Category: Workflow

wunderlistNooit maakte het überhippe Wunderlist winst en tenminste één keer werd het voor faillissement gered (door Sequoia Capital). Nu is het verkocht aan Microsoft. De transactie is bevestigd, maar financiële details zijn schimmig. Geruchten houden het op 90 tot 180 miljoen euro. De stap is goed voor de founders en de early investors, maar gebruikers (en personeel) zie ik hier niet gelukkig van worden. Als de waardering klopt, dan levert een abonnee bij 13+ miljoen gerapporteerde actieve gebruikers tussen de Euro 7 en Euro 14 op. Een schijntje dat zeker te maken heeft met beperkt gebruik. Reken maar mee: ruim 1 miljard todo’s in ca. 54 maanden (vanaf versie 1, 72 maanden sinds founding) op 13 miljoen gebruikers = minder dan 8 todo’s per gebruiker in al die jaren.  Jammer dat deze eens zo ambitieuze startup zijn geweldige software nooit wist om te zetten in een heus verdienmodel. Heel verstandig verkiest het nu de nooduitgang boven de problemen voortkomend uit een lege bankrekening.

Voor mij betekent de overname mijn afscheid van deze todo-manager. Het is fantastische software en ik ben al jarenlang fan van de club, maar ik ga niet werken met iets van Microsoft. Kan me ook niet voorstellen dat de inflexibele en oneerlijke OS boer uit Redmond van meerwaarde is voor de kleine en dynamische Wunderkinder in Berlijn. Integendeel zou ik haast zeggen. En ik denk dat ik een redelijk beeld heb van wat er met een kleine tent en kwaliteit gebeurt wanneer daar een miljarden-moloch met al zijn processen en koninkrijkjes op gaat zitten.

De founder van Wunderlist blijft nog even aan, maar zal rap vertrekken. Zijn eigen blogpost geeft reeds een mooi haakje voor die aankomende melding met zijn vertrek: “I will continue to lead the team and product strategy, because that’s what I love the most–building great products that help individuals and businesses get stuff done in the simplest and most intuitive way possible.”

Wunderlist, dank voor alles!

—->>

Meer over deze transactie en de impact op de startup scene in Berlijn vind je hier.

De parasiet

februari 16th, 2015 Permalink

new_balls_Please2

Jammer dat die keurige documentaire bij de VPRO de echt overbodige manager niet met naam en toenaam noemt. Een type manager die in grote mate aanwezig is in grote bedrijven en bij (semi) overheid en prima aantoont tot wat ‘besturen’ verworden is.

Ik heb het over die aasgier, ook bekend als de carrière-tijger die opereert in stappen van 3-4 jaar. Zo’n egotripper zonder geweten, die alleen vooruit kijkt naar zijn volgende functie en die het niet interesseert wat hij achterlaat of elders sloopt. Als sluwe regelneef is deze ‘the only way is up’ manager handig met getallen en creatief met definities. Resultaten zijn maakbaar, afspraken kun je niet met hem maken. Tegenvallers zijn voor zijn opvolger. Deze stelt hij uiteraard zelf aan en is altijd minder handig dan hijzelf is. Het laatste dat zo’n knakker wil is iemand aan boord halen die het (op papier) beter kan doen dan hijzelf, want dat is niet handig voor zijn carrière, dus zijn ego.

In teveel bedrijven maken dit soort gasten de dienst uit. Ze verzamelen een mooie schare ja-knikkers om zich heen en hobbelen zo van functie naar functie. Ze hebben geen verstand van de business en praten elkaar vooral naar de mond. De kliek verhuist van bedrijf naar bedrijf. Check je LinkedIn contacten: we kennen dit soort types allemaal.

Wat doet zo’n manager dan? Of hoe opereert hij? Nou, zo’n manager doet niet heel veel, behoudens het regelen van het verhaal. Hij bedenkt en besluit zelf niets. Daar heeft hij zo zijn kanalen voor en daarom krijg je van zo’n figuur nooit een direct antwoord. Je doet eigenlijk altijd zaken met zijn schaduw. Soms een exclusief adviesbureau, soms een gewillige ZP’er. Besluiten verplaatst hij naar het MT, want als het mis gaat dan mag het niet op hem afstralen. De maakbaarheid van resultaten, zijn stromannen en de teflon coating van zijn gladde pak doen de rest.

Deze types vreten als parasiet een tent van binnenuit leeg. Ze weten vooral wanneer ze weg moeten wezen of niet thuis moeten geven. Je kunt het ze niet kwalijk nemen, want ze maken maximaal gebruik van bestaande processen en ruimte. Het is over het algemeen ook niet illegaal wat ze doen, maar als hun werkgever structureel baat heeft bij hun acties, dan is dat louter toeval.

Einstein en Jobs hadden blijkbaar rommelige bureaus. Zuckerberg (Facebook), Hsieh (Zappos) en Levchin (Paypal) leven ook in chaos. Althans, volgens dit artikel. Hoe verhoudt dat zich tot flexwerken en de bijbehorende flex-werkplekken?