Category: Financial

L1009733

Zorgen over de vrijheid van internet in Rusland, zo lees ik bij BNR. De Ruslandkenner die er daar een boekje over open doet woont en werkt zelf in Amsterdam en realiseert zich waarschijnlijk niet dat zijn persoonlijke informatie DAGELIJKS door zijn mobiele – en vaste internetprovider wordt gekopieerd naar een database van de overheid: adres, locatie, product, emailadressen, ip nummers, etc. Al die data wordt in een grote bak samengevoegd met andere gegevens: pintransacties, bankinformatie, gemeentelijke info, belastingdienst en sinds kort ook de data die langs de weg wordt verzameld (je dacht dat die camera’s alleen je snelheid meten?). Het is inmiddels een mooi archiefje met tig jaar historie waar diverse overheidsdiensten ongecontroleerd toegang tot hebben.

Zorgelijk? Ja. En dan hebben we het verder nog niet over de talloze telefoongesprekken die medewerkers van telecomproviders dagelijks voeren met politiemedewerkers die zonder wettelijke grond op intimiderende toon en tegen elke afspraak, procedure en regel in gebruikersdata eisen. Dat is geen luchtfietserij, want als ex-eigenaar en directeur van een (grote) telecomprovider heb ik genoeg rechercheurs – die met foute argumenten data eisten – aan de telefoon gehad. Tel daarbij op dat Nederland de meeste mobiele gesprekken ter wereld afluistert en die bevoegdheden wil uitbreiden naar alle vaste netten.

En KPN kan daar nu wel moord en brand over schreeuwen, maar we weten nu al dat die gasten hun keutel intrekken op het moment dat de overheid handjeklap doet over die advertentie-blokker.

Face it: de overheid jaagt op onze privacy, al jaren.

Goed dat we in Nederland een mening hebben over de beperking van vrij en open Internet. Maar laten we dan alsjeblieft hier beginnen met openheid, voordat we onze bek open trekken over de buren.

UPDATE: als je bovenstaand interessant vindt, dan ga je dit ook waarderen.

wunderlistNooit maakte het überhippe Wunderlist winst en tenminste één keer werd het voor faillissement gered (door Sequoia Capital). Nu is het verkocht aan Microsoft. De transactie is bevestigd, maar financiële details zijn schimmig. Geruchten houden het op 90 tot 180 miljoen euro. De stap is goed voor de founders en de early investors, maar gebruikers (en personeel) zie ik hier niet gelukkig van worden. Als de waardering klopt, dan levert een abonnee bij 13+ miljoen gerapporteerde actieve gebruikers tussen de Euro 7 en Euro 14 op. Een schijntje dat zeker te maken heeft met beperkt gebruik. Reken maar mee: ruim 1 miljard todo’s in ca. 54 maanden (vanaf versie 1, 72 maanden sinds founding) op 13 miljoen gebruikers = minder dan 8 todo’s per gebruiker in al die jaren.  Jammer dat deze eens zo ambitieuze startup zijn geweldige software nooit wist om te zetten in een heus verdienmodel. Heel verstandig verkiest het nu de nooduitgang boven de problemen voortkomend uit een lege bankrekening.

Voor mij betekent de overname mijn afscheid van deze todo-manager. Het is fantastische software en ik ben al jarenlang fan van de club, maar ik ga niet werken met iets van Microsoft. Kan me ook niet voorstellen dat de inflexibele en oneerlijke OS boer uit Redmond van meerwaarde is voor de kleine en dynamische Wunderkinder in Berlijn. Integendeel zou ik haast zeggen. En ik denk dat ik een redelijk beeld heb van wat er met een kleine tent en kwaliteit gebeurt wanneer daar een miljarden-moloch met al zijn processen en koninkrijkjes op gaat zitten.

De founder van Wunderlist blijft nog even aan, maar zal rap vertrekken. Zijn eigen blogpost geeft reeds een mooi haakje voor die aankomende melding met zijn vertrek: “I will continue to lead the team and product strategy, because that’s what I love the most–building great products that help individuals and businesses get stuff done in the simplest and most intuitive way possible.”

Wunderlist, dank voor alles!

—->>

Meer over deze transactie en de impact op de startup scene in Berlijn vind je hier.

