Category: Review

Scrum: enter Léon

Reacties uitgeschakeld voor Scrum: enter Léon
mei 25th, 2015 Permalink

Leon_2

Tien jaar na oprichting het gezicht en geluid van een powerfolk-band vervangen. Ga er maar aan staan. Léon doet het bij Scrum en op zich niet onverdienstelijk. Maar het is wel even wennen.

Skottie was voor mijn gevoel altijd net losgelaten uit de gevangenis (duh!). Een stormram waar de energie vanaf spatte. Hij wilde lol maken. Een feestje vieren. Daar gingen alle registers voor open. Soms misschien iets teveel. Léon lijkt weggelopen uit een boyband. Een hele goede zanger. Ingetogen. Meer van het subtiele. Hij gaat het tijdens de semi-akoestische theatertours vast goed doen. Voor een festival lijkt het me nog iets te vroeg. Maar ach, een beetje ervaring doet wonderen. De Skottie die er na tien jaar mee stopte, was ook een heel andere dan de Achterhoeker die ik in 2004 zag beginnen.

De band moest hard werken. Skottie was vroeger de onbetwiste voorman, de logische gastheer die het publiek meenam op reis. Léon is daar nog niet. Het gat dat viel werd (deels) ingevuld door Robin (gitarist). Dat zorgt voor onrust, want wie is nu de reisleider? Scrum is nog zoekend naar het nieuwe format, maar daarvoor was het ook een try-out.

Meer Scrum.

OostblokOf – zoals de kaft van ‘Het Oostblokboek’ (ISBN 978 90 468 1760 5) het zegt – een rondreis langs sporen van het communistisch verleden. Het is uitgegeven in 2014 en bevat een bonte verzameling musea, monumenten, gebouwen en excentrieke projecten. Ieder land wordt krachtig en toegankelijk voorgesteld en fraaie beschrijvingen van grensoverschrijdende zaken (oa. hotels, popmuziek en surrogaatcola) maken het af. Het boekwerk is een productie van een berg journalisten en tekstueel echt een juweeltje. Als je nog geen idee hebt voor je zomervakantie, toekomstige hipster-architectuur wilt snappen, een koe in een bunker wilt zien of vast wat voor Sinterklaas wilt kopen, dan doe je er goed aan om het hier te bestellen.

Zelf kreeg ik het vrijdag tussen neus en lippen door cadeau. Ik las bij ontvangst twee alinea’s en was verkocht. Een geweldig programma verbande het boek voor de rest van de dag naar mijn tas. Om drie uur lag ik op bed. De lange vrijdag was het einde van een heftige week vol interessante mensen en boeiende gesprekken. Ook een week met weinig slaap en wellicht wat teveel alcohol. Hoe dan ook: ik was doodmoe, maar het boek trok. Ik wist dat ik er niet aan moest beginnen, maar ja … Bijna drie uur later deed ik het licht uit om voor het ontbijt nog een paar uurtjes slaap te pakken.

Het Oostblokboek is echt waanzinnig goed: humoristisch, toegankelijk en vol met van die leuke kleine wetenswaardigheden. Kopen!

Meer Oostblok:

Maar is het vrijheid?

Reacties uitgeschakeld voor Maar is het vrijheid?
februari 25th, 2015 Permalink

Jekkers_van_Merwijk

Altijd spannend zo’n eerste try-out na 14 jaar achter de geraniums te hebben zitten kantelen. Dat vond Harrie Jekkers zelf ook. Maar na een minuut of 10 had ie zijn routine hervonden en was de spanning weg. Samen met Jeroen van Merwijk liet hij ruim drie uur lang een partij liedjes, dialogen en monologen los op het publiek in Den Bosch. Thema is vrijheid. Filosofie staat op gespannen voet met de praktijk. Jekkers en Van Merwijk zitten daar (letterlijk) tussenin en botsen herhaaldelijk. De basis van de show staat en is veelbelovend.

