Category: Society

Toch die keukentafel heh!

Reacties uitgeschakeld voor Toch die keukentafel heh!
februari 5th, 2018 Permalink

Voor niets?

Reacties uitgeschakeld voor Voor niets?
december 31st, 2017 Permalink

In de jaren ’20 schreef iemand in twee boeken op een ongelofelijke hekel te hebben aan de joden. Ze waren volgens hem de schuld van alles en moesten weg, liefst dood. De wereld nam zijn visie met een korreltje zout.

15 jaar later was de schrijver ruim en breed aan de macht, stuurde hij de naïeve wereld het bos in met loze beloften rond ‘zijn’ Sudetenduitsers. Daarna volgde Polen en was er sprake van oorlog.

Nou ja, oorlog … ondanks garanties aan de Polen weigerde Frankrijk de Duitse munitie- en brandstofvoorraden in het Zwarte Woud te bombarderen, want het zou om privé grond gaan.

Ook in Nederland overheerste de naïviteit. We gaven het leger geen kapvergunningen, om het bevriende Nazi staatshoofd niet voor het hoofd te stoten. Grensoverschrijdingen en misbruik van kustwater en luchtruim zagen we door de vingers. SS’ers liepen tot een maand voor de inval in Nederland met hun verloofde nog door de Grebbelinie.

De naïviteit kostte miljoenen onschuldige mensen het leven. Zoals de 865 in deze film.

Maar hoever zitten we daar nu weer vanaf? We maken eigen tradities ondergeschikt aan die van anderen om maar niemand voor het hoofd te stoten. We staan onderdrukking van vrouwen en het bedreigen van joden en homo’s toe. We leggen uit dat het normaal is, een fase en lachen het weg.

Tja.

Het sleepnet

Reacties uitgeschakeld voor Het sleepnet
september 6th, 2017 Permalink

 

“Bent u Roy van Veen, directeur van het telecombedrijf met registratienummers <nummer> en <nummer> dat het draadloze netwerk in de binnenstad van <plaatsnaam> beheert?”

– “Ja, dat ben ik.”

“Ik ben <naam> en werkzaam als <functie> bij de politie en zoals u misschien heeft gehoord is er een aanslag gepleegd op een restaurant. Wij willen van u graag alle informatie die u via het draadloze- en vaste netwerk heeft opgeslagen voor het onderzoek naar de dader.”

– “Welke informatie zoekt u precies?”

“Mobiele apparaten die u op het netwerk geregistreerd heeft, hoe gebruikers die avond en nacht door de stad gelopen zijn, wat ze op het netwerk gedaan hebben en alle historie die u heeft met e-mailadresen, nummers en apparaten op en rond die specifieke locatie, inkomend en uitgaand. En alle gebruikersinformatie voor zover u daarover beschikt, liefst zo lang mogelijk terug.”

– “Op het hele netwerk in de binnenstad?”

“Ja.”

– “De telecombranche heeft met justitie afspraken gemaakt over hoe u aan die informatie kunt komen, voor zover wij die hebben. Ik ontvang conform die afspraken graag het formele verzoek op faxnummer <nummer>.”

“Ja, van die procedure ben ik op de hoogte. U weet ook dat het weken gaat duren voordat u die fax heeft. Dat helpt het onderzoek niet.”

– “Die data, voor zover we die hebben, loopt niet weg. Ik ontvang graag uw fax.”

“U begrijpt de ernst van de situatie niet meneer Van Veen. Er is een aanslag gepleegd en de dader loopt vrij rond. Wij hebben die informatie nodig om hem op te pakken om te voorkomen dat hij meer slachtoffers maakt.”

– “Hij? U bent blijkbaar al ver met een profiel. Maar volgens het nieuwsbericht wonen er 40 studenten in het complex boven het restaurant en zijn er nog 20 andere woningen in de directe omgeving. Als ik uw vraag invul ga ik u de internet-historie van die avond van tenminste 40 gezinnen doorgeven en daarmee hun privacy schenden. Als we over de ‘hele binnenstad’ spreken dan gaat het over duizenden mensen. Als ik dat in het kader van het onderzoek moet doen, dan ontvang ik conform de afspraak graag het fax-bericht.”

“Dat duurt weken en u weet ook dat we dan niet vrijelijk met die data om kunnen gaan. Juist voor het onderzoek is dat van belang.”

