Category: V&D

topshelf_choco Sofia kraakt een auto gemaakt van zachte Belgische chocolade, exclusief verkrijgbaar bij Topshelf.

Nieuwe warenhuizen openen in de tijd dat uit de retail alleen maar slechte berichten komen. Inge van Kemenade doet het. Noem haar getikt of heldhaftig. Ze nam de huurverplichtingen van vier V&D filialen over, verbouwde ze en zocht heel zorgvuldig een assortiment van unieke producten bij elkaar. In Arnhem en Nijmegen zijn ze al open. Groningen volgt heel binnenkort en Hoofddorp is begin volgend jaar aan de beurt. Topshelf is het label.

Van Kemenade is niet de eerste de beste in de retail. Ze heeft met Sports World al jaren een aantal hele grote winkels in midden Nederland gericht op sport en vrije tijd. De  Topshelf warenhuizen komen daar dus bij.

De collectie is breed en bevat een groot aantal aparte producten en merken: bijzondere zeep & parfum, uniek kristal en woninginrichting en – jawel – zeer echte Belgische chocolade. Een Topshelf-warenhuis heeft verder naast een mega collectie sport en outdoor, veel kleding, een groot postkantoor, een reisbureau en echt een waanzinnig inpak-atelier.

Topshelf zit in oude V&D panden, maar heeft qua service en gezelligheid meer weg van het Vroom het Dreesman waar ik zo verliefd op was. Winkelen is weer leuk, maar je moet er dus wel voor naar Arnhem of Nijmegen (en binnenkort Groningen).

Die investeerders in V&D

Reacties uitgeschakeld voor Die investeerders in V&D
januari 6th, 2016 Permalink

Einde V&D niet door Internet

Reacties uitgeschakeld voor Einde V&D niet door Internet
december 27th, 2015 Permalink

Vroom3

“Ja die bekabeling is inderdaad een grote puinhoop, maar dat ziet niemand. Het zit achter een plafond en in magazijnen, waar geen klant komt.”

Het is 2004 en ik heb een internetprovider die zich richt op kostenbesparing in de retail. We introduceren als eerste nieuwe technologie, waardoor de kosten die gemoeid gaan methet mogelijk maken van betaalverkeer (pin enzo) per winkellocatie met 35-75% dalen. Per maand! De nieuwe technologie biedt bovendien prima mogelijkheden om klanten digitaal te helpen en om de winkelsystemen te integreren met internet. We zijn succesvol en talloze winkeliers en ketens stappen over van die groene reus naar dat kleine bedrijfje in Zwolle (inmiddels onderdeel van Ziggo). Om mijn producten aan de man te brengen spreek ik ruim tien jaar met bergen potentiële klanten van mensen met één winkel tot de grootste ketens: groenteboeren, slagers, boekverkopers, kastenbouwers, speelgoedparadijzen, bakkers, supermarkten, bouwketens, een wapenhandelaar, pornokoningen en ook verschillende bazen van (de winkelautomatisering van) V&D.

Hoewel ik telecom deed, ging dat eerste gesprek bij V&D vooral over kassa’s en pinterminals. Allebei zwaar verouderd en door fraude onder grote druk. De gebruikte netwerktopologie was in de jaren ’80 populair, maar werd in 2005 nog slechts hier en daar in het voormalig oostblok gebruikt en in Nederland door V&D.

Dat was allemaal niet mijn business, want het ging mij om de bekabeling en de telecomverbinding. De eerste hing van plakband aan elkaar en beide waren niet meer van deze tijd, maar dat maakte V&D niet uit, want klanten zagen dat niet.

Dat klopt op zich, maar klanten en ook personeel hebben wel te maken met de uitwassen van die zooi. Kassa’s liepen vast en er moest herhaaldelijk opnieuw gepind worden omdat het ‘even niet wilde’. Dat helpt niet voor klanttevredenheid en bevordert ook de effectiviteit van personeel niet. Bovendien kon V&D met die infrastructuur niet mee met de markt en zaten ze in een doodlopende straat.

Dat snapten ze zelf ook en dus wilde V&D wel praten over die broodnodige modernisering, maar niet over nieuwe bekabeling. Als wij dat belangrijk vonden, dan moesten wij dat maar vervangen …. en betalen.

