Category: Dream lens

Droomlens

Reacties uitgeschakeld voor Droomlens
mei 20th, 2017 Permalink

Zo noemen ze hem. Het is een 50mm, in de jaren ’60 door Canon gemaakt voor een systeem dat niet meer in gebruik is. Een Chinees bouwde hem voor mij om naar passend op een Leica M. Een prachtige lens, die ik te weinig gebruik omdat ie erg lastig werken is: lomp, zwaar en nauwelijks scherp te krijgen op die M.

Maar zonder oefening wordt het nooit wat,dus staat de komende maand voor mij in het teken van die meer dan 50 jaar oude 50mm op een Leica M CCD. Zonder photoshop natuurlij. Ik moet dat ding onder controle zien te krijgen. Niet alleen op F2 (zoals hierboven), maar ook op f1.4 en zelfs wide open op f0.95.

Global warming

Reacties uitgeschakeld voor Global warming
oktober 31st, 2015 Permalink

Nothing beats a witch for Christmas

Reacties uitgeschakeld voor Nothing beats a witch for Christmas
december 26th, 2014 Permalink

Waarom?

december 24th, 2014 Permalink

kerstSofia: “Papa, waarom ben je altijd weg?”
Ik: “Ik ben aan het werk.”
Sofia: “Vind je dat leuk?”
Ik: “Eh, op dit moment niet.”
Sofia: “Waarom doe je het dan?”

Ja, waarom eigenlijk? Omdat het ooit heel leuk was en ik – tegen beter weten in – een verwoede poging deed om het weer leuk te maken? Omdat ik me verplicht voelde richting crew en klanten? Omdat ik nog wat mensen verder wilde helpen? Omdat ik geen oog had voor mezelf?

Het was februari 2014 en mijn 3 jarige dochter vroeg me hoe het zat. Hoewel ik geen tegenargumenten had, wilde ik niet direct aan de waarheid. Het was even niet leuk, maar dat kwam wel weer goed. Bovendien deed ik ook nog een hoop dingen die wel energie gaven. Dat de balans al enige tijd zoek was, wilde ik op dat moment nog even niet zien. Dat zou tot april duren.

Een futiliteit bevestigde dat ik te veel tijd doorbracht in een toneelvereniging waar ik niet paste. Het was niet goed voor mijn werkvreugde en mijn bloeddruk. Ik besloot per direct te stoppen. Op een harde belofte tot beterschap, verlengde ik na veel aandringen mijn contract met vier maanden om het nog even aan te zien.

Slechte beslissing van me, want het werd niet beter. Althans niet in die vier maanden. Ik was bovendien door mijn geduld heen en had concrete resultaten nodig om me aan op te trekken en niet een lichtpuntje hier of daar. Die vier maanden trok een stevige wissel op mijn mentale gesteldheid.

Het afbouwen per eind september leidde tot een agenda zonder operationele verplichtingen eind november. Een goeie maand geleden zeg maar.

Een onwerkelijke maand. December was de afgelopen jaren voor mij de drukste maand van het jaar. Een maand waarin ik van hot naar her rende en nauwelijks sliep. Een maand waarin werkdruk en stress vaak ongezonde niveaus bereikte. Een maand waarin ik 20+ privé afspraken (verjaardagen, feestdagen) in een reeds overvolle zakelijke agenda probeerde te puzzelen en vrienden en familie vaak teleur moest stellen omdat ik mijn werk automatisch voorrang gaf. Een maand waarin ik mijn verjaardag eigenlijk nooit vierde. Een maand waarin … ach, de essentie is duidelijk. Maar dit jaar was het allemaal anders.

We vierden sinterklaas op vrijdag 5 december. Gewoon overdag. Ik was zomaar een week weg. En een paar dagen ziek, want het lichaam vond dat het kon. Mijn verjaardag werd een soort geweldige stuif es in van vrienden en familie die onaangekondigd langs kwamen. En voor het eerst in negen jaar vierden we onze trouwdag. Ik kreeg niet alle privé verplichtingen nog goed gepland, maar heb wel wat stappen gemaakt.