Kleine_dingen

Het was een – weliswaar ad hoc – presentatie van een startup. Een vernieuwend mobiel concept rond klantdata. Elders in het pand was een bescheiden borrel gaande. Het pand ademde hipster. Geen bureau’s, maar een vrije sfeer en een bijzondere inrichting. In lijn met dat hippe imago was de interne branding voor elkaar. Technologisch maakte de oplossing een goede indruk op me. Een markt zie ik om verschillende redenen niet. Ik miste wat organisatie. Techneuten moesten herhaaldelijk hun werkplek ontruimen. De club loopt – dus niet heel vreemd – ruim achter op hun planning. Van omzet is helemaal nog geen sprake. Een nieuwe investeringsronde heeft voldoende geld opgeleverd om het nog een paar maanden te proberen. Maar het roer moet om: een derde van de medewerkers kan vertrekken en de omzet moet rap van de nullijn af. Op mijn weg naar buiten zag ik dat de bescheiden borrel was afgelopen. De catering was overdone. Er werd veel weggegooid. Een technisch medewerker wees naar het kekke balkon: “Daar wordt volgende week een hottub geplaatst.” Iets zegt me dat ze het niet gaan redden.

schoenenJe gooit een partij eenheidsworst in een hal. Je plakt er een sticker op. Je zet er een 16-jarige bij die niets over je producten kan vertellen en bovendien geen verstand heeft van mensen. Vervolgens ga je failliet en wijt je het aan de economische omstandigheden. Dat is retail anno 2015.

Als het faillissement van Schoenenreus en House of Shoes iets duidelijk maakt, dan is het dat het winkelend publiek in de fysieke retail klaar is met zielloze meuk. Dat kan altijd goedkoper en kopen we bij voorkeur online. In China. Zonder verzendkosten. Detailhandel gaat door een dal omdat Internet simpelweg over robots beschikt die geen fout maken en daarom beter is in het emotieloos bedienen van koopvee.

Maar Primark en Action dan? Succesformules zeggen retailguru’s. Onzin. Dit soort meuk-winkels zijn relevant totdat de Internet-formules de laatste kreukels uit hun online model hebben gestreken. Troeppooiers gaan binnen een jaar of 5 ten onder aan gratis bezorging op de dag van aankoop, 3D scanners voor het opmeten van maten en hologrammen voor een presentatie van het gekochte goed. We lachen (ex) communistische landen uit om hun door de overheid gerunde zielloze warenhuizen, maar zien niet in dat we de markt hier dezelfde situatie hebben helpen creëren en daarmee zelf complete binnensteden hebben vernachelt.

En nu wordt er geruimd in retail. Grote zielloze formules gaan stuk. Deze week dus een paar schoenenboeren zonder toegevoegde waarde, binnenkort gevolgd door Hema, V&D, Manfield, Dolcis en Miss Etam. Wat overblijft zijn kleinere winkelgebieden met sfeer, vol kleinschalige winkels waar het personeel het verschil maakt. Winkelbediende wordt net als horecamedewerker weer een functie waar je iets voor moet kunnen. Je moet mensen begrijpen, helder kunnen communiceren en het nodige van je product weten. In schoenenwinkels gaan we weer een wreef en de breedte van de voet opmeten. We gaan terug naar waar de retail vandaan komt. Detail wordt weer het belangrijkste onderdeel van Detailhandel.

Twitter @royalty

 

Hoe het wel moet

Winkelen is weer leuk!

 

Meer als dit

– Internet heeft geen moer te maken met problemen bij V&D.

Shit happens: gokken met een warenhuis.

– Faillissement V&D prima ontwikkeling

– Winkeltje spelen kan iedereen. Toch?

– Kooppaleizen vol hoeren, drugs en drank.

– Sommige retailers vragen er zelf om.

 

 

 

 

Leenstelsel is een feit

januari 21st, 2015 Permalink

BhW_TG3CUAAoNVYIn de eerste kamer stemden VVD, PvdA, Groenlinks en D66 zojuist voor het kabinetsvoorstel dat de basisbeurs omzet van een gift naar een lening. De hiermee gerealiseerde besparing wordt geïnvesteerd in het onderwijs en zou een kwaliteitsimpuls ten gevolge moeten hebben, aldus de minister. Net als in de Zorg zeg maar … Betekent concreet dat de meeste studenten na hun studie in het beste geval met tenminste iets van 20K persoonlijke schuld (Euro 400 x 12 x 4) het arbeidsproces induiken. Dat moet je als overheid toch niet willen of mis ik iets? Je zal toch in het onderwijsverhaal van D66 geloofd hebben en Pechtold gestemd hebben. Tjonge, wat moet je je dan bekocht voelen.

Zelf zat ik indertijd bij de eerste batch studenten waar de studieduur, inclusief beurs, beperkt werd tot 6 jaar. Bij een basisbeurs kregen we verplicht een OV-kaart waarmee we landelijk gratis onbeperkt met het openbaar vervoer konden reizen. Voor die verplichte OV-kaart betaalden we 6 tientjes per maand. Feitelijk geen geld, tenzij je geen behoefte had aan zo’n OV-kaart.