De arbeiderszoon Jekkers gaat op zoek naar erkenning. Hij is gek op publiek en houdt van het applaus. Hij zet zich af tegen de elitaire creatief Van Merwijk die wars is van publiek. Gezeten achter een tafel, dirigeert hij feitelijk de show om zo zijn eigen ding te kunnen doen. Jekkers mag de hete kolen uit het vuur halen en doet dat met plezier. Van Merwijk tekent drie uur lang met pen en inkt, maar het resultaat wordt nooit getoond. Hij delegeert verantwoordelijkheden en creëert zo de vrijheid om te kunnen doen wat hij wil. Het kostuum dat hij draagt en de minachting die hij op een geweldige manier ten toon spreidt, voelt als een dikke knipoog naar bankiers en politiek. Het brengt Jekkers in de spotlights en dat levert hem de erkenning op waarnaar hij zo op zoek is. Bevrijding! Maar mag je van die roem genieten als jouw noeste arbeid de ander in staat stelt om de kantjes eraf te lopen? En als je voor die voldoening aan het werk moet, is dat dan nog wel vrijheid?

De uitvoering van het rollenspel, de timing en mimiek zijn bij vlagen geweldig. De energie van Jekkers, die haaks staat op de houding van Van Merwijk zorgt voor een magische spanning. De dialogen zijn aardig, monologen goed. De kracht zit in de liedjes. Teksten zijn geweldig en muzikaal klopt het, al zullen harmonie en timing de komende try-outs ongetwijfeld worden aangescherpt. De kleine grapjes moeten uit de show en het gedoe in Spaans en Frans mag korter. Dat voegt weinig toe en zit snelheid in de weg. Desalniettemin een topprestatie voor een eerste try-out.

Ruim drie uur Jekkers en Van Merwijk. Het voelde als vier, maar dat hadden er wel vijf mogen zijn. Man wat goed.

Meer als dit:

– Hetty Heyting, veul te lang geleden.

– Freek de Jonge, een gruwelijke try-out.

– Pip Utton, Sieg Heil!

Trippel trappel dierensinterklaas

Reacties uitgeschakeld voor Trippel trappel dierensinterklaas
september 28th, 2014 Permalink

trippeltrappel

Trippel Trappel Dierensinterklaas is een lange animatiefilm, een genre dat zelden in Nederland wordt gemaakt. Ik zag de premiere op het Nederlands Filmfestival in Utrecht. Door het festival werd de film aangekondigd als een productie die kan wedijveren met hetgeen Pixar maakt. Trippel Trappel Dierenstinterklaas is een puik gemaakte en fraai geanimeerde  familiefilm die muzikaal goed in elkaar zit, maar qua verhaal en karakters vlakker is dan de flevopolder. Een vergelijking met Pixar is alleen op basis daarvan al ongepast. Trippel Trappel Dierensinterklaas moet zelfs  z’n meerdere erkennen in Zwelgje, de Rob Houwer productie uit 1983Als je begrijpt wat ik bedoel.

Trippel Trappel lijkt een productie van mensen die persé een animatiefilm wilden maken en daar een half verhaal voor hadden. Aan initiële schetsen hebben ze wat karakters overgehouden die er aardig uitzien en daar is vervolgens een alternatief scenario bij geknutseld. Toen dat tekort bleek voor een lange film is de hoofdpuzzel gekopieerd en in een ander jasje nogmaals aan de film toegevoegd. Met succes, want nu duurt de film 67 minuten. Een derde daarvan is stevig geïnspireerd op “Charlie en de Sjokoladefabriek” en de Oempa Loempa’s. De muziek is bij vlagen geweldig, maar bij de film is niet iemand bij betrokken geweest die “het bedenken en vertellen van verhalen” als professie heeft. Het kinderrijke publiek lachte één keer hardop (om K’nijn en z’n wortel). Sofia (4) laat weten hem niet nogmaals te willen zien.

Kijken? Ja. Alleen al voor de muziek, de tekeningen en de animaties. En de knechten, want waar de stoomboot een metamorfose heeft ondergaan, is Zwarte Piet gewoon … juist: Zwart.

