Category: Horeca

Cadeaubon inleveren bij Wissel.nl in Houten

Reacties uitgeschakeld voor Cadeaubon inleveren bij Wissel.nl in Houten
december 21st, 2015 Permalink

wissel

Cadeaubonnen! Wie heeft ze niet in de keukenla liggen? Weet je dat die dingen vaak maar tijdelijk ingeleverd kunnen worden? Wissel.nl weet dat wel en ruilt de bonnen – waar jij niets mee kunt – om voor Cash. Scheelt je dus dat geklooi via Marktplaats, waarbij je dan nog maar moet afwachten of je die poen krijgt of dat een oplichter een loopje met je neemt. Wissel BV zit in Houten en test daar op 23 december de markt met een oude VW in een winkelcentrum. Via de website kun je vanuit je luie stoel je cadeaubon ruilen voor geld en hoef je de regen niet te trotseren.

Desgevraagd zegt Wissel uiterlijk begin januari met een webshop te komen waarop je al die ingeleverde bonnen kunt kopen, zodat je met forse kortingen aan je iTunes tegoed komt of uit eten kunt. Ben benieuwd of het initiatief aanslaat. De eerste reviews zijn in ieder geval positief.

IMG_5866

Op het eetplein buiten de GelreDome stonden tijdens het laatste concert van Normaal mensen in eindeloze rijen te wachten op patat die nooit kwam. In het stadion dezelfde situatie bij de eetkramen met braadworst. Oh sorry, ‘Ciabatta grilled sausage’. Personeel rende van hot naar her, omdat het proces in de kramen niet klopte. Gevolg: veel gemiste omzet voor La Place, gefrustreerd personeel en ontevreden klanten.

Bij La Place had blijkbaar niemand zich gerealiseerd dat 33.000 aanhangers ergens tussen 17.30 en 19.30 zouden gaan eten. Kramen draaiden op halve bezetting. Mensen stonden soms langer dan een uur in de rij. Toen Normaal om half 8 begon, hielden vele høkers het bij La Place voor gezien en droogden rijen op.

Houten (nep) veilingkisten met zakken aardappels sierden de patatkramen. Diverse soorten sla deden dat in de kramen binnen. Het zal er op een tekentafel ergens in een ivoren toren in Amsterdam goed uit hebben gezien, maar het zorgde voor een complete chaos in de uitlevering, omdat bedienend personeel eromheen moest werken en de slalom ervoor zorgde dat ze elkaar in de weg gingen lopen.

Het eten was goed, maar iedere braadworst werd na het bakken tenminste 3 keer met een tang opgepakt en ergens anders neergelegd: van transportbak naar bereidingsbak, vandaar naar een tweede bak en vandaar naar een broodje. Hetzelfde met gebakken uien en sla. Saus kwam uit kleine flessen die doorlopend leeg waren. Bedienend personeel was eindeloos veel tijd kwijt met het oplossen van allerhande operationele problemen en daardoor moesten klanten eindeloos wachten.

Personeel stond schouder aan schouder te bikkelen om bestellingen op te leveren. De ruimte op de bereidingstafel werd beperkt door decoratief neergelegde lollo rosso sla en rijen bekers sap. Er werd gevochten om ruimte om bestellingen te kunnen bereiden en daarbij deden ze hun uiterste best om die bekers jus vooral niet om te gooien.

Neem van deze ex-visboer aan dat je een piekdrukte bij een evenement prima kunt overleven, als je proces goed is. Ik snap dat een formule belangrijk is, maar verse jus en Cappuccino bij een concert van Normaal? Feit is dat je bij zo’n evenement beperkte tijd hebt om je klanten te helpen. De focus moet liggen op bereiding en uitlevering, uitstraling bouw je er omheen.

Meer V&D

 

IMG_5863

Mag ik het bonnetje?

Reacties uitgeschakeld voor Mag ik het bonnetje?
oktober 29th, 2015 Permalink

Bonnetje

“Mag ik twee rode wijn en die tapas excellent?”

