Category: Ondernemerstips

De wurgslang

Reacties uitgeschakeld voor De wurgslang
mei 12th, 2017 Permalink

Op mijn social media is het druk. In (app) groepen en op Facebook gaat het vooral over hebben: vakantiehuizen, TV’s, auto’s, meubels, telefoons … you name it. Je hebt er vast een beeld bij. Ik negeer de gesprekken en irriteer me aan de oppervlakkigheid, maar tegelijk ook aan mijn eigen oordeel, want wie ben ik om te bepalen waar iemand zich druk over moet maken?

Dan ontvang ik een SMS van iemand die ik een jaar of 10 jaar niet meer gezien heb:

“Roy, we hebben elkaar vaak gesproken over ondernemen en privé. Je had gedrag van Theo (*) nog weleens als negatief voorbeeld. Vond ik gewaagd, want dat is toch wel een topondernemer. Ik vroeg me altijd af wie van jullie beide gelijk had. Maar je hebt dus gewonnen.”

Een puzzeltje, want ik heb geen idee over welke Theo het gaat, laat staan over een context. De afzender zegt me ook niet direct iets en op mijn SMS terug krijg ik geen antwoord. Een belletje uit Enschede doet het bericht naar de achtergrond verschuiven, waarna het van mijn radar verdwijnt.

Een dag later zie ik een cryptische Facebook-posting van Eric over mogelijk dezelfde Theo. Ik pak de SMS er nog even bij en vergelijk die met die Facebook post. De teneur is niet goed, maar de post is op diverse manieren uit te leggen, dus ik check mijn bangste vermoedens en die worden bewaarheid: dood.

F*ck. Succesvol en bejubeld ondernemer, nog geen 50, eenzaam gestorven.

De SMS doet me nog steeds veel pijn. Alsof Theo zijn dood mij automatisch ergens winnaar van maakt … Alsof het leven een grote wedstrijd is …

Ik weet hoe lastig het is om uit een rat-race te stappen, een bubble te verlaten en dat aan mensen die in hokjes denken uit te moeten leggen. Ik weet hoe het is om met de nek aangekeken te worden, omdat mensen meer waarde hechten aan een titeltje als ‘directeur XY’ dan ‘visboer Z’. Of mensen die je pas belangrijk vinden als ze erachter komen dat je bedrijf A & B verkocht hebt of zeven huizen bezit. Net als Theo kan ik heel slecht tegen oppervlakkige oordelen (al maak ik me er ook weleens schuldig aan).

Theo was een filosoof. Iemand die op een prachtige en energieke manier een toekomstbeeld kon schetsen. Hij vond dat het leukste om te doen en omdat hij het goed kon en vaak goed zag, viel hij in die valkuil waar veel ondernemers in vallen: je maakt het schaalbaar, het wordt groter en voordat je het weet ben je veel tijd kwijt met de minder leuke overhead.

Om die balans goed te houden, ga je heel veel uren maken en dat gaat natuurlijk ten koste van je privé-leven. Je gaat geen moeizame emotionele relaties aan en slaat verjaardagen en feestjes over. Tuurlijk moet je mensen teleurstellen.

Je snapt ook wel dat dit links en rechts niet goed valt, dus waar je komt presenteer je jezelf als die succesvolle topondernemer die dus altijd druk is. En dat werkt, want waar voor ideeën weinig respect is, hoef je geld doorgaans niet toe te lichten.

Prima aanpak tegen oppervlakkigheid, maar die twee levens die je dan naast elkaar leeft, vreten je van binnen uit op. De frustratie is killing.

Ik heb er nooit met Theo over gesproken. Die relatie hadden we niet, hoewel ik hem regelmatig tegen kwam. Maar ik denk wel een beetje beeld te hebben bij de emotionele gevangenis die hij voor zichzelf gecreëerd heeft en het probleem dat er was om eruit te stappen.

Zelf zat ik tweemaal op die route, maar omstandigheden hielpen me ontsnappen.

Een derde keer werd me bespaard door mijn dochter, een ‘product’ uit de relatie met de vrouw waarmee ik al bijna twintig jaar samen ben. Iemand die kan dealen met mijn nukken en grollen en waar ik altijd aan denk (al zeg ik dat veel te weinig).