Die HTC One

juni 24th, 2013 Permalink

seal

Wat had ik hier graag een ultra-positief verhaal over de HTC One willen schrijven, maar dat zit er helaas niet in. Het is een degelijk toestel, maar de tekortkomingen in hardware en software zijn te groot om hem geweldig te vinden. De HTC One is een prima toestel, maar helaas niet zo briljant als je links en rechts leest.

Vooraf is het handig om te weten dat ik al jaren twee toestellen naast elkaar gebruik. Sinds de iPhone 3G is een product van Apple m’n eerste keuze. Op dit moment de iPhone 5. Ik heb door de jaren heen een hele partij toestellen naast m’n iPhone gehad, zoals een Nokia N900 en de HTC Desire, maar ook een Android G1, Galaxy Nexus, Samsung Galaxy S2 en een Nokia Lumia 800. De ervaring met beide laatste was dermate negatief dat ik er hier verder geen aandacht aan heb besteed.

Waarom een HTC One?

Ik vind de iPhone 5 geen geweldige vooruitgang ten opzichte van m’n iPhone 4S, maar wilde hem wel vergelijken met iets dat min of meer rond dezelfde tijd op de markt kwam dan wel was aangekondigd. Kandidaten op papier waren de door LG gemaakte Nexus, HTC One en de Samsung Galaxy S4. De HTC One had m’n voorkeur omdat diverse blogs het toestel vooraf als de iPhone killer presenteerden en HTC ook in de Desire bewees over een eigen visie te beschikken, iets dat je van Samsung niet kan zeggen. En LG? Ik heb twee Nexus toestellen gehad en was daar niet enthousiast over. Wellicht dat de LG beter is, maar dat ga ik dan ooit wel een keer uitvinden.

De One is een geweldig goed toestel

Echt. Prachtig scherm, degelijke hardware en snel. Het is de eerste Android phone die zich esthetisch kan meten met de iPhone. De accu helpt je – zelfs bij intensief gebruik – door de dag heen.

Maar niet goed genoeg

Dat zit hem in een aantal dingen. Met stip op één: HTC Sense. Dat is de interface die HTC aan Android toevoegt. Het vraagt veel van de hardware, maakt de telefoon trager en voegt feitelijk niets toe behalve een hoop verwarring (details verderop).

Het scherm is geweldig helder, maar lijkt over minder sensors te beschikken dan de iPhone. Of de software is slecht. Hoe dan ook: invoerhandelingen via het scherm zijn nerveus als ik ze vergelijk met de iPhone. Dat geldt voor pinch-to-zoom, scrollen, tikken, etc. Ik weet niet wat het is, maar de invoer maakt – ondanks stevige customization – niet een goede indruk op me.

Kijkend naar de knoppen, dan is de HTC een spiegelbeeld van de iPhone. Aan/Uit zit links boven op het toestel en de geluidsknoppen rechts aan de zijkant. De HTC heeft geen knop om het geluid op stil te zetten, dus daarvoor moet je in de software duiken. De knoppen zijn zo weg gewerkt dat je ze niet of heel moeilijk voelt. Dat lijkt een voordeel, maar is een nadeel. Als je ’s nachts je toestel pakt (of uit je zak haalt), dan heb je geen idee wat de bovenkant van het toestel is, dus waar je hem aan moet zetten. Je wordt daarbij niet geholpen door de plek die HTC heeft gekozen voor de micro USB aansluiting. Zie onderstaand. Die zit rechtsonder op het toestel of – als je hem ondersteboven hebt – links boven. Ja, die haal ik dus regelmatig door elkaar met de aan/uit knop, zeker in een omgeving waar het licht slecht is. Gevolg is dat je te laat bent voor die foto of dat telefoongesprek.