Het is 15.22 uur en ik zit in een vliegtuig. Transavia brengt ons van Berlijn naar Rotterdam. Een vlucht van nog geen uur. Ik zit aan het gangpad en bij het raam zit iemand die blijkbaar dorst heeft. Midden ’50 is ie, denk ik. De stoel in het midden is leeg. Althans: er zit niemand, maar is gevuld met zijn tas, een geruit jasje en wat andere kleine dingetjes van hem. De transactie vindt over mijn hoofd plaats.

“En mag ik daar een bonnetje van?”

De stewardess geeft een plastic bekertje en de flesjes wijn: “Mijn collega brengt u zo de Tapas.”

“Excellent heh. En mag ik daar een bonnetje van?” Ondertussen bestudeert hij aandachtig het label van de wijn.

Het bestek vindt een weg richting het raam: “Da’s precies 15 euro. Cash of Card?”

“Mag ik het bonnetje? Oh, card trouwens.”

Er wordt afgerekend: “Heeft u voor mij het bonnetje?”

De stewardess geeft hem zijn card terug met daarbij het felbegeerde bonnetje. Haar collega brengt de tapas.

Hij kijkt me aan terwijl hij voor me neus de zak snacks van de dame aanpakt.

“Ambtenaar?” vraag ik.

Hij: “Ja, hoezo? … Oh … OOOHHH! Ehh … ja. Weet je … het was een lange vergadering.”

 

 

Goddelijke_griet

Gastvrouw: “Iets dat u niet lust of niet lekker vindt?”

Gast: “Ik ben allergisch voor koriander.”

Gastvrouw: “Ik geeft het de chef door: geen koriander. Anders nog iets?”

Gast: “Heeft u een wijnarrangement bij de avonturen van de chef?”

Gastvrouw: “Jazeker.”

Het was een goed begin in een ruim opgezet en niet al te druk restaurant. Daar bleef het ook bij, want de chef opende culinair met de “Goddelijke Griet”. Platvis in – u raadt het – koriander. We spraken de gastvrouw /eigenaresse erop aan. Ze schrok en zou het rechtzetten. De “Goddelijke Griet” ging nagenoeg onaangeroerd retour en werd tot onze verrassing niet vervangen.

Wat volgde was een tussengerecht. Alsof er niets gebeurd was. Weer met koriander en dus weer gedoe.

En weer geen alternatief.

Het wijnarrangement maakte gelukkig veel goed. Bovendien laten we de pret niet verstoren door een matige gastvrouw of een chef met een offday, maar volgende keer nemen we in Vaassen de patattent aan de overkant.

Maar ze kunnen daar blijkbaar beter, want vandaag zie ik dat die 3-sterrenhut 3e staat op de lijst met de 500 beste restaurants van Nederland. Of telt bediening niet?

 

Narrowcasting

Reacties uitgeschakeld voor Narrowcasting
april 28th, 2015 Permalink

Bier

Reacties uitgeschakeld voor Bier
maart 8th, 2015 Permalink

Bier

“Welk bier heeft u op de tap?”

– “Brand, Amstel en Extra Cold. En Radler. Oh, we hebben ook nog wat Bokbier.”

“Volgens mij vroeg ik om bier, maar vooruit doet u mij een Brand UP.”

– “Dat hebben we niet. Zeker niet van tap. Misschien nog op fles.”

“Laat dan maar. Mag ik dan een bronwater met verse citroen?”

Het einde van de vreetschuur

Reacties uitgeschakeld voor Het einde van de vreetschuur
februari 15th, 2015 Permalink

Not_my_kind_of_breakfast

Mooi interview in de papieren NRC met Hennie van der Most, de koning van de all-in vreetschuren. Een gedurfd ondernemer, die het niet zo nauw neemt met regelgeving. Enorm creatief (ook met geld en regelingen) en erom bekend dat hij voor Plan B nog weleens leunt op zijn brandverzekering. Fantastisch conceptdenker, maar schiet in uitvoering vaak tekort. Zijn imperium maakt water.

Maar nee Hennie, je wordt niet dwars gezeten door die met nazi geld gefinancierde Zweedse meubelboer, maar legt het af tegen indoor speelparadijzen die op ieder zieltogend industrieterrein te vinden zijn en die dezelfde troep in onze kinderen proberen te douwen als jij. Mensen hoeven voor die meuk dus niet meer een eind te rijden. Dat is je probleem. En zij die all-in beter willen eten, kiezen voor de trog bij zo’n Wok- en Sushi-orgie die op iedere hoek van de straat te vinden is. De goeie leveren daarbij een happy end en lopen daarmee ver voor op de toekomst van de retail.