Ellende is nooit ver weg, maar als je er alleen voor staat dan wordt de wereld steeds donkerder en het leven snel een wurgslang. Dan kun je nog zo sterk of sportief zijn, maar over het algemeen win je het qua energie dan niet van de sluwheid van de dood …

 

(*) Theo heette bij leven anders.

Deelder_

 

In de Telegraaf mag minister Asscher los op de VVD over de rug van de kleine ondernemer die geen personeel meer wil aannemen omdat de kosten te hoog zijn. De minister wil een deal waarbij twee jaar doorbetalen de norm moet blijven, waarvan de werkgever het eerste jaar betaalt en het collectief van overheid, werkgevers en vakbonden het tweede jaar. Het probleem zit hem niet in de kosten, maar in de eenzijdigheid van de regelgeving die zegt dat de werkgever alles betaalt.

In de regelgeving wordt een werknemer min of meer gezien als een randdebiel die beschermd moet worden tegen de bloedzuigende werkgever. Met zo’n benadering wakkert de overheid consequentieloos gedrag van personeel aan.

Het maakt niet uit hoe die werknemer zich privé gedraagt. Als het misgaat, dan zijn de kosten  gedurende twee jaar voor de werkgever. Alle kosten, dus ziekengeld, maar ook kosten voor (mentale) ondersteuning, coaching, etc. Ook al heeft de ziekte niets – of heel beperkt – met werk te maken, de werkgever betaalt alles. En daarnaast moet er ook een vervanger worden ingehuurd. Rekening werkgever. Dat is waar de schoen wringt, temeer omdat je als werkgever maar beperkt mogelijkheden hebt om die privé situatie te beïnvloeden.

Neem een situatie met een medewerker die veel te zwaar is en ongezond leeft. In wekelijkse gesprekken kun je hier iets constructiefs over zeggen. Je kunt tips aanleveren voor een gezondere levensstijl en recepten of ideeën voor meer gebalanceerde voeding of een beter eetpatroon. Je kunt een adviseur aandragen, of een coach. Die werknemer mag die begeleiding weigeren. Hij mag hem ook accepteren. De rekening is in elk geval voor jou als werkgever (been there, done it).

Op zich nog logisch. Minder logisch wordt het wanneer de werknemer hulp weigert en uit de bocht vliegt. Waarom is die rekening automatisch voor de werkgever? Als die pech heeft gedurende twee jaar. In die tijd mag hij die medewerker adviseren wat meer de fiets te pakken om die 15 minuten woon/werk verkeer af te leggen, maar hij kan hem niet verbieden om met de auto te komen. En dat heeft ook geen consequentie op financiële regelingen of de plek waar de kosten terecht komen.

Je kunt er ook niet teveel op wijzen, want dan gaat zo’n werknemer uitvallen met psychologische problemen doordat ie zich geïntimideerd voelt. En daar is ook voldoende voor te zeggen.

Neem een situatie waarbij een werknemer een huis wil kopen dat op de top van zijn financieringsmogelijkheden ligt. Als werkgever moet je een verklaring afgeven over de arbeidsrelatie (salaris, type contract, vergoedingen, etc). Die verklaring mag je als werkgever niet weigeren, maar je kunt er wel over in gesprek met die medewerker (Been there, done it). Medewerker neemt waarschuwingen ter kennisgeving aan en koopt daarna toch een maximaal gefinancierd huis. Drie maanden later is zijn vrouw zwanger, waardoor haar neveninkomsten wegvallen. Gevolg is financiële stress. Medewerker begint zich ziek te melden. Je gaat hem ontlasten en geeft hem wat meer vrij. Ondanks die maatregelen valt hij volledig uit. Conclusie van de bedrijfsarts: overwerkt, nergens één relatie met die hypotheek. Rekening is voor werkgever: ziekengeld, begeleiding, vervanging, maatschappelijke hulp, etc.

En die medewerker bouwt gedurende zijn ziekte ook gewoon zijn vakantiedagen op. Als die medewerker na lange ziekte dan terug is, dan ben je hem met een beetje pech gelijk weer een periode kwijt om ‘dagen op te maken’. En wees eerlijk: dat heb je liever gelijk aansluitend aan die ziekte, want dan zijn de andere procedures nog van kracht en is de vervanger nog aanwezig. Goed voor de bedrijfsresultaten is het allemaal niet.