Dankzij mijn dochter ontliep ik uiteindelijk de man met de hamer. Net. “Waarom?” Zo’n logische vraag, waar iedere bedrijfsvoering bij me om draait. Van elk van mijn bedrijven wist ik precies te vertellen waarom we er waren, waarom we opereerden zoals we opereerden en welk probleem we gingen oplossen om de samenleving beter te maken. Maar mezelf had ik die vraag nooit gesteld, dus nooit beantwoord. Tot afgelopen voorjaar.

2015 belooft prachtig te worden. Ben voor inspiratie rechtstreeks naar mijn adviseur gerend. Komend jaar gaan we lezen, spelen, muziek maken, reizen, wandelen en paddestoelen plukken. We gaan een vliegtuig bouwen en een molen. En we gaan fietsen. Veel fietsen.

Fijne kerst en een bijzonder gaaf 2015!

Drogredenen

december 9th, 2014 Permalink

L1004933Sinds ik gestopt ben met werken, krijg ik veel vragen over het hoe en waarom. Op het antwoord krijg ik nog meer vragen. Soms krijg ik ook een oplossing ingefluisterd: kinderopvang. Alsof het een straf is om tijd met je dochter door te brengen. Mag ik dat niet gewoon leuk vinden? Het blijft bijzonder, dat ik een ‘natuurlijke keuze’ telkens zo moet toelichten, terwijl het wegbrengen van je kinderen naar een instituut gerund door een stel stagiairs de normaalste zaak van de wereld gevonden wordt.

De discussie die dan volgt is ook mooi. Volgens de gemiddelde Nederlander komt je kind zonder kinderopvang in een sociaal isolement, want vriendjes en groepsgedrag. Vast herkenbaar. En ze worden weerbaar, want in zo’n kinderopvang wordt nog weleens ruzie gemaakt. Ook wel belangrijk in de samenleving. En ze leren geduld te hebben, want in zo’n kinderopvang is zo’n stagiair verantwoordelijk voor tenminste zes kinderen, dus die kan niet direct reageren op elke piep van je kroost. Zo leren op hun beurt te wachten. Essentieel volgens veel reacties. En laten we eerlijk zijn: je kunt je eigen kinderen dat niet leren … oh, wacht!

Ik vind het beter om mijn dochter het leven zelf te laten ervaren en te ontdekken. En haar vriendjes zelf te kiezen. Dan doet ze het in haar eigen tempo en op basis van haar eigen prioriteiten. Zo worden haar interesses maximaal gestimuleerd. En als ouders zijn we ervoor om haar daarmee te helpen. Da’s beter voor haar, beter voor de samenleving en daarmee uiteindelijk ook beter voor ons als ouders.

Want laten we even reëel zijn: we gaan onze kinderen meer nodig hebben. Neem de zorgdiscussie en de rol die de overheid daarin ziet weggelegd voor kinderen die weer voor de ouders moeten gaan zorgen. Leg me even uit waarom ze dat zouden moeten doen, als ze zelf geleerd hebben dat je een probleem tegen een maandelijks tarief een half jaar na geboorte kunt uitbesteden aan een instituut. Die kinderen gaan niet uitgebreid stilstaan bij de kwaliteit van je opvang, maar kijken naar de overheidscriteria. Als die gehaald worden, dan is het goed. Die kinderen gaan niet voor je zorgen, maar ze gaan redenen bedenken waarom het goed is dat jij als ouder opgesloten zit. Pis die langs je benen loopt is natuurlijk geen probleem, want daar word je weerbaar van. Dat heb je ze zelf zo geleerd.

 

Wachten op de tram

Reacties uitgeschakeld voor Wachten op de tram
april 29th, 2014 Permalink