Category: Startups

Krachtstroom in Zwolle

Reacties uitgeschakeld voor Krachtstroom in Zwolle
mei 24th, 2016 Permalink

VLOG voor Startupboost Zwolle (24 mei 2016, onderdeel van Startup Fest Europe).

Update: evenement was een groot succes.

Yournalism 2

mei 24th, 2016 Permalink

Yournalism2

Gisteren schreef ik iets over het einde van Yournalism. Dat leverde op social media en in mijn mailbox veel complimenten op, maar ook de nodige pek en veren. Ik wist het beter. En zou rancuneus zijn of jaloers. Ook de toonzetting viel ook niet overal in goede aarde. En ik zou geen hoor en wederhoor hebben gepleegd. Voordat ik daarop terugkom, eerst even over die ondernemers en de door hun gevolgde route.

Er is door een stel jonge gasten hard gewerkt aan een onderneming die uiteindelijk niet gelukt is. Dat is geen schande, maar ik ben ervan overtuigd dat het bedrijf succesvoller was geweest wanneer het met eigen geld op een studentenkamer begonnen was en niet met een wedstrijd om een opstart-subsidie.

Je moet als ondernemer je draai zien te vinden en in rust een groep founders kunnen verzamelen die het prille bedrijf in de breedte verder helpt. Dat samenstellen doe je op basis van benodigde skills en dat is een kwestie van voortschrijdend inzicht en daar heb je tijd of ervaring voor nodig. Dat is lastig voor iedere jonge ondernemer die het voor het eerst doet (maar wellicht wat makkelijker voor vrouwen op die leeftijd omdat die dan mentaal wat verder zijn).

Als je vervolgens zo’n wedstrijd wint en door die noodlijdende branche op het schild wordt geheven als de club die ‘de wereld gaat redden’, dan is het niet gemakkelijk om de tijd te nemen en even stil te staan bij de keuzes die je hebt gemaakt om die prijs te winnen en de consequentie daarvan. Zeker niet als iedereen je doorlopend de hemel in prijst waardoor je al snel denkt dat alles dat je aanraakt een succes wordt.

Dan vergeet je makkelijk dat je feitelijk nog geen product hebt, geen echt idee hebt hoe je structureel geld moet gaan verdienen of waar precies je klanten zitten. Voordat je eerlijk tegen jezelf durft te zijn over het feit dat je ben geleefd, zijn er drie maanden voorbij en begint de bodem van die schatkist in zicht te raken.

Dat leidt tot een situatie waarin je nauwelijks met je product bezig kunt zijn, omdat geldzorgen je dwingen andere prioriteiten te stellen. In discussies gaan principes en productuitgangspunten overboord en voordat je het weet loop je aan de leiband van één enkele opdrachtgever en daarmee is je markt plotseling heel klein. Je bent niet meer met volgende maand bezig, maar hooguit met volgende week. Je gaat daardoor nog meer achter de feiten aan lopen en moet ondanks financiële tegenvallers gemotiveerd zien te blijven. Dat kost heel veel energie en niet makkelijk en ik heb respect voor Kooistra dat hij extern is blijven werken om zijn inzet (in avond- en nachturen) voor zijn bedrijf te kunnen financieren. Maar als je werk en eigen bedrijf toch moet combineren, dan kun je het echt beter vooraf doen, wanneer je planning en timing nog helemaal in eigen hand hebt.

Er wordt in het artikel gerefereerd aan startup-films en nachten vol Red Bull. Natuurlijk ziet dat er vanaf de zijlijn romantisch uit, maar vergis je niet: voordat een Facebook-team nachtelijke doorhaalsessies meemaakte, was Zuck op zijn studentenkamer al drie jaar met het product en zijn bedrijf bezig. Oh en gezond is dat nachtbraken zeker niet en voordat je het weet word je wakker in een ziekenhuis (been there, done it).

Als Kooistra thuis was begonnen, met een co-founder die kon programmeren, dan hadden ze samen een proof of concept kunnen maken. Daar leer je enorm veel van omdat je dan iets maakt en dus veel gedetailleerder met je product en doelgroep bezig bent dan wanneer je er alleen over praat. Dat had een volwassener bedrijf opgeleverd, dat vervolgens met behulp van dat stimuleringsfonds wellicht echt iets aan innovatie had kunnen doen. Op die manier was er echt iets uit die 20K gehaald.