En voor de Ondernemer is het kiezen tussen veel kwaden. Je kunt van alles verzekeren, adviseurs inhuren of gebruik maken van uitzendbureaus of payrolling. Je kunt met ZZP’ers gaan werken. Je doet het in elk geval nooit goed.

Twitter: @royalty

Talk3

 

Je bent razend druk en krijgt een verzoek om ‘even’ met iemand bij te praten. Je kent de persoon zijdelings. De mail is generiek en bevat nauwelijks informatie waarop je kunt beslissen of je tijd gaat maken voor die persoon.  Je wil meer weten, maar tegelijk wil je niet als een arrogante hufter of klootzak overkomen. Wellicht weet je op voorhand al dat je geen tijd voor de persoon wilt of kunt maken. Wat te doen?

1. Vraag om een toelichting. 

Iedereen is druk en heeft er dus begrip voor dat je efficiënt met je tijd om wil gaan. Meld dit en vraag een persoon meer in detail toe te lichten waarover hij met je wil praten en hoeveel tijd hij denkt nodig te hebben. Je tijd is zeldzaam. Verspilde tijd krijg je nooit meer terug.

2. Maar in de email staat dat hij over ‘zijn project’ wil praten.

Dat is veel te vaag. Wil hij je iets verkopen? Zoekt hij geld? Wil hij samenwerken? Heeft hij een probleem? Vraag de initiatiefnemer om specifiek te zijn, zodat je weet waar het over gaat. Ze vragen tijd van je, dus het is niet meer dan logisch dat ze daar een reden voor geven.

3. Jij moet ook je huiswerk doen.

Om het maximale uit die sessie te halen, wil je er vooraf over kunnen nadenken. Misschien moet je vooraf iets uitzoeken of wil je eerst zelf met een derde brainstormen of overleggen. Leg dat uit! Daar heeft echt iedereen begrip voor.

4. Interessante toelichting, maar eigenlijk heb ik geen tijd. 

Je verzoek om meer details wordt uitvoerig beantwoord. Je vindt het interessant, maar je hebt andere prioriteiten en kunt of wilt er nu geen tijd voor maken. Leg dat uit. Die ander is waarschijnlijk ook druk en gaat niets hebben aan een gesprek waar jij mentaal niet vol in zit. Dan ben je niet van meerwaarde en verspil je door je correctheid ook de kostbare tijd van die ander. Meld dat jij er een keer op terug komt, wanneer het je beter uitkomt.

5. Je hebt vaker met dit soort situaties te maken? 

Wijd er een blog aan en gebruik die – waar mogelijk – standaard in reacties op dergelijke emails.

6. Heb jij een tip?

Zet hem in de comments!

Koffie doen?

Reacties uitgeschakeld voor Koffie doen?
oktober 3rd, 2013 Permalink

Coffee_Low_res

Je zoekt hulp en klopt bij mij aan. Prima! Maar realiseer je dat je niet de enige bent die aandacht van me wil. Mijn mailbox staat vol met verzoeken om een keer een kop koffie te drinken. Of iets wat erop lijkt. Een paar uitgangspunten om die bak koffie voor beide leuk en efficiënt te houden.

1. Tijd is beperkt.

Hoe leuk ik jou of je idee ook vind, tijd is beperkt. Vraag me om een half uur tot een uur. Meer tijd ga ik waarschijnlijk niet voor je (kunnen) maken.

2. Waar heb je me voor nodig?

Je wil met me praten. Waarom, waarover? Wees duidelijk in die eerste mail. Ik ben niet helderziend. Hou het niet generiek als ‘over mijn bedrijf’, of over ‘project x’, maar maak het specifiek. “Roy, ik wil je mening weten over een cultuurprobleem op mijn inkoopafdeling.”

3. Doe je huiswerk!

Kennismaken is leuk, maar je hebt 30-45 minuten. Zonde om die te verspillen aan algemeenheden. Scroll daarvoor even door mijn LinkedIn profiel of duik in Google.

4. Jij betaalt de koffie.

Jij vraagt om tijd, dus jij betaalt de koffie. Of thee of wat we ook drinken. Als ik om wat voor reden zelf wil betalen, dan meld ik dat ter plekke.

5. Wees op tijd.

Het excuus boeit me niet. Je bent er of ik ben weg.