HTC_ONE

Die Micro USB aansluiting is überhaupt een ruk standaard en dat ligt niet aan HTC. Het is prutsen om die stekker erin te stoppen, hetgeen het een levensgevaarlijke actie maakt in de auto. In het donker is het bijna onmogelijk om Micro USB aan te sluiten. Bovendien maakt het geheel op mij een kwetsbare indruk. Dat is niet alleen bij de HTC One, maar ook het geval bij een Plantronics headset die ik veel gebruik. Apple’s Lightning is echt een verademing vergeleken bij Micro USB.

Beatsaudio: fuck yeah!

De HTC One wordt geleverd met Beats Audio. Leek me vooraf een marketingdingetje, maar blijkt in de praktijk geweldig goed te werken. Het geluid van de HTC One is werkelijk fantastisch (ook voor audio boeken). In combinatie met de aan de voorzijde geplaatste speakers heb je geen audio dock nodig om zonder headset zeer acceptabel naar muziek te kunnen luisteren. Dit moet op nummer 1 staan van de ‘wat ga ik van andere telefoons jatten’-lijst van Apple.

HTC Zoe

HTC Sense sucks, maar HTC Zoe is cool. Werkt simpel: je maakt geen foto’s, maar een Zoe. Da’s feitelijk een serie van 20 foto’s (1.5 seconden) die halve seconde eerder begint dan het moment dat je de knop indrukt. Met Zoe’s schiet je feitelijk hele korte video’s. Die Zoe’s worden per thema (onderwerp, dag, kun je zelf kiezen) door elkaar gemixed (bewegend en stills) en op muziek gezet, waardoor je in een handomdraai een soort ‘overview’ hebt van dat moment of die gebeurtenis. HTC levert zes standaard sjablonen (combinatie van muziek, effecten en algoritmes) mee, maar er zijn er meer onderweg. Maar Zoe’s kun je ook handmatig maken, met eigen muziek, etc. De 20 afbeeldingen kun je los bekijken en gebruiken. Ik ben meer een foto-type dan film-figuur, maar maak veel meer gebruik van Zoe’s dan ik vooraf had verwacht. Aanrader.

De camera

De meeste foto’s worden tegenwoordig gemaakt met de mobiele telefoon. Daarin heeft HTC een bijzondere keuze gemaakt. Waar de concurrentie – inclusief Apple en Nokia – ervoor kiest om meer pixels op de fotosensor te plaatsen, maakt HTC de tegenovergestelde beweging. Minder, maar grotere pixels. Meer nadruk dus op echt licht (de essentie van fotografie) en minder op geautomatiseerde digitale correctie en softwarehandelingen achteraf. Waar andere telefoons dus over 8Mp (iPhone 5) of zelfs 41 megapixels (Nokia Lumia 808) beschikken, heeft de HTC One er 4. En de grotere pixels leiden dan in theorie tot mooiere foto’s, zeker als er weinig licht is. In theorie … want in de praktijk blijkt het tegen te vallen. De camera van de HTC One is goed, maar ondanks de grotere pixels niet zo goed als die van de iPhone 5. Rood – altijd een moeilijke kleur voor een digitale sensor – geeft de HTC One dan weer prachtig weer, ook bij slecht licht. Persoonlijk ben ik een grote voorstander van de route die HTC heeft ingeslagen: meer focus op kwaliteit en minder op digitale correctie.

Inconsistente interface

Ik ben geen 18 meer, maar heb wel een mening over een interface. Schijnt iets met m’n studie te maken te hebben. Waar ik binnen HTC Sense helemaal gestoord van wordt is hun optie button. Dat is een symbool van drie puntjes onder elkaar dat – zoals de handleiding aangeeft – je de mogelijkheid geeft de applicatie verder te customizen. In de praktijk heeft die knop alle functies die je maar kunt bedenken. Niet alle applicaties hebben de knop (ook lekker) en sommige applicaties hebben hem twee of drie keer (op hetzelfde scherm). De GMail applicatie heeft hem twee keer onder elkaar, waarbij de inhoud per knop anders is. De bovenste heeft de basisfuncties voor de mail die je aan het bekijken bent (aldus de handleiding): rapporteer als phishing, markeer als niet belangrijk, spam rapporteren, help, etc. De knop eronder is voor de minder belangrijke functie in email, zoals ‘beantwoord’ en ‘stuur door’. Je bent er nog?

