken. Foto: R4BIA.com/Wikicommons

Heeft u 16 april al op de radar? Vast niet, want u bent vast bezig met de verkiezingen in Nederland, of het gedrag van de Amerikaanse president Trump. En wellicht haalt een ranzige voorstelling van Patricia Paay ook nog uw bubbel. Kortom, u heeft wel wat anders te doen dan bezig te zijn met april. Toch is die zondag belangrijk voor uw veiligheid, uw vakantiebestemming en de uitbater van uw Turkse buurtsuper.

Gleichschaltung

Op 16 april gaan de Turken naar de stembus voor een referendum gericht op het ontmantelen van de democratie in Turkije. Kort door de bocht gesteld gaat het erom of president Erdogan zich defacto dictator kan noemen, of dat de bevolking daar geen zin in heeft.

U begrijpt dat de kansen op een ‘nee’ beperkt zijn in een land waarin tientallen mensen dagelijks zonder proces worden opgesloten. De regering vervolgt journalisten en heeft wereldwijd een kliksysteem opgetuigd dat tegenstanders in kaart brengt en intimideert. In Nederland en Duitsland woonachtige Turken kunnen niet vrijelijk hun mening geven over president Erdogan, zonder dat hun familie in Turkije gevaar loopt.

Frau Merkel Kasner maakt zich in ieder geval zorgen over de situatie in Turkije. Ze heeft Erdogan daarop aangesproken en vraagt de OVSE het referendum te controleren.

Wil de echte dictator opstaan?

We vergelijken Donald Trump in iedere talkshow met Hitler, maar we moeten ons realiseren dat Erdogan echt werk maakt van de implementatie van het nazi-gedachtegoed. Die Turkse dictator geeft straks eenzijdig invulling aan de vluchtelingendeal, is de baas over het grootste Europese leger binnen de NAVO en wil delen van Syrië annexeren.

Als we Poetin en Trump niet zien zitten, moeten we dan wel zaken willen doen met de dictator Erdogan?


Deze post verscheen eerder op Duitslandnieuws.nl. Meer van mij vind je daar via deze link

Leren uit het verleden

Reacties uitgeschakeld voor Leren uit het verleden
januari 8th, 2016 Permalink

iur

Het viel gisteren weer in een talkshow. Dit keer in DWDD: “We moeten lering trekking uit het verleden.” Ik hoor het al jaren, maar wanneer beginnen we er nu een keer mee?

In de jaren ’80 waren er voorstellen om regionale opvang mogelijk te maken. Op die manier zouden vluchtelingen in hun eigen culturele omgeving kunnen worden opgevangen, zonder dat het een exclusief probleem bleef van die regio. We moesten geld beschikbaar stellen en faciliteiten en mobiele infrastructuur ontwikkelen, zodat we snel op locatie aanwezig konden zijn. Aanjager van de discussie waren toen de bootvluchtelingen uit Vietnam.

De reactie van de Haagse politiek en de media? De boodschapper was een fascist en moest je niet serieus nemen. Cordon sanitaire was het gevolg. Als deze gekozen parlementariër sprak, dan liep de Tweede Kamer leeg. Naar de voorstellen werd niet geluisterd en niemand pakte het op.

Na Hans Janmaat kwam Fortuyn met gelijksoortige oplossingsrichtingen. De reactie vanuit Den Haag was nog feller. Fortuyn werd in aanloop naar de verkiezingen uitgemaakt voor nazi en minderwaardig mens. Over zijn ideeën voor oplossingen werd niet gesproken.

Nu zijn we tien jaar verder. Nog meer slachtoffers, nog meer problemen. Maar dezelfde mensen mogen bij dezelfde publieke omroep aan dezelfde tafel hun decennia oude dooddoeners spuien. We moeten leren uit het verleden. Eureka! Ze kijken elkaar voldaan aan en nemen een borrel. Topuitzending. Daarna keren ze huiswaarts en sturen ze dezelfde avond nog de factuur voor hun bijdrage (voor zover die niet vooraf betaald is). 

The perfect storm

juni 27th, 2015 Permalink

PecZwolle_storm

Een hoofdsponsor die vervroegd een sponsorcontract op zegt en met een betalingsachterstand kampt. Een voorzitter met wellicht directe en indirecte belangen in leveranciers, spelers en sponsors. Een Raad van commissarissen die op meerdere vlakken zaken met elkaar doet, cq. financieel met elkaar verbonden is. Diverse financiële tegenvallers als reden om met publiek geld de club solvabel te houden.

Het is voor iedere bestuurder onmogelijk om in zo’n ontransparante situatie vol geneste belangen objectieve beslissingen te nemen. Geen idee wat Adriaan Visser c.s. aan het doen is bij PEC Zwolle, maar deze schimmigheid voorspelt weinig goeds.

Update:

HamsterDe staat van de club wordt nog wel het beste getypeerd met de vervanging van oer-mascotte Zwolfje door de nieuwe maniakale hamster. *Snif*.

Foto van Han Dijkslag, via @weblogzwolle

 

Update 2 via Noord in de email:

Vraag: “Weet jij waarom PEC Zwolle Zwolfje heeft vervangen door die hamster?”

Antwoord: “Adriaan Visser verdiende persoonlijk niets aan Zwolfje.”

 

Update 3:

Begrijp dat de relaties tussen voorzitter en diverse leveranciers en de rol van de RvC inmiddels door een aantal mensen een heel eind is uitgezocht. Meer hierover via andere kanalen. Het is natuurlijk niet per definitie negatief als een voorzitter zelf iets verdient aan hetgeen zijn stichting inkoopt, maar het maakt besluitvorming wel mistig.

Twitter: @royalty