Category: Overheid

Mag ik het bonnetje?

Reacties uitgeschakeld voor Mag ik het bonnetje?
oktober 29th, 2015 Permalink

Bonnetje

“Mag ik twee rode wijn en die tapas excellent?”

Het is 15.22 uur en ik zit in een vliegtuig. Transavia brengt ons van Berlijn naar Rotterdam. Een vlucht van nog geen uur. Ik zit aan het gangpad en bij het raam zit iemand die blijkbaar dorst heeft. Midden ’50 is ie, denk ik. De stoel in het midden is leeg. Althans: er zit niemand, maar is gevuld met zijn tas, een geruit jasje en wat andere kleine dingetjes van hem. De transactie vindt over mijn hoofd plaats.

“En mag ik daar een bonnetje van?”

De stewardess geeft een plastic bekertje en de flesjes wijn: “Mijn collega brengt u zo de Tapas.”

“Excellent heh. En mag ik daar een bonnetje van?” Ondertussen bestudeert hij aandachtig het label van de wijn.

Het bestek vindt een weg richting het raam: “Da’s precies 15 euro. Cash of Card?”

“Mag ik het bonnetje? Oh, card trouwens.”

Er wordt afgerekend: “Heeft u voor mij het bonnetje?”

De stewardess geeft hem zijn card terug met daarbij het felbegeerde bonnetje. Haar collega brengt de tapas.

Hij kijkt me aan terwijl hij voor me neus de zak snacks van de dame aanpakt.

“Ambtenaar?” vraag ik.

Hij: “Ja, hoezo? … Oh … OOOHHH! Ehh … ja. Weet je … het was een lange vergadering.”

 

 

Mijnenveld

Netneutraliteit gaat over de openheid van Internet. Het gaat over de vraag wie bepaalt wat jij over je internetverbinding mag doen. Het gaat over YouTube, bellen via Skype en diensten als Whatsapp, Spotify en Netflix. Bepaal jij of je gratis over je internetverbinding mag Facebooken of naar YouTube kunt kijken? Maakt de overheid het uit? Of ligt de macht bij je telecomprovider? Jij denkt het te voor het zeggen te hebben omdat je een rekening betaalt, maar dankzij anti-terrorisme wetgeving is het de overheid die het spel makkelijk naar haar hand kan zetten. Toch is het je telecomprovider die het uiteindelijk gaat bepalen. Eigenbelang maakt dat de overheid het goed vindt en jij gaat dat alles mogelijk maken. Met alle consequenties van dien. Het wapen: de advertentie-blokker.

De essentie van de discussie is al dat moois dat je op Internet kunt vinden. In vakjargon heet dit ‘Over the Top’ (OTT) producten en leveranciers hiervan zijn onder meer Google, Apple en Facebook, maar ook Netflix, Spotify en Skype. De telecomboeren hebben deze leveranciers lang gezien als een ideaal middel om makkelijk geld te kunnen verdienen aan DSL- en kabelabonnementen.

Internet werd een enorme cashcow voor providers. Het blies nieuw leven in een reeds afgeschreven netwerk. De brutomarge ging door het dak. Die centen werden helaas niet gestopt in innovatie en daarom lopen providers nu achter de muziek aan.

Leveranciers van OTT producten konden uitsluitend overleven door innovatie en bleven daarom zoeken naar hetgeen de consument wilde. On demand videodiensten van Netflix, YouTube en Amazon nekken daarom de klassieke 50 jaar oude TV van de kabelproviders. De telefoonomzet leidt hevig onder VoIP en Skype. Al eerder viel het 25 jaar oude, nooit verbeterde en stervensdure SMS ten prooi aan moderne opvolgers als iMessage, Telegram en WhatsApp. En inmiddels staat de bijl in één de laatste producten met aan diefstal grenzende marges: internationale roaming. Alle nieuwe diensten sluiten beter aan bij wat de consument wil en zijn flexibeler en goedkoper. De nieuwe toetreders wonnen de strijd omdat ze beter luisterden naar de markt en dat moeten telecomproviders zich aanrekenen.

Ja, de frustratie is groot bij die traditionele telecomboeren. 90% van de data die ze over hun netwerk transporteert concurreert inmiddels met één van hun core-diensten. Terwijl ze die wilde brutomarge zien wegsmelten, schrijven de OTT nieuwkomers interessante financiële resultaten en presenteren ze kwartaal na kwartaal waanzinnige groeicijfers.

De grote providers proberen al jaren om partijen als Facebook, Google en Apple te laten betalen voor gebruik van de telecomnetwerken. Deze hebben geen zin in een dubbele rekening, want ze betalen die providers al voor hun dataverkeer. Bovendien betaalt de consument zijn eigen internetverbinding.

Daarom een nieuwe aanvliegroute. Eén die inhaakt op het anti-terrorisme sentiment dat leeft bij de overheid. Providers koppelen dit aan hun commercieel belang. Als de overheid het providers toestaat om dataverkeer realtime in detail te analyseren, dan kunnen die telecomboeren vanuit het netwerk direct actie ondernemen tegen (wannabe) terroristen wanneer de situatie hierom vraagt. Klinkt goed, maar diezelfde maatregelen kunnen gebruikt worden om concurrenten dwars te zitten. De overheid is niet achterlijk en wikt en weegt. Zo’n discussie wordt een heel stuk eenvoudiger wanneer de consument – jij en ik – dergelijke maatregelen aantoonbaar ondersteunen.

Een middel om dit inzichtelijk te maken is de advertentie-blokker. Providers weten dat advertenties in apps en de browser niet populair zijn bij de consument. Als ze een maatregel  bedenkt, die consumenten vrijwillig kunnen inschakelen, dan maakt ze inzichtelijk dat de markt het niet erg vindt dat het verkeer centraal wordt geanalyseerd en gefilterd. Dat die technologie ook gebruikt kan worden om leveranciers van concurrerende diensten dwars te zitten of zelfs van het netwerk te weren, wordt even niet genoemd.

Reken je als consument dus vooral niet rijk wanneer je binnenkort die gratis advertentie-blokker door je provider krijgt aangeboden. Het is hun eerste stap in het geaccepteerd krijgen van een ander verdienmodel. Als het aan de provider ligt, dan krijg je voor je 6 tientjes per maand binnenkort een gesloten netwerk met door hen geselecteerde diensten en producten. Wil je YouTube of Facebook dan betaal je extra. WhatsApp? Dokken! Gmail? Je wilt een andere zoekmachine? Je snapt het.

Pluche-plak memory

Reacties uitgeschakeld voor Pluche-plak memory
februari 25th, 2015 Permalink

Verkiezingen Overijssel

Op zoek naar een leuk spelletje voor je kinderen? Dan is pluche-plak memory iets voor jou. Daarmee kun je die kids van je leren rekenen en van alles bijbrengen over vooroordelen, clichés, landjepik, gebakken lucht en met uitsterven bedreigde diersoorten (zoals de provinciaal politicus).

Neem die 12 gasten hiernaast. Dit zijn de lijsttrekkers voor de Provinciale Staten van Overijssel. Je weet wel, die provincie waar je graag op vakantie gaat en die na een Russische aanval volledig onder water gezet zou worden om te voorkomen dat de rode beer zijn leefgebied zou uitbreiden naar de Oostvaardersplassen.

Aardige rekensommen gaan over het aantal vrouwen in dat old-boys network hiernaast. Of het aantal blanken. Mag ik dat nog zeggen of moet ik het al ‘witten’ noemen?

Leuk wordt is het ook op de pagina’s waar die gasten zich voorstellen en ze een poging doen om uit te leggen dat de provincie nog relevant is. Wil je iets met drama, dan zijn de pagina’s van de VVD en Christenunie een aanrader. Beide politici spreken in de derde persoon over zichzelf. De CU man vond blijkbaar nog wat extra tijd om het knip/plakwerk aan te vullen met de nodige clichés.

Die lege kreten lenen zich goed voor een speurtocht waar kinderen kunnen leren tellen. Ook de pagina’s van CDA, PvdA, D66, SP, 50+ en Groenlinks lenen zich daar goed voor. Laat je kids op die pagina’s speuren naar bijvoeglijke naamwoorden als: pragmaticus, bevlogen, betrokken, betrouwbaar, ervaren en sociaal.

Met al die bijvoeglijke naamwoorden in die borstklop-operette kun je ook leuke taalkundige zoekspelletjes doen. Zoek het “vasthoudende loyale Twentse straatschoffie”, “de eigenwijze rode bakfietsende ingenieur”, “de eigengereide pragmatische wereldverbeteraar” of de “integere positief-kritische mensen-mens.”

Daarna kun je die kids uitleggen dat deze verkiezingen vroeger relevant waren omdat het resultaat bepalend was voor de samenstelling van de 1e Kamer. Dat was ooit belangrijk, omdat dit orgaan het zittende kabinet controleerde. Sinds Rutte 2 weten we dat de 1e Kamer overbodig is en dankzij Van Boxtel snappen we dat deze bijbanenfabriek zelfs contra-productief kan werken.

Zijn je kinderen al wat ouder, dan kun je daarna naar het echte werk: als we die provincies en die 1e Kamer af zouden schaffen, hoeveel geld zouden we dan besparen en wat zouden we hiermee op de werkvloer van de Zorg kunnen doen?