Delen is ook zo’n drama. Je kunt vanuit nagenoeg iedere applicatie delen. Maar waar je naartoe kunt delen is niet consistent. De ene applicatie ondersteunt de standaard applicaties (mail, browser), andere applicaties ondersteunen hetgeen je gebruikt (Gmail, Twitter) en weer andere applicaties hebben hun eigen lijstje. Delen naar Mail is iets anders dan delen naar Gmail om maar wat te noemen.

HTC maakt het zelf bont in bijvoorbeeld de galerij. Daar kun je een afbeelding in één actie ‘opslaan (na bewerking) en delen’. Maar dat delen kan dan naar een paar standaard bronnen. Tenzij je ‘meer’ selecteert en dan komen er een zwik bij. Die hebben dan weer minder functionaliteit dan de standaard deelknop. Je bent er nog? Ga je terug naar de afbeelding in het overzicht van alle afbeeldingen en klik je daar op delen, dan heb je meer functionaliteit en andere doelen waar je naartoe kunt delen. Nogmaals: het zal mijn leeftijd zijn, maar dan nog kan dit beter.

Een laatste ergernis over de hardware buttons die Android je opdringt. HTC biedt er geen drie zoals Google voorschrijft, maar twee. Dat zijn hardwarematige touch buttons die onder op het scherm zitten naast het HTC logo (zie foto boven). Die buttons voel je niet, maar zijn er wel. Rechts zit home, links ‘back’. De ergernis gaat over ‘back’. Want die functie is niet consistent. Back kun je het beste vertalen als één niveau naar boven en dan moet je denken in een bestandsstructuur. Dus in een applicatie (bijvoorbeeld Gmail) ga je van een openstaande mail naar je mailoverzicht naar het overzicht van je accounts, naar het beginscherm van je telefoon. Logisch toch? Eh, niet helemaal, want je ziet niet altijd waar je in een applicatie bent, dus zit je met Back plots op je homescherm, terwijl je dacht te navigeren naar een overzicht van iets anders.

HTC heeft dit probleem erkend en denkt het op te lossen door het niveau hoger linksboven de openstaande applicatie te tonen als ‘<accounts’. Op zich prima bedacht, ware het niet dat je op een touch interface werkt en dat het bedieninstrument plots de knop linksonder – dus buiten – het touchscherm is. Aaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhh!!!!!!

Als je het scherm draait (van portrait, naar landscape) dan zit je helemaal met een rare situatie. De ‘Back’ knop is dan een ‘omlaag’ knop, terwijl je feitelijk een niveau omhoog navigeert. En die knop zit dan op een plek die motorisch lastig te bereiken is wanneer je het toestel met één hand wil vasthouden en bedienen en ergens loopt. Brrrrrrrrr ……

On screen keyboard

Dat is een lachtertje. Echt. Kom HTC, dat kan echter beter. Het brakke standaard keyboard dwong me ertoe om direct een alternatief te kopen in de Play Store. Diverse gebruikers op Twitter wezen me op Swiftkey die ik voor 4 euro mocht downloaden. Lovely. Swiftkey is prima software die leert van je foute toetsaanslagen en automatisch corrigeert. Het raadt bovendien op basis van door jou gebruikte woorden je volgende woord, waardoor je in theorie sneller tikt dan op een andere telefoon. In theorie, want ik ben na ruim een maand HTC One nog niet half zo snel als ik op de iPhone ben.

Meegeleverde Apps

De kwaliteit van de meegeleverde Apps is acceptabel, maar niet bijzonder. De standaard mailclient is slecht, waardoor je snel naar de ook meegeleverde Gmail client grijpt. Die app maakt zeer beperkt onderscheid tussen wat je gelezen hebt en wat niet en presenteert inkomende mail op een dermate vage manier dat de kans groot is dat je inkomende mail over het hoofd ziet. Het gebeurde mij diverse malen dat ik onderweg dacht bij te zijn, maar thuis bleek dat ik allerhande boodschappen gemist had. Vaag.