Dan over die oordelen over mij.

Beter weten

Ja, ik weet het beter. Ik ben geen 20-jarige ZZP’er met een half jaar ervaring of zo, maar heb in 27 jaar dat ik zelfstandig ben een berg startups in talloze vakgebieden gehad, altijd met personeel (en soms met honden). Sommigen met heel veel personeel. In diverse landen. En heb een paar goede exits gehad, maar ook mijn neus gestoten. Ik ben vaak vanaf nul begonnen, want dat vind ik leuk en heb dus wat ervaring met het bouwen van een organisatie, het samenstellen van een team, het uitvinden van een product en het vinden van een markt. Ben adviseur en/of commissaris geweest bij startups, grotere en hele grote bedrijven. Ja ik heb veel meegemaakt en op basis van die ervaring zeg ik dat het zo niet had hoeven lopen bij Yournalism.

Rancuneus of jaloers

Ik snap niet goed waarop of waartegen. Als ik subsidie zou willen aanvragen voor pers-innovatie, dan is daar vast ergens een procedure voor.

Irritatie is denk ik het juiste woord. Irritatie over een branche die blind achter de zoveelste ‘innovatie’ aan is gehobbeld en kritiekloos verslag deed van het ‘succesverhaal’. Dat helpt de branch en zo’n onderneming echt niet. Check even de opmaat naar de eerste internetbubble eind jaren ’90.

Neem alleen de titel van het stuk op De Nieuwe Journalistiek: opkomst en neergang. Welke opkomst? We hebben het over een team van een paar mensen waarvan de helft niet betaald is. Er zijn niet meer dan een handvol succesvolle crowdfunding-acties geweest. Het bedrijfje hobbelde van potje naar potje. Dat is geen opkomst, dat is subsidie-toerisme.

Die toonzetting

Ieder zijn stijl. Dit is de mijne. Klanten van mijn bedrijven zijn hem in de nieuwsbrieven gewend en sommige exemplaren daarvan, met name die uit de periode 2006 tot 2008, zijn erg gewild. En een boekje van eind jaren ’90 is zelfs een heus collector’s item. Het hoeft jouw smaak niet te zijn, maar er is een doelgroep die hem waardeert.

Hoor en wederhoor

Dit mijn blogje, mijn kladblok. Die schrijf ik voor mezelf voor later. Vast leuk leesvoer voor me om samen met mijn mailarchief en de opvolger van Google News terug te lezen. 

Zoals dit bijvoorbeeld. 

 

screenshot-presentatie-yournalism

Het einde van het crowdfunding project van een stel subsidie-ondernemers komt niet onverwacht. Op een baanbrekende visie waren de oprichters nooit te betrappen en ze hadden geen idee wat hun product precies was. De weinig kritische benadering door de media bewijst vooral hoezeer die smacht naar een reddende engel. Uiteindelijk leverde de onvoorwaardelijke liefde van die stoffige achterban onvoldoende op en gaat het licht langzaam uit.

Op de Nieuwe Journalistiek een beschrijving van 18 maanden hoop van de journalistiek. Het artikel heeft een hoog ‘lief dagboek‘ gehalte en zit ergens tussen satire, het aanharken van een tuintje en het afwerken van een los eindje. Journalistiek bezien heeft het door het missen van onderbouwing geen waarde.

Ik pak er her en der even wat quotes uit.

Toen Kooistra in 2014 op de redactie van de Volkskrant werkte en er over The Challenge werd gesproken, stofte Kooistra zijn idee weer af.

Kooistra had dus een paar jaar eerder een briljant idee, deed daar vervolgens niets mee en ging werken op een redactie. Toen iemand hem op die redactie op een presenteerblaadje een mogelijke startup-subsidie voorhield, besloot hij risicoloos iets met dat idee te doen. Hij is duidelijk geen ondernemer.

Vanaf mei 2015 moesten we elke maand op zoek naar meer geld, omdat we anders de deur zouden moeten sluiten”, onthult Kooistra, die zelf in de avonduren en weekenden gratis werkte naast zijn baan bij de Volkskrant.