In beide scenario’s zagen wij geen brood. Zonder nieuwe bekabeling konden we geen goede dienst leveren en als wij de nieuwe bekabeling moesten betalen dan was het project voor ons niet rendabel. Zo dansten we jaren om elkaar heen. V&D hield het initieel bij pappen en nathouden en zocht later haar toevlucht in lapmiddelen. Na de zoveelste dooddoener vond ik het in 2013 welletjes en legde ik me erbij neer dat het door mij zo geliefde V&D nooit klant bij me zou worden. Hoeveel eer valt er te behalen aan een partij die zelf niet wil opbouwen?

Door de jaren heen sprak ik meer dan twintig mensen die hoge leidinggevende posities hadden bij V&D en vanaf de zijlijn maakte ik zo diverse reorganisaties mee. Het management wilde niet begrijpen dat succes op de winkelvloer ook bepaald wordt door die saaie troep achter de plafondplaten. En als ruim 20 topmanagers zo omgaan met telecom, dan mag je verwachten dat die visie niet beperkt blijft tot kabels, maar zich uitstrekt tot alle onzichtbare hoeken van het warenhuis. Het topmanagement was bezig met spreadsheets en niet met de realiteit achter een kassa of op de winkelvloer.

Als je in 2005 kiest voor een leven als galbeer dan kies je voor een gecontroleerd einde. Dan rest een faillissement en dan moet je niet de schuld geven aan Internet, want dat heeft er geen fuck mee te maken.

Meer retail

Shit happens: gokken met een warenhuis.

– Faillissement V&D prima ontwikkeling

– Winkeltje spelen kan iedereen. Toch?

– Sommige retailers vragen er zelf om.

– Als koopvee je winkel zat is.

Kansspelondernemen met V&D

december 23rd, 2015 Permalink

Kassa

Je koopt een zieltogend en leeggeroofd warenhuis op. Dat doe je voor een appel en een ei. Je geeft een paar garanties op uitstaande leningen en financiert wat voorraden. Werkkapitaal noemen we dat. Je zet de bijl in de kosten. Je schuift een partij eigen medewerkers met hippe titels naar binnen: turnaround managers, growth hackers, identity consultants en meer van die lulkoekbingo. Dat doe je allemaal niet gratis, want je laat dat warenhuis riant betalen voor al die diensten. Je roept dat je het bedrijf opnieuw opbouwt, maar in werkelijkheid ben je daar niet van. Dat kost tijd en geld en dat heb je er beide niet voor over. Met al die ingrepen breng je met beperkt risico het rendement binnen 3-4 jaar naar 20% en dan verkoop je de boel.

Lukt dat niet, dan trek je een partij noodmaatregelen uit de kast. Je eist een verlaging van de lonen en chanteert pand-eigenaren. Je zet de overheid en vakbonden onder druk. Zo breng je de kosten nog even stevig omlaag. Als tegenprestatie beloof je zelf nog wat werkkapitaal te storten. Dat geeft je wat tijd om een koper te vinden.

Als er geen interesse blijkt te zijn, dan trek je de stekker uit het leeggeroofde bedrijf door het werkkapitaal niet meer aan te vullen. Dat is juridisch vast allemaal prima geregeld, want Sun Capital Partners doet dit niet voor het eerst. Daarna volgt uitstel van betaling, een faillissement en uitverkoop van de voorraden. Al dan niet in combinatie met een doorstart van 50-60% van het aantal filialen. Het personeel heeft een zwarte kerst, maar de investeringsmaatschappij gaat met één hoofdpijn minder het nieuwe jaar in. Gegokt en niet gelukt. Shit happens. En dat keurig binnen de 5 jaar die ze dit soort avonturen gunt.

Meer V&D

VD_logo_1936Je heronderhandelt begin van het jaar op onfrisse manier je huurcontracten en wat arbeidsovereenkomsten en steekt de besparingen in eigen zak. Vervolgens ga je het bestaande tekort wegwerken met omzetgroei die je zegt te realiseren met een formule die al jaren de aansluiting bij de markt kwijt is en die je niet verfrist.