De standaard browser is matig, maar Google levert een prima versie van Chrome. Integreert goed met je desktop en maakt op mij een betere indruk dan de mobiele versie van Safari.

Meer Apps

Er zijn voor Android nagenoeg net zoveel Apps beschikbaar als voor iOS, maar kwalitatief is het niet te vergelijken. Op iOS download je een App en die installeer je. Zorgen hoef je verder niet te hebben (wel de voorwaarden van de App lezen!). Bij Android werkt dat anders. Apps worden niet door Google gecontroleerd. Het gevolg is een partij puin en droevigheid in de Google Play Store. En zelfs frauduleuze apps. Niet relaxed. De puin zorgt voor een instabiele telefoon en ergernis bij de gebruiker. Het voorkomt bovendien dat je gaat experimenteren. Ik ben niet enthousiast.

HTC gaat het wel redden

Ondanks de tekortkomingen maakt de HTC One wel duidelijk dat HTC een toekomst heeft. Het bedrijf maakt prachtige hardware, is origineel en schuwt het niet om gebruikers te confronteren met controversiële keuzes. De logica en consistentie mist hier en daar, maar dat is een kwestie van updates en verbeteren. Al met al is de HTC One een prima smartphone, zeker voor het bewerken van foto’s, en het afspelen van audio en video.

Korte recensie: where wizards stay up late

Reacties uitgeschakeld voor Korte recensie: where wizards stay up late
april 9th, 2013 Permalink

Wizard

Houtje-touwtje, politiek en bakken geld (maar niet voor de engineers). Van packet switching naar TCP/IP. Lekker pionieren op de vierkante centimeter en de eerste Arpanet-nodes die enige meters groot waren. Een prachtige weergave van het ontstaan van Internet en een afrekening met de mythe dat het bedacht is om na een nucleaire oorlog nog te kunnen communiceren.  Een mooie geschiedenis waarin alle helden voorbij komen, zoals Davies, Cerf, Baran, Kahn en natuurlijk Roberts. KOPEN!

  • Titel: Where wizards stay up late.
  • Door: Katie Hafner & Matthew Lyon.
  • Oordeel: Wow.

 

Korte recensie: The master switch

Reacties uitgeschakeld voor Korte recensie: The master switch
april 2nd, 2013 Permalink

Masterswitch

De ondertitel zegt het allemaal: the rise and fall of information empires. Van telefoon, via radio en bioscoop, naar TV en dan met wat omwegen naar Internet. Een boek over controle en macht. Over misbruik door macht en gebrek aan innovatie door door dat misbruik. Een must voor iedereen die onderbewust een hekel heeft aan KPN (BT, AT&T, etc), maar dat niet kan plaatsen.

  • Titel: The master switch
  • Door: Tim Wu
  • Beoordeling: zwaar, maar interessant

 

Donald Duck Junior

maart 19th, 2013 Permalink

DonaldDuck_junior

Keek zo uit naar het moment waarop ik met m’n dochter de Donald Duck Junior kon lezen. Vol verwachting haalde ik het eerste exemplaar uit de folie, om vervolgens geconfronteerd te worden met een aantal belerende verhalen over het belang van geld en rijkdom. Huh? Wellicht toeval, dus ik wachtte het volgende deel even af: dit keer geld en status als hoofdonderwerp. Inmiddels zijn we een paar deeltjes verder en begrijp ik dat geld en bezit het enige onderwerp is van de Donald Duck Junior. Geen wonder dus dat kinderen in elkaar worden gebeukt om een merk jas en dat jongeren seksuele handelingen verrichten voor een iPhone. Ze worden zo opgevoed door blaadjes als de Donald Duck Junior. Sorry Sanoma, niet bij mij.