Ik vond het een fascinerende tijd. Een soort onbeperkte tienertoer. Ik heb heel Nederland gezien. Ieder festival en theater, de nodige musea en meeste historische steden en dorpen. Buitengewoon leerzaam. Oh, ik reisde natuurlijk ook tussen mijn ouderlijk huis en mijn kamer, tussen mijn kamer en mijn bijbaantje en af en toe ook nog tussen mijn kamer en school. Dat laatste was beperkt, omdat de fiets in Enschede en Utrecht efficiënter bleek dan het OV, vooral omdat de bus ’s nachts niet reed, zeg maar. Het totaal van school, werken en op stap vond ik een prima en nuttige ervaring.

De jeugd van nu gaat dus werken, leren en lenen. Die OV-kaart is natuurlijk al jaren afgeschaft en nu is de basisbeurs dus ook exit. Voor leuke dingen is beperkt of geen tijd. Die nieuwe generatie studenten gaat vast zijn best doen om zonder al te hoge schuld van school te komen, want zo ben je op je 17e. En daarna echt aan de bak om die schuld versneld af te betalen, en aansluitend te sparen voor dat eigen geld dat tegenwoordig nodig is voor die 1e hypotheek. En dat realiseren ze met die droombaan, voor zover er werk is natuurlijk.

Dat moet motiveren om heel bewust en overwogen een studierichting te kiezen en het daarvoor benodigde vakkenpakket. Als je 14 bent, zeg maar. Pffff. Laten we snel wat aan de kwaliteit van de Psychische Zorg doen, want dat gaan we heel hard nodig hebben.

De minister doet of ze gek is. Dat extra lenen gaat wel meevallen zo zegt ze. Maar je mag wel 35 jaar doen over het terugbetalen. En krijgt te maken met beperkte rente op die lening. Mooie beloften van een overheid die zich de afgelopen jaren niet echt van zijn betrouwbare kant heeft laten zien.

De minister had gewoon eerlijk moeten wezen. In plaats van ontmoedigingsbeleid gewoon duidelijk maken dat er nooit meer werk is dan we nu hebben. Die hoge werkloosheid is standaard en een carrière is een uitzondering. Studeren is dus overbodig. Het wordt een leuk tijdverdrijf, net als golf en kantklossen. Voor de rest heb je een basisinkomen.

Soft_sim_selector

Weet je nog hoe het vroeger was? De telco bepaalde welk toestel je op hun netwerk kon en mocht gebruiken. En de telco verkocht je dat ook. Denk aan de Primafoon-winkels en die hoekige Alcatel toestellen die KPN (of was het toen nog PTT?) je daar probeerde te verkopen. Apple introduceerde gisteren de soft sim als onderdeel van de nieuwe iPad en kan gaat daarmee bepalen met welk netwerk je hun apparaat mag gebruiken. En dat netwerk gaan ze je ook verkopen. Nu is het Apple. De rest zal spoedig volgen. Interessante ontwikkeling, met voor- en nadelen. Een paar gedachten.

Met een vaste sim in een toestel bied je een gebruiker een optimale errvaring. Out-of-the box een netwerk kiezen en online. Weg is het klooien met de sim en het gedoe met vage telco-contracten. In theorie zou je per dag of zelfs per moment kunnen switchen, gewoon met een vinkje. Net zoals nu schakelt tussen WiFi netwerken. Dekking bij KPN ruk? Even voor een uurtje switchen naar T-Mobile of Vodafone. Wel zo makkelijk.

Je zit als gebruiker niet meer vast aan een netwerk en dat geeft wat meer controle aan die gebruiker. Op het eerste gezicht tenminste, want uiteindelijk gaat de fabrikant welke netwerken je in theorie kunt gebruiken.

Interessant ook bezien vanuit de regelgeving. De telecommarkt wordt steviger gereguleerd, dan de hardwaremarkt. De Europese commissie heeft tegenwoordig zelfs een mening over internationaal roaming en de daarvoor berekende tarieven. Om maar wat te noemen. En daarmee zegt ze ook iets over de marges. Als de telco niets meer kan verdienen, wat wordt er dan nog in het netwerk geïnvesteerd?

Omdat connectivity-marges onder druk komen, proberen telco’s in toenemende mate hun poen te verdienen met over the top diensten. Wat als een telco een concurrerende dienst levert aan de fabrikant. Een televisiedienst of een social network, etc. Wordt dit netwerk dan geschrapt uit het aanbod?

Hier gaat Brussel zeker het nodige van vinden.

Bird & Fortune: banking, bonuses

Reacties uitgeschakeld voor Bird & Fortune: banking, bonuses
september 24th, 2013 Permalink

Thuisonderwijs?

Reacties uitgeschakeld voor Thuisonderwijs?
juli 30th, 2013 Permalink