En dat krijg je ook nog verkocht bij vakbonden en lokale overheden.

Dan zit het in november en december niet mee, is het geld op en moet je uitstel van betaling aanvragen. En dreigt een faillissement. Goh.

Hopen dat de curator een doorstart realiseert via een koper die er echt wat van wil maken. Iemand die afscheid neemt van het kaasschaafbeleid gericht op het uitwonen van een formule en personeel al ware het een galbeer. Hij moet op zoek naar een partij die van V&D weer een Vroom en Dreesmann maakt, het terug brengt bij de middenklasse en dat biedt waar klanten nu om zitten te springen: versmarkten in de kelders en op de begane grond bijvoorbeeld.

Meer V&D

all_Natural_advertizing

Natuurlijk is het vooruitgang als je binnenkort je BaCo ‘s-ochtends om 9 uur bij de Blokker kunt kopen, maar het is weer typisch zo’n halfbakken maatregel. De overheid moet gelijk doorpakken en winkels verplichten zich om te bouwen tot belevingspaleizen. Als je toch nergens meer een papiertje of vakkennis voor nodig hebt en het niet uitmaakt dat de jeugd om half 11 bezopen door de winkelstraten banjert, dan kun je beter alle remmen los gooien. En laten we eerlijk zijn: banen zijn er later toch niet, dus dan kun je het leven maar beter leuk maken.

Dus waarom niet gelijk de verkoop van wiet dereguleren en prostitutie ongelimiteerd toestaan. Dan hoef je dat als gemeente ook niet zelf te doen. Neerlands trots redt Neerlands trots. Allemaal puur natuur als het ware.

Geeft het Koopvee bij V&D weer een echt uitje. ’50 shades of grey’ gaan we niet langer promoten met stapels boeken, maar met live shows. Op de winkelvloer. Als het je bevalt, dan doe je mee. Heb je daar wat stimuli voor nodig dan zijn bar en drugscounter dichtbij.

De horeca laat je Kalasjnikovs en raketwerpers verkopen. Dan bestrijd je daar ook gelijk het monopolie dat de georganiseerde misdaad momenteel heeft en maak je die business ook wat transparanter.

Doorpakken nu! Vervang die meukwinkels door belevingspaleizen. Dat gaat winkelen weer echt leuk maken.

Warenhuis kopen?

Reacties uitgeschakeld voor Warenhuis kopen?
februari 10th, 2015 Permalink

V_D_Sale_retailJe verlaagt de huur die je moet betalen en de verantwoordelijkheden die je hebt, haalt meer marge uit je leveranciers en verbetert je werkkapitaal met betere voorwaarden op geleend geld. Tegelijk zet je vakbonden onder druk om de personeelskosten structureel omlaag te krijgen, want dat is goed voor je multiplier. Met die nieuwe kostenstructuur ga je op zoek naar een koper die het avontuur voor een ‘zacht prijsje’ aandurft, want iets opbouwen … brrr, daar moet je niet aan denken.

Hoeren en snoeren

Reacties uitgeschakeld voor Hoeren en snoeren
februari 8th, 2015 Permalink

(null)In sjieke boardrooms en conferencecalls wordt vandaag besloten over het lot van V&D. Bonusafspraken en carrieremogelijkheden van de aanwezige glimmende pakken bepalen hoeveel van de 11.000 medewerkers morgen nog een baan heeft. D-Day dus voor het personeel, VE-Day voor de parasieten van Sun Capital.

Verhuurders en banken zitten er al zo diep in, dat een kleine extra investering vast nog opweegt tegen de kosten van een faillissement. De bijdrage van het personeel wordt via chantage afgedwongen. Sun Capital speelt dit speeltje vaker dan de andere kant van de tafel en weet dus hoever het kan gaan.

In de communicatie gaat het om 11.000 banen en de maatschappelijke impact, maar aan tafel regeert het persoonlijk belang. V&D als gereedschap in de jacht naar dat derde vakantiehuis of die zoveelste minnares.

Meer V&D:

– Als koopvee je winkel zat is.

– Faillissement V&D prima voor de binnenstad.

– Oh Vroom, ik ga je missen.