– “Dit wil ik even goed begrijpen om vast te kunnen stellen of ik u ga helpen. U wilt onbeperkt kunnen grasduinen in de data die we kunnen aanleveren en omdat de formele procedures dat verbieden doet u een informeel beroep op mij om u buiten alle procedures om de netwerkdata op een harddisk (of zo) aan te leveren? Het proces is dus niet te traag, maar beperkt u in uw onderzoeksmogelijkheden.”

“Eh … ja. Aan een harddisk had ik nog niet gedacht, maar dat is een goed idee.”

– “Moet u dan niet het werkproces aanpassen, zodat de privacy van de burger niet meer in de weg staat? U vraagt mij nu om een strafbaar feit te plegen en de privacy van duizenden mensen ondergeschikt te maken aan uw verhaal en een nieuwsbericht.”

“Ik ga niet over de afspraken met de telecombranche. Ik probeer gewoon mijn werk te doen. Net als u. En ik vraag om wat hulp en daar heeft u verder geen last van.”

– “Waar ik emotioneel of principieel wel of geen last van heb, dat is nog altijd aan mij. Ik wacht op uw fax.”

“Dat valt me ernstig tegen. U helpt hiermee een misdadiger en verstoort het onderzoek. Dat heeft consequenties voor uw organisatie en uw persoon. Ik maak hier een notitie van en u hoort van ons.”

– “Ik wacht op uw fax. En mag ik even uw naam controleren. Schrijf ik het een G of een K?”

“Dat gaat u verder niets aan.”

 


 

Dit betreft een gebeurtenis uit 2012. De beloofde fax kwam nooit en ik ontving van justitie nooit een reactie op mijn brief waarin ik mijn ergernis uitspreek over het structureel negeren van het afgesproken protocol tussen telecombedrijven en justitie. Bij die brief zaten een aantal transcripten van gesprekken, waaronder deze, met naam en toenaam (het was een K). In de kader van de afspraak tussen justitie en telecom noem ik plaats, datum en namen niet.

De veronderstelde aanslag bleek later een gevalletje verzekeringsfraude: de eigenaar van het restaurant had de boel in de fik gestoken voor zijn eigen gewin en daarmee het leven van 40 studenten (“verdachten” volgens de justitiemedewerker die mij belde) in de waagschaal gesteld.

Als u het gedrag van die justitiemedewerker helemaal top vindt, dan doet u niets. Hecht u aan uw privacy en wilt u zo’n toekomst niet, dan checkt u dit even.

 

PortXL Selection Days

maart 17th, 2016 Permalink

PortXL 2016 Selection Days from PortXL on Vimeo.

holy kopie

Veel enthousiasme in de media over het feit dat Zuckerberg het grootste deel van zijn vermogen weg geeft. Ik was er gisteren al cynisch over, maar nu even naar de echte harde waarheid: het is geen filantropie, maar een gevalletje ordinaire belastingontduiking.

Even de details: Zuck verschuift het eigendom van zijn aandelen naar een eigen familiebedrijfje. Geen fonds of stichting, maar een gesloten bedrijf (LLC). Daarmee voorkomt hij dat hij belasting over dat vermogen moet betalen en er openheid over moet geven. En nog mooier: hij schuift het belastingvoordeel door naar de toekomst, zodat ook zijn kinderen en hun kinderen daar wat aan hebben.

Als je kijkt naar de activiteiten van dat familiebedrijf, dan gaat het om investeringen. Het vermogen moet groeien en wordt niet aan goede doelen weg gegeven of ter beschikking gesteld. Daarnaast zegt Zuck & Co een aantal dingen te willen doen om debat aan te jagen, cq. de samenleving te helpen. Dat zijn mooie beloften, maar het track record van Zuck is niet goed. Iedere grote donatie die hij tot op dit moment heeft gedaan, had een PR achtergrond. Denk bijvoorbeeld aan die 100 miljoen die hij indertijd weg gaf om de negatieve emotie rond die film (The Social Network) weg te managen. Als hij goede doelen gaat helpen, dan is het om fiscale redenen of voor publiciteit.

Is het logisch wat hij doet? Financieel bezien zeker, maar vanuit ethisch oogpunt bezien moet je er vraagtekens bij zetten. Het enthousiasme uit de samenleving is misplaatst.

Zuck wordt filantroop

december 2nd, 2015 Permalink

Geeft 99% van zijn aandelen in Facebook weg. Althans, zijn vermogen boven $450 miljoen (!) stopt ie in een bedrijf en daarmee zegt hij goede doelen te willen ondersteunen. Het nieuws is enthousiast ontvangen, hoewel er hier en daar ook wat kritiek is.