De mislukking van de Koperen Hoogte verwijt je het personeel. Je zegt dat als je er zelf gaat wonen, het vast een succes wordt. Nee Hennie, dat wordt het niet. Zoals je zelf aangeeft heb je geen affiniteit met het hogere segment. Je kunt bovendien geen team bouwen. Je bent zelf verantwoordelijk voor het personeel dat daar loopt, hun salarissen en de financiële ruimte op die locatie. Je moet ze dus geen schop na geven, maar goed in de spiegel kijken (maar dat weet jezelf natuurlijk ook wel).

Onderaan de streep schrijf je ook op de Koperen Hoogte rood, omdat het publiek klaar is met die nep meuk. Je 4-sterren toko hangt binnen vol met goedkope plastic ornamenten die in de verste verte niet op koper lijken. Heb je zelf weleens in de lift gestaan en goed om je heen gekeken, zoals een gast doet? Diezelfde net-niet aanpak zie je terug in de menu’s en bediening. Als gast kom je na één ervaring nooit meer terug. Over en sluiten dus.

En nu ga je het in Rotterdam proberen. Je indoorconcept schuif je van het platteland zo de stad in. Klinkt in essentie goed. Is V&D niet wat voor jou? Heb je gelijk 63 locaties. “Lage entree en betalen met muntjes”, zo zeg je. Lijkt een beetje op de dancing uit de jaren ’80. Ga je dan ook weer echt vlees serveren zoals een karbonade uit jus enzo? Of hou je het bij die gefrituurde zooi met de goedkoopste fritessaus? Ik weet niet of je het gezien hebt, maar de wereld schuift naar gezond leven en eten. Daarmee zou je onderscheidend kunnen zijn. Bewegingspaleizen voor de jeugd met bijzondere streekproducten, gericht op gezondheid. Juist voor kinderen. Van der Most toonaangevend voor de nieuwe generatie, als het ware. Da’s pas een erfenis. Zou het zeker in de überhippe havenstad goed moeten kunnen doen. Zomaar een tip. Maar vooralsnog is Rotterdam nog niet open. Je miste al een paar keer de deadline. Door brand zo geef je aan. Da’s in ieder geval herkenbaar.

Meer veranderingen:

– Weg met die koopveewinkels.

– Wij willen niets meer kunnen.

all_Natural_advertizing

Natuurlijk is het vooruitgang als je binnenkort je BaCo ‘s-ochtends om 9 uur bij de Blokker kunt kopen, maar het is weer typisch zo’n halfbakken maatregel. De overheid moet gelijk doorpakken en winkels verplichten zich om te bouwen tot belevingspaleizen. Als je toch nergens meer een papiertje of vakkennis voor nodig hebt en het niet uitmaakt dat de jeugd om half 11 bezopen door de winkelstraten banjert, dan kun je beter alle remmen los gooien. En laten we eerlijk zijn: banen zijn er later toch niet, dus dan kun je het leven maar beter leuk maken.

Dus waarom niet gelijk de verkoop van wiet dereguleren en prostitutie ongelimiteerd toestaan. Dan hoef je dat als gemeente ook niet zelf te doen. Neerlands trots redt Neerlands trots. Allemaal puur natuur als het ware.

Geeft het Koopvee bij V&D weer een echt uitje. ’50 shades of grey’ gaan we niet langer promoten met stapels boeken, maar met live shows. Op de winkelvloer. Als het je bevalt, dan doe je mee. Heb je daar wat stimuli voor nodig dan zijn bar en drugscounter dichtbij.

De horeca laat je Kalasjnikovs en raketwerpers verkopen. Dan bestrijd je daar ook gelijk het monopolie dat de georganiseerde misdaad momenteel heeft en maak je die business ook wat transparanter.

Doorpakken nu! Vervang die meukwinkels door belevingspaleizen. Dat gaat winkelen weer echt leuk maken.