Kooistra kwam met het idee en werkte gratis en in zijn zoektocht naar kompanen bouwde hij een verkeerd team. En geen van zijn adviseurs en subsidievertrekkers heeft dit gesignaleerd…

Hij begon een startup die sterk leunde op technologie, maar had geen techneut onder zijn co-founders. Wel een ‘marketing man’ die ook CEO werd en een ‘verkoper’ (business developer) die CFO was. Hoe scheef wil je het hebben? Idealiter heb je voor zo’n startup een CEO die verkoop/marketing doet naast een productman en een techneut. in die geval had je een CFO nodig die tevens product-owner was aangezien Yournalism vanaf het begin een FUNDER was en geen contentbedrijf.

Vooral Schuijn bezigde die duidelijke start-up-mindset: niet te lang stoeien met een idee, maar gewoon beginnen en gaandeweg bijsturen. Zo vaak mogelijk op je bek gaan, daar van leren en jezelf steeds weer opnieuw uitvinden.  Van Mourik: “De energie droop er vanaf.”

Eehhh, een startup-mindset is met een concept-in-beta, waarvan je de ontwikkeling zelf betaald hebt, vanuit je zolderkamer of garage op jacht naar de eerste 2-3 betalende klanten. Alternatief is dat je met een briljant idee actief op zoek gaat naar een angel investor om een proof-of-concept te maken.

Zoveel mogelijk op je bek gaan en daarvan leren is geromantiseerde bullshit, hooguit van toepassing op ondernemers die in hun leven een reeks van bedrijven hebben opgericht en zo telkens weer wat nieuws geleerd hebben. Binnen een startup leidt deze visie tot aanmodderen en gezwabber in de ontwikkeling van een bedrijf. Dit uitgangspunt is een vrijbrief voor brainstormsessies zonder focus en het inhuren voor allerhande smaakjes van de dag die zich met het zoveelste goeie idee manifesteren.

Kooistra: “Wil je een site als Yournalism opzetten, dan heb je meer nodig dan die eerste 20.000 euro.

20K is extreem veel geld voor een beginnende club. Met focus kun je hiermee op basis van een duidelijke visie een prima proof-of-concept maken. Daarmee kun je de eerste non-incrowd klanten zoeken en daarmee kun je investeerders overtuigen. Maar aan focus en visie ontbrak het bij Yournalism met een onjuist samengesteld team als gevolg.

Naast een onderzoek naar de staat van de Nederlandse journalistiek dat werd uitgevoerd door voormalig NOS-hoofdredacteur Hans Laroes (Kooistra: “Vanuit marketingtechnisch oogpunt een slimme stap om de aandacht van journalisten te vangen.”)

Nog een probleem van Yournalism in een notendop: wie zijn eigenlijk hun klanten? Dat zijn niet de journalisten, want dat zijn leveranciers. Dus bedrijfsmatig bezien is het inzetten van Hans Laroes een slechte beslissing, omdat je daar geen massa buiten de incrowd mee bereikt.

De onderzoeksvraag was door Yournalism geformuleerd. Yournalism wilde ook graag helpen en een vinger aan de pols houden. Dat zorgde voor een raar driehoekje waarin ik rapporteerde aan zowel FTM-hoofdredacteur Eric Smit als aan Sybren.

Het structurele probleem van de club: wat is eigenlijk je product en je verdienmodel? Op welke stoel moet je precies gaan zitten? Ben je een financieringsbedrijf of een contentclub? In dit geval is de bedenker van het idee een content-man, die zich niet realiseerde dat zijn innovatie aan de financieringskant van de content lag en niet in de uitwerking van de productie van de content.

We wilden inderdaad sturing kunnen geven aan verhalen. Ons oorspronkelijke idee was dat we een groep kwalitatief goede journalisten zouden vormen waar mensen vertrouwen in hebben

Sturing geven doe je met een duidelijke opdracht aan een door jou geselecteerde journalist. Van de professional mag je vervolgens verwachten dat er een journalistiek product wordt gemaakt dat een voldoende scoort.

Sturing geven in het project betekent dat je bereid bent kosten te maken om conclusies te bepalen en daarmee de productie te kleuren. Dat staat objectieve journalistiek in de weg en ondermijnt de door Yournalism benadrukte onpartijdigheid.

Ook op het gebied van financieren werden de plannen gewijzigd. Niet langer hoefde een project een einddoel te hebben. Yournalism introduceerde doorlopend crowdfunden, iets waar onder andere TPO-journalisten Arnold Karskens en Wierd Duk van profiteerden.

Je product veranderen en klanten daar matig over informeren is een doodzonde. Ik ondersteunde Wierd Duk, maar die crowdfunding haalde de deadline niet. Na enige radiostilte gingen bijdrages van klanten (zoals ik) automatisch en zonder communicatie over in het ‘doorlopend crowdfunden’. Daarmee was Yournalism mij als klant kwijt.

Oh was ik klant? Ik vraag me inderdaad af of ze dat zelf zo zien.

In die nieuwe wereld, daar past crowdfunding wel degelijk in. Ook de groei van het aantal journalistieke projecten op Kickstarter – een van de grootste crowdfundingplatforms ter wereld – wijst daar op.

Inderdaad. En wat is ook alweer de toegevoegde waarde van Yournalism?

Het feit dat Yournalism 20K in een competitie won met een halfbakken team en zonder een idee te hebben over product en klant geeft ernstig te denken over de kwaliteit van het Stimuleringsfonds voor de Journalistiek.

Update 24 mei 2016: Dat deed op social media nogal wat stof opwaaien. Voor de aanvulling, cq. nuance deel 2.

 

Sof2

Talloze startups heb ik gehad. Verkocht er een paar, beëindigde andere. En begon weer opnieuw.

In alle gevallen zat ik technologisch en procesmatig altijd in de voorhoede van wat er mogelijk was. Eind jaren ‘90 pionierden we in de e-commerce met grote webshops en marktplaatsen. Vanaf 2003 maakten we grote online platformen, toen ‘cloud’ nog uitsluitend betrekking had op het ‘weer’. Daarna hielpen we in telecom met het afschaffen van oude, dure en onveilige technologie op het gebied van betaalverkeer en brachten we gratis WiFi naar ieder winkelgebied in Nederland.

In alle gevallen had ik over het algemeen te maken met grotere klanten die we hielpen innoveren. Dat was toch vooral het verhaal van de kleine flexibele vechtmachine, die het niet altijd even nauw nam met documentatie en die binnen de grote moloch op zoek moest naar fans die bereid waren om (vaak) buiten het reguliere proces om de vernieuwing door te voeren. Hoewel dat niet altijd even gemakkelijk ging, ontmoette ik zo ontzettend gave en buitengewoon intelligente mensen.

Gerhard van der Bijl bijvoorbeeld. Indertijd bij Bakker Bart verantwoordelijk voor winkelautomatisering van 220 winkels, het hoofdkantoor, de gecentraliseerde productie en het distributiecentrum. Teamplayer pur sang en als geen ander in staat om super innovatieve teams met beta technologie en grote en complexe (vaak realtime) processen op elkaar af te stemmen. Gerhard is verhuisd naar e-commerce gigant Wehkamp waar hij als Head of Marketing Technologie verantwoordelijk is voor de digitale motor achter de online business en de klantenservice.

Een ander bijzonder type is Mare Straetmans. Runde diverse jaren een nachtclub, was daarna jarenlang de kartrekker op het gebied van innovatie in de Rotterdamse Haven, een mega concern en met ruime afstand de grootste haven van Europa. Volgens het Economisch Forum heeft Rotterdam bovendien de beste haven van de wereld: schoon, efficiënt en innovatief. In die haven sloegen een aantal grote bedrijven de handen ineen en samen richtten ze PortXL op: de enige op haventechnologie georiënteerde startups-accelerator ter wereld. PortXL haalde in 2016 12 startups naar Rotterdam. Die startups werken samen aan de haven van de toekomst en komen oorspronkelijk uit Brazilië, Colombia, Griekenland, Nederland, Portugal, Kroatië, Zuid-Afrika en USA. Mare Streatmans is Managing Director van non-profit organisatie PortXL.

Beide mannen ontmoeten elkaar op 26 mei voor StartupFestEurope in Zwolle. Dan zijn ze spreker tijdens Startupboost en leggen ze bij Krachtstroom uit hoe je als groot bedrijf met behulp van startups innoveert. Een machtig evenement.

Startupboost Zwolle, 26 mei vanaf 16.00 tot 19.30 uur. Gratis. Aanmelden kan hier.

Sex with an elephant 

Reacties uitgeschakeld voor Sex with an elephant 
juli 15th, 2015 Permalink

  
Had great fun and met incredible people today at TOA’s Speaker’s Diner in Berlin. Really looking forward to my talk tomorrow about doing the elephant, or in other words: as a startup, how to deal with that corporate.  

And so it begins

Reacties uitgeschakeld voor And so it begins
juli 14th, 2015 Permalink

wunderlistNooit maakte het überhippe Wunderlist winst en tenminste één keer werd het voor faillissement gered (door Sequoia Capital). Nu is het verkocht aan Microsoft. De transactie is bevestigd, maar financiële details zijn schimmig. Geruchten houden het op 90 tot 180 miljoen euro. De stap is goed voor de founders en de early investors, maar gebruikers (en personeel) zie ik hier niet gelukkig van worden. Als de waardering klopt, dan levert een abonnee bij 13+ miljoen gerapporteerde actieve gebruikers tussen de Euro 7 en Euro 14 op. Een schijntje dat zeker te maken heeft met beperkt gebruik. Reken maar mee: ruim 1 miljard todo’s in ca. 54 maanden (vanaf versie 1, 72 maanden sinds founding) op 13 miljoen gebruikers = minder dan 8 todo’s per gebruiker in al die jaren.  Jammer dat deze eens zo ambitieuze startup zijn geweldige software nooit wist om te zetten in een heus verdienmodel. Heel verstandig verkiest het nu de nooduitgang boven de problemen voortkomend uit een lege bankrekening.

Voor mij betekent de overname mijn afscheid van deze todo-manager. Het is fantastische software en ik ben al jarenlang fan van de club, maar ik ga niet werken met iets van Microsoft. Kan me ook niet voorstellen dat de inflexibele en oneerlijke OS boer uit Redmond van meerwaarde is voor de kleine en dynamische Wunderkinder in Berlijn. Integendeel zou ik haast zeggen. En ik denk dat ik een redelijk beeld heb van wat er met een kleine tent en kwaliteit gebeurt wanneer daar een miljarden-moloch met al zijn processen en koninkrijkjes op gaat zitten.

De founder van Wunderlist blijft nog even aan, maar zal rap vertrekken. Zijn eigen blogpost geeft reeds een mooi haakje voor die aankomende melding met zijn vertrek: “I will continue to lead the team and product strategy, because that’s what I love the most–building great products that help individuals and businesses get stuff done in the simplest and most intuitive way possible.”

Wunderlist, dank voor alles!

—->>

Meer over deze transactie en de impact op de startup scene in Berlijn vind je hier.

1999: de e-commerce connector

Reacties uitgeschakeld voor 1999: de e-commerce connector
mei 19th, 2015 Permalink

Connecting

Hij was nog geen 20 en studeerde ICT. In de avonduren bouwde hij voor een handelshuis in Utrecht aan iets dat een ERP omgeving zou worden. 9 medewerkers werkten dagelijks met zijn maatwerk-applicatie en de opdrachtgever was redelijk tevreden. Zelf wist ie dat het programma nooit bedoeld was voor meer dan 5 gebruikers en dat de structuur en technologie daardoor niet helemaal aansloot bij de ambities van de groothandel. Maar zolang niemand klaagde en facturen betaald werden, vond hij het allemaal prima.

In de jaren ’90 ging de groothandel online. Een webshop volgde voor de eeuwwisseling. De ERP applicatie moest plots communiceren met de boze buitenwereld. Daar was nooit rekening mee gehouden. Hij adviseerde het handelshuis om een op webtechnologie gespecialiseerd softwarehuis in te huren voor de webshop. Zelf bedacht hij een houtje/touwtje import/export mogelijkheid voor zijn software, zodat zijn webshop in ieder geval met zijn database kon communiceren.

Hij noemde het de ‘E-commerce connector’. Sexy naam voor een pragmatische maar weinig sjieke workaround. Maar het werkte. Het stukje software verbond de webshop met zijn ERP omgeving en dus waren voorraadinformatie en specifieke kortingsafspraken beschikbaar voor de internetklant.

De groothandel vond een investeerder en verdubbelde in drie maanden het aantal medewerkers. Een marketingcampagne drukte de shop stevig het kanaal in en de omzet vloog omhoog. De ERP software kraakte, maar bleef met kunst en vliegwerk overeind. De maker trok regelmatig een nachtje door om problemen op te lossen en begon dagen op school te missen.

De directie van de groothandel roemde de software en vooral de maker. Ze vond het een genie. De jonge ICT student werd gek gemaakt en begon te geloven in zijn eigen heiligdom. Workarounds en tijdelijke pragmatische oplossingen werden vergeten en zijn ‘E-commerce connector’ was de beste uitvinding sinds het gesneden brood. Kritische reacties van het voor de webshop verantwoordelijke softwarehuis werden genegeerd.

Onder druk van de directie verkoos de student een eigen bedrijf boven de studie. Hij huurde een junior medewerker in en nam zijn intrek op de ICT afdeling van de groothandel. Werken aan de applicatie was niet langer nachtwerk, maar gewoon een eigen bedrijf. En hij werd riant betaald. Dat kon niet beter.

Toch wel. Op het hoogtepunt van de internetbubble dook via de groothandel een buitenlandse investeerder op. Het was pré-Worldoline en er leek geen vuiltje aan de lucht. Een deal was rap beklonken. De investeerder had geen verstand van software, maar zou de ‘E-commerce connector’ desondanks tot een wereldwijd succes maken. Dat die ‘connector’ niet meer was dan broddelwerk op een gesloten database met wereldwijd één gebruiker leek aan die investeerder voorbij te gaan. De sky was de limit, zo oreerde het ‘genie’ op het feestje ter ere van de investering.

De nieuwe ICT onderneming groeide in een maand naar zeven mensen en betrok een luxe kantoorgebouw in de binnenstad van Nijmegen. De oude applicatie zou opnieuw gebouwd worden, zodat ie beter schaalbaar was en goed met internet om kon gaan. Ter voorbereiding op de enorme groei werd het kantoorgebouw vol gezet met designer-bureaus en de nieuwste computers.

Voor het pand pronkte de nieuwe felgele Lotus Elise van de founder/CEO. De medewerkers in het nieuwe bedrijf wisselden tafelvoetbal af met het spelen van arcade games. Tussendoor werd zo af en toe geprogrammeerd. ’s Avonds aten ze pizza en dronken ze een biertje of drie, vier cq. een krat. Eén medewerker vierde gedurende een weekend zijn verjaardag in de kantine van zijn werkgever. Tientallen mensen kwamen af op het feestje met live muziek. Koeriers reden af en aan met drank, pizza en snacks. De rekening was voor de investeerder die het allemaal prima leek te vinden.

Het bedrijf had natuurlijk nog die ene betalende klant, maar daar ging het mis. Een servercrash legde de groothandel plat. De directie was initieel teleurgesteld, maar raakte buiten zinnen toen bleek dat de startup de applicatie niet meer aan de gang kreeg nadat de hardware gerepareerd was. Het genie wist het ook niet meer en verliet na twee dagen klooien teleurgesteld het pand. Hij ging op vakantie, want daar was hij namelijk wel aan toe.

Het haastig opgetrommelde internetsoftwarehuis loste het probleem uiteindelijk op. Eerst via een botte hack: de ‘E-commerce connector’ werd gepasseerd en de webshop werd direct op de interne database gekoppeld. Niet de fraaiste en veiligste oplossing, maar de groothandel was in ieder geval online. Binnen een maand werd een oplossing geïntroduceerd die de connector permanent verving. De directie telde haar knopen en besloot de verouderde software in zijn geheel te vervangen door iets nieuws. Hun gevallen held vernam het nieuws op zijn vakantie-adres.

Uit zijn reactie richting directie begreep ik dat het ‘genie’ dit een goede ontwikkeling vond, omdat hij nu niet meer vast zat aan ‘die zeikerds’ en zijn bedrijf zich eindelijk echt kon toeleggen op het upgraden van de code en de ontwikkeling van ‘E-commerce connector 2.0’.

Eenmaal terug in Nederland ging het snel. De internetbubble plofte en de één na de andere hoogvlieger ging failliet. Het ‘genie’ was zijn enige betalende klant kwijt en de maandelijkse kosten waren torenhoog. Liquiditeitsproblemen bij zijn investeerder maakten dat maandelijkse tekorten slechts heel beperkt of zelfs niet meer werden aangevuld. Delen van het pand werden onderverhuurd en inventaris verkocht. Tot grote frustratie van het ‘genie’ moest ook de Elise het veld ruimen. Nog geen drie maanden later sloot hij de tent. Zijn laatste medewerker was toen al een maand of wat vertrokken. De code was nooit bijgewerkt en de ‘E-commerce connector 2.0’ bestond in het beste geval slechts op papier of in een rapportage naar de investeerder.

Meer Ondernemen:

– Allemaal peanuts.