Bijzondere situatie eigenlijk. Een deel van de waarde ontstaat doordat er op grote schaal van belastingregelingen gebruik wordt gemaakt. Daardoor betaalt Facebook over zijn miljardenwinst geen belasting. Je kunt het belastingontduiking noemen. Als je dat beleid als topman goedkeurt (of zelfs aanjaagt), dan zal je privé op dat gebied ook niet het beste jongetje van de klas zijn. Met andere woorden: Zuck & Co onthoudt geld aan de algemene middelen en bepaalt zelf waar hij het aan uitgeeft. Als iedereen daar zo enthousiast over is, moeten we ons belastingklimaat dan niet herzien?

Het verfilmen van een bestseller is lastig. Het wordt nog moeilijker als het boek over een controversieel onderwerp gaat. En het is nagenoeg ondoenelijk om de thematiek op dezelfde manier over te brengen als je de hoofd-verhaallijnen uit het boek negeert en relaties tussen de hoofdrolspelers een hele andere lading geeft. De film ‘Er ist wieder da’ mist de diepgang van het boek en vlecht een serie aardige scenes tot een product dat het eerste uur onderhoudend is, maar daarna uitgaat als een nachtkaars.

Het boek “Er ist wieder da” vertelt het verhaal van Adolf Hitler die in 2011 in Berlijn wakker wordt, de nieuwe realiteit eigen maakt en via Internet ongekend populair wordt, waarna een nieuwe carriere in de politiek lonkt. Het verhaal wordt met hoge snelheid en humoristisch verteld. Het boek is geschreven door een Duitser en stond lang bovenaan de bestellerlijsten. Ik las het diverse keren: de audio-versie in Duits en de geschreven versie in Duits en Engels. (En door de jaren zo’n beetje elk standaard en wellicht minder standaard werk dat over Hitler verscheen).

De film heeft dezelfde insteek en volgt de eerste 10 minuten min of meer het boek, maar daarna wijkt het af. En dan heb ik het niet over het missen van scenes of gebeurtenissen. De film zet verschillende mensen tegenover elkaar die in het boek met elkaar samenwerken en daar het thema maken. De afwijking leidt in de film tot rare plotwendingen. De regiseur voegt daarnaast vier scenes toe om de hoofdrolspeler extra negatief weg te zetten. Een scene met een demente vrouw gaf me welliswaar kippenvel, maar stond volledig op zichzelf en slaagde er niet in het thema te maken. De maker van de film durfde het niet aan om de vaderlijke kant van der Führer, die als een rode lijn door het boek loopt en in de jaren ’30 mede verantwoordelijk was voor zijn populariteit, over te nemen. De film vertelt het verhaal onsamenhangend, mist diepgang en kent een politiek-correct slot dat een relatie probeert te leggen met anti-Islam sentimenten en dat de Duitser behandelt als een complete idioot.

Waar het boek je op hoge snelheid meezuigt in het verhaal, blijft de film kwakkelen. Mooiste voorbeeld hiervan is nog wel de manier waarop de impact van social media wordt verteld. Dat zijn drie snelle losse scenes die worden afgewisseld met tragere intermezzo’s. Iedereen die “Chef” heeft gezien, weet hoe dit had gemoeten.

Interessant aan de film “Er ist wieder da” is dat grote delen geschoten zijn in het publieke domein, waardoor het een soort reality TV is. De hoofdrolspeler loopt in uniform door Berlijn terwijl twee cameraploegen hem volgen. Hij wordt aangeklampt door toeristen voor selfies en door hordes mensen op traditionele wijze begroet. Het meeloopgedrag is schokkend: eerst gaat één arm omhoog en vervolgens staan er 5 man te Sieg Heilen. Sailliant detail: in een aantal gevallen gaan het om duidelijk niet-autochtone Duitsers. In een interview op de Duitse TV zei de hoofdrolspeler daarover: “Wij hebben het meelopen van de zwijgende meerderheid voor draaiende camera’s zien gebeuren. Duitsland moet voorzichtig zijn met de democratie.”

Dat ik niet laaiend enthousiast ben over de film ligt aan de manier waarop het verhaal verteld wordt, niet aan de hoofdrolspeler. Oliver Masucci zet een zeer overtuigende Führer neer (Ja, beter dan Ganz in Der Untergang) en zijn improvisatietalent in de confrontatie met echte politici en toeristen is hoogstaand. Zijn performance is de reden om de film wel te gaan kijken, maar bereid je voor op een belerende laatste 15 minuten.

Lisboa

oktober 2nd, 